Skarga na przewlekłość apelacji banku przekazana do Sądu Apelacyjnego w Warszawie

A. K. (dalej: „skarżący”), działając przez pełnomocnika profesjonalnego,

pismem datowanym na 25 listopada 2025 r. wniósł skargę na przewlekłość

postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, sygn. I ACa 29/24,

wnosząc o:

1. stwierdzenie, iż w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie

w sprawie o sygn. akt I ACa 29/24 z powództwa A. K. przeciwko Bankowi

S.A. z siedzibą w W. nastąpiła przewlekłość postępowania;

I NSP 545/25

2

2. zalecenie podjęcia przez sąd rozpoznający sprawę co do istoty

niezwłocznego rozstrzygnięcia sprawy;

3. przyznanie skarżącemu od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w

Warszawie kwoty 20 000 zł;

4. zasądzenie od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Warszawie na rzecz

skarżącego kosztów postępowania wywołanego niniejszą skargą.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedłużające się postępowanie

uniemożliwia kredytobiorcy uzyskanie prawomocnego rozstrzygnięcia, które jest

niezbędne dla ukształtowania jego sytuacji prawnej – w szczególności w zakresie

możliwości dochodzenia zwrotu nienależnie spełnionych świadczeń. Z uwagi na

charakter sprawy zważyć należy, iż postępowanie trwa znacznie dłużej, niż to

konieczne dla wyjaśnienia danych okoliczności faktycznych i prawnych, a które są

istotne dla jej rozstrzygnięcia. Okoliczności faktyczne sprawy zostały bowiem w

przeważającej mierze ustalone w postępowaniu przed sądem I instancji, zaś spór

koncentruje się przede wszystkim na ocenie prawnej postanowień umownych. Nie

sposób przyjąć, aby wniesienie przez bank apelacji zawierającej szereg zarzutów

procesowych i materialnoprawnych samo w sobie usprawiedliwiało wielomiesięczną

(a tym bardziej wieloletnią) zwłokę w jej rozpoznaniu. Podniesione przez stronę

pozwaną zarzuty – choć liczne – opierają się w przeważającej mierze na

argumentacji, która była już przedmiotem oceny sądów powszechnych w setkach

podobnych spraw dotyczących umów kredytów waloryzowanych do CHF. Zawarte

w apelacji twierdzenia nie wnoszą nowych, nietypowych lub szczególnie złożonych

zagadnień prawnych, które wymagałyby pogłębionej analizy bądź wykraczały poza

ukształtowaną już linię orzeczniczą. Skarżący podniósł także, że odpis apelacji

pełnomocnika pozwanego z 11 października 2022 roku został doręczony

pełnomocnikowi powoda dopiero 25 lipca 2025 roku, a więc z niemal trzyletnim

opóźnieniem.

Pismem z 23 grudnia 2025 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie

zgłosił swój udział w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NSP 545/25

3

Skarga nie mogła zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy,

ponieważ właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „u.s.p.p.”), Sąd

Najwyższy jest właściwy wyłącznie do rozpoznania skargi dotyczącej postępowania

przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym. Jeżeli przedmiotem oceny jest

przewlekłość postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym, to

zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy o skardze na przewlekłość „właściwy do jej

rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”.

Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do

rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze

kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r., I

NSP 333/24; z 12 listopada 2024 r., I NSP 256/23; z 18 grudnia 2024 r., I NSP

401/24; z 14 stycznia 2025 r., I NSP 426/24; z 16 stycznia 2025 r., I NSP 442/24; z

11 marca 2025 r., I NSP 293/25; z 15 kwietnia 2025 r., I NSP 6/25; z 21 maja 2025

r., I NSP 144/25; z 11 czerwca 2025 r., I NSP 173/25, z 18 września 2025 r., I NSP

289/25).

Sąd Najwyższy po przeprowadzeniu dokładnej analizy treści skargi doszedł

do wniosku, że skarżący kwestionuje całość trwania postępowania tak przed

Sądem Apelacyjnym w Warszawie jaki i przed Sądem Okręgowym w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy postanowił o stwierdzeniu swej

niewłaściwości i przekazaniu sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie na

podstawie art. 200 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., stosowanym odpowiednio

na mocy art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c., który stosuje się do niniejszego

postępowania na podstawie art. 8 ust. 2 u.s.p.p.

Elżbieta Karska Tomasz Przesławski Grzegorz Żmij

I NSP 545/25

4

MR