Skarga na przewlekłość kasacji odrzucona, bo postępowanie przed SN już się zakończyło

W dniu 4 grudnia 2025 r. J. D. (dalej: „skarżący”) wniósł skargę

na przewlekłość postępowania. W piśmie tym wskazał, że „[n]a wynik

od wniesienia kasacji do Sądu Najwyższego tj. 19 listopada 2020 r., trzeba było

czekać ponad trzy i pół roku tj. do dnia 4 września 2024 r.”. Następnie podał,

że wniósł skargę na sposób w jaki potraktowali sędziowie Sądu Najwyższego

79 osób pokrzywdzonych przez oskarżonego, którzy wystąpili w roku 2015

ze skargą do Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej. Podkreślił też, że wnosi

skargę na to, że Sąd Najwyższy nie powiadomił go – jako pokrzywdzonego –

o wyroku z 4 września 2024 r., II ZK 14/22, zaznaczając, że odpis tego

I NSP 556/25

2

rozstrzygnięcia otrzymał dopiero w wyniku swojej interwencji drogą e-mailową

26 października 2025 r., a dwa dni później drogą listowną listem poleconym.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił informacje o przebiegu

postępowania na różnych jego etapach, które znalazło swój finał

przed Sądem Najwyższym pod sygn. II ZK 14/22 oraz opisał zachowanie

oskarżonego w sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego skarga spełnia wymagania

formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość

tylko wówczas, jeśli skarżący wniesie żądanie o stwierdzenie przewlekłości

postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy, a ponadto w uzasadnieniu

skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki

w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania

I NSP 556/25

3

bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji

doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 7 czerwca

2005 r., III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07). Bez podania

powyższych okoliczności nie jest możliwa merytoryczna ocena skargi.

Przekładając powyższe na realia przedmiotowej sprawy, należy podkreślić,

że skarżący nie wysunął żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania.

Za żądanie takie nie można bowiem potraktować sformułowania zawartego

w piśmie: „Wnoszę skargę na przewlekłość postępowania”.

W takiej sytuacji konieczne staje się uznanie, że wniesiona skarga,

ze względu na brak żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania, nie spełnia

wymogów ujętych w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o skardze na przewlekłość

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07;

16 kwietnia 2024 r., I NSP 211/23) i w konsekwencji podlega odrzuceniu.

Niezależnie od powyższych rozważań Sąd Najwyższy wskazuje, że zgodnie

z art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, wniesienie skargi na przewlekłość

postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w toku postępowania, którego ta skarga

dotyczy. W przeciwnym razie musi być ona uznana za niedopuszczalną z mocy

prawa.

W niniejszej sprawie postępowanie II ZK 14/22 przed Sądem Najwyższym

zostało zakończone wyrokiem z 4 września 2024 r., na co wskazał sam skarżący.

Skarga została natomiast wniesiona na powyższe postępowanie pismem

z 4 grudnia 2025 r., czyli poza tokiem postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6

ust. 2 pkt 1 ustawy o skardze na przewlekłość, orzeka jak w sentencji

postanowienia.

Grzegorz Pastuszko

[D.Z.]

I NSP 556/25

4

[a.ł]