Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość, bo nie wskazano konkretnych czynności sądu

K. Ł. (dalej: „skarżący”) pismem z 17 sierpnia 2026 r. (data prezentaty Sądu

Okręgowego w Słupsku) wniósł do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku za

pośrednictwem Sądu Okręgowego w Słupsku pismo zatytułowane „Skarga”.

Pismem z 21 września 2026 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego)

Sąd Apelacyjny w Gdańsku przedstawił ww. skargę Sądowi Najwyższemu

w zakresie sprawy o sygn. II AKa 365/19.

I NSP 504/26

2

W piśmie tym skarżący zaskarżył przewlekłość postępowania: „w sprawie

o sygn. II K 442/06, toczącej się przed Sądem Rejonowym Słupsk, II K 39/10

przed Sądem Okręgowym Słupsk, II AKa 365/19 Sądem Apelacyjnym Gdańsk,

II K 1654/19 SR Słupsk oraz VI Ka 192/26 Sądem Okręgowym Słupsk, domagając

się stwierdzenia, że w postępowaniu o sygnaturze pierwotnej II K 442/06 SR Słupsk

nastąpiła przewlekłość postępowania. Ponadto zobowiązania organu prowadzącego

postępowanie do podjęcia czynności w wyznaczonym terminie – nie dłuższym

niż 14 dni. Przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 160 000 zł

tytułem rekompensaty za przewlekłość postępowania oraz zwrot opłaty

od wniesionej skargi”.

W uzasadnieniu skargi skarżący przestawiał przebieg różnych zdarzeń

związanych z jego osobą, różnych postępowań sądowych, poczynając od stycznia

2001 r. i odnosząc je do różnych sądów i wskazanych tam sygnatur spraw.

W treści uzasadnienia zawarł także fragment, który wskazuje, że „(…)

Prokuratura wszczęła postępowanie karne od roku 2004 które następnie toczyło się

przed Sądem Rejonowym w Słupsku II K 442/06 i które to toczy się do dnia

dzisiejszego”; i dalej „Postępowanie II K442/06 obejmowało zarzuty karne z lat

1998-2000 i które toczy się do dnia dzisiejszego, Mimo tego że Sąd Apelacyjny

Gdańsk II AKa 365/19 uchylił wyrok wskazując na brak dowodów i polecił

Prokuratorowi rozważenie poszukania nowych dowodów i rozważenie umorzenia

postępowania (…)”.

Końcowo, odwołując się do standardów państwa prawa, Konstytucji

i Konwencji, skarżący wskazał na brak dynamicznego procedowania, co –

w jego ocenie – przekracza wszelkie dopuszczalne standardy rozsądku i celowości

wymiaru sprawiedliwości. Wskazał, że przy tak rażącym przekroczeniu rozsądnego

terminu i wieloletniej zwłoce żądanie przyznania wskazanej sumy pieniężnej jest

w pełni uzasadnione i proporcjonalne do stopnia naruszenia jego praw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

I NSP 504/26

3

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie

trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej

dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

W judykaturze Sądu Najwyższego formułuje się pogląd, że skarga spełnia

tylko wówczas wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy

o skardze na przewlekłość, jeśli skarżący wniesie żądanie o stwierdzenie

przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy, a ponadto

w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej

zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne

działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji

doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r.,

III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07, 20 kwietnia 2022 r., I NSP 52/22).

Poza tym orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że skarga spełnia

wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze

na przewlekłość, o ile skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskaże,

w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy,

tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu

rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki. Wskazanie

powyższych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi

wiedzieć, na jakim etapie postępowania doszło według strony do przewlekłości,

na czym ona polegała (jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte

przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle) i czym została spowodowana.

Bez wskazania powyższych okoliczności sąd rozpoznający skargę nie jest w stanie

dokonać oceny czynności sądu (postanowienie z 13 kwietnia 2022 r., I NSP 53/22).

I NSP 504/26

4

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, Sąd Najwyższy stwierdza,

że skarżący nie dokonał wystarczająco jednoznacznego oznaczenia sprawy, która –

jego zdaniem – prowadzona jest przewlekle. W tym zakresie konieczne było bowiem

precyzyjne określenie konkretnego postępowania, w tym wskazanie sądu,

przed którym się ona toczy, oraz jej sygnatury. O tym, że tego elementu w skardze

brakuje, świadczy następujący fragment wypowiedzi skarżącego: „niniejszym

zaskarżam przewlekłość postępowania w sprawie o sygn. II K 442/06, toczącej się

przed Sądem Rejonowym Słupsk, II K 39/10 przed Sądem Okręgowym Słupsk,

II AKa 365/19 Sądem Apelacyjnym Gdańsk, II K 1654/19 SR Słupsk

oraz VI Ka 192/26 Sądem Okręgowym Słupsk domagając się stwierdzenia,

że w postępowaniu o sygnaturze pierwotnej II K 442/06 SR Słupsk nastąpiła

przewlekłość postępowania. Ponadto zobowiązania organu prowadzącego

postępowanie do podjęcia czynności w wyznaczonym terminie – nie dłuższym

niż 14 dni. Przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 160 000 zł

tytułem rekompensaty za przewlekłość postępowania oraz zwrot opłaty

od wniesionej skargi”.

Nadto Sąd Najwyższy stwierdza, że skarżący nie przytoczył okoliczności

związanych ze wskazaną przez siebie sprawą „o sygnaturze pierwotnej

II K 442/06 SR Słupsk” i jej czynnościami, które świadczyłyby o przewlekłości,

tj. nie wskazał, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu

tak oznaczonej sprawy. W ocenie Sądu Najwyższego za takie uzasadnienie

nie można uznać ujętego w skardze fragmentu: „Postępowanie II K442/06

obejmowało zarzuty karne z lat 1998-2000 i które toczy się do dnia dzisiejszego,

Mimo tego, że Sąd Apelacyjny Gdańsk II AKa 365/19 uchylił wyrok wskazując

na brak dowodów i polecił Prokuratorowi rozważenie poszukania nowych dowodów

i rozważenie umorzenia postępowania”. Z analizy akt sprawy wynika, bowiem,

że w sprawie II AKa 365/19 Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z 15 listopada

2019 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku z 6 sierpnia 2019 r.

sygn. II K 73/18 w ten sposób, że wymierzoną w punkcie I karę łączną obniżył do 4 lat

pozbawienia wolności, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy,

zasądził koszty obrony skazanego oraz zwolnił skazanego od ponoszenia wydatków

za postępowanie odwoławcze. Wyrok ów uprawomocnił się 15 listopada 2019 r.

W związku z powyższym Sąd Najwyższy uznaje, że złożona skarga – z uwagi

na brak żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w konkretnej sprawie

I NSP 504/26

5

oraz brak uzasadnienia – nie spełnia wymogów określonych w art. 6 ust. 2 pkt 1

i pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość (zob. postanowienia Sądu Najwyższego

z: 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 9 marca 2022 r., I NSP 25/22; 16 kwietnia

2024 r., I NSP 211/23) i podlega odrzuceniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6

ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzeka jak w sentencji

postanowienia.

[D.Z.]

[a.ł]