Skarga B.J. na zwłokę w uzasadnieniu wyroku o dobra osobiste odrzucona

Pismem z dnia B.J. (dalej: „skarżąca”) wniosła skargę na przewlekłość

wobec nieusprawiedliwionego opóźnienia w sporządzeniu pisemnego uzasadnienia

wyroku (oddalenia apelacji) z dn. 8.09.2025 r. sygn. akt I ACa 66/25, w sprawie z

powództwa B.J. c/a A.D. D.M. o ochronę dóbr osobistych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała m.in., że skargę wnosi z uwagi na

niedotrzymanie terminu na sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku,

niepodanie uzasadnionej przyczyny opóźnienia lub informacji o przedłużeniu

przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w Lublinie terminu na oznaczony czas (art. 329

§ 4 k.p.c.). Wniosek o pisemne uzasadnienie z dn. 8.09.2025 r. został doręczony

I NSP 507/25

2

Sądowi 9.09.2025 r. Podstawowy termin instrukcyjny na sporządzenie

uzasadnienia minął w dniu 23.09.2025r. (art. 329 §2 k.p.c.). Do dnia (14.10.2025r.)

na Portalu Informacyjnym Sądów Powszechnych nie pojawiła się informacja

potwierdzająca, że uzasadnienie wyroku zostało sporządzone i wysłane

do wnioskodawcy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2018, poz.

75; dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę o

stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej

prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i

prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej

dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Przez użyte we wskazanym przepisie określenie „rozstrzygnięcie kończące

postępowanie w sprawie” należy przy tym rozumieć prawomocne zakończenie

sprawy, nie tylko z uwagi na przedmiot ustawy, ale także biorąc pod uwagę

okoliczności podlegające ocenie z punktu widzenia naruszenia prawa strony do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, którymi w myśl art. 2 ust. 2 ustawy

o skardze na przewlekłość są w szczególności terminowość i prawidłowość

czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie, czyli rozstrzygnięcia co do jej istoty. Celem wprowadzenia

do ustawy przepisu o takiej treści było zdefiniowanie pojęcia rozpoznania sprawy w

rozsądnym terminie, ze wskazaniem kryteriów oceny tego stanu w konkretnej

sprawie, przy czym same kryteria wzorowano na stanowisku Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka, który rozpoznając skargi na naruszenie prawa do

rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie w rozumieniu art. 6 ust. 1 Europejskiej

I NSP 507/25

3

Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4

listopada 1950 r. (Dz.U. nr 85, poz. 427, dalej: „Konwencja”), bierze pod uwagę

czas trwania postępowania od jego rozpoczęcia do prawomocnego zakończenia.

Z powyższego wynika, że przedmiotem postępowania wywołanego skargą

na przewlekłość postępowania jest badanie podniesionego przez skarżącego

zarzutu, iż w sprawie doszło do naruszenia przysługującego mu prawa do sądu, z

uwagi na przewlekłe prowadzenie postępowania od chwili jego wszczęcia do chwili

jego prawomocnego zakończenia, czy też posługując się językiem Konwencji

„rozpatrzenia sprawy”.

Powyższą konkluzję wspiera treść art. 5 ust. 1 ustawy o skardze

na przewlekłość, zgodnie z którym skargę wnosi się w toku postępowania w

sprawie. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że postępowanie w sprawie trwa,

czyli jest w toku, do chwili wydania w sprawie prawomocnego orzeczenia

kończącego postępowanie (zob. uchwała składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13).

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie I ACa 66/25 zakończyło

się 8 września 2025 r. wydaniem wyroku oddalającego apelację. Skarżąca upatruje

zaś naruszenia jej prawa, w przewlekłym rozpoznawaniu jego wniosku

o uzasadnienie.

W związku z powyższym wskazać należy, że czynność jaką jest

sporządzenie uzasadnienia podejmowana jest po zakończeniu postępowania w

sprawie. Z tego względu skarga, w której zarzuca się zwłokę w sporządzeniu

uzasadnienia jest niedopuszczalna (z wielu zob. postanowienia Sądu Najwyższego

z: 24 września 2014 r., III SPP 205/14; 20 stycznia 2015 r., III SPP 234/15;

7 lipca 2022 r., I NSP 153/22).

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3986

§ 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2, art. 17 ust. 3 ustawy

o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji, tj. odrzucił skargę i nakazał

zwrócić z urzędu Skarżącej ze Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Lublinie

kwotę 200 złotych tytułem pobranej opłaty sądowej od skargi.

I NSP 507/25

4

Mirosław Sadowski

[r.g.]