Skarga na przewlekłość odrzucona, bo sprawa zakończyła się prawomocnie w 2017 roku

T. K. pismem z 15 lutego 2026 r., działając w imieniu własnym, wniósł skargę

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki

toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn.akt I ACa

155/15 i pochodnych, w tym w Sądzie Najwyższym Izbie Cywilnej w sprawie o sygn.

I CZ 108/17.

W treści skargi wniósł o: stwierdzenie przewlekłości postępowania

prowadzonego w ww. sprawach (pkt 1), przyznania 20 000,00 zł. za naruszenie

prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (pkt 2), nakazanie

Sądowi Apelacyjnemu podjęcia czynności procesowych, w szczególności

I NSP 62/26

2

niezwłocznego przyspieszenia postępowania (pkt 3), publikację orzeczenia

w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (pkt 4), zwolnienie od kosztów sądowych

tej skargi (pkt 5).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”) strona może

wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego

(przewlekłość postępowania).

Stosownie do treści art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość

postępowania, dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości

postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość

czynności podjętych przez Sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie albo czynności podjętych przez prokuratora

prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze w celu

zakończenia postępowania przygotowawczego lub czynności podjętych przez sąd

lub komornika sądowego w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy

egzekucyjnej albo innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego.

Dokonując tej oceny, uwzględnia się łączny dotychczasowy czas postępowania

od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, niezależnie od tego, na jakim

etapie skarga została wniesiona, a także charakter sprawy, stopień faktycznej

i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych

I NSP 62/26

3

w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony,

która zarzuciła przewlekłość postępowania.

Artykuł 3 ustawy o skardze na przewlekłość zawiera zamknięty katalog

postępowań, w których określonym podmiotom przysługuje uprawnienie

do wniesienia skargi na przewlekłość (zob. postanowienia Sądu Najwyższego

z: 29 listopada 2018 r., I NSP 39/18; 6 grudnia 2011 r., KSP 11/11;

29 października 2009 r., KSP 18/09).

Natomiast w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła

przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Skarga

na przewlekłość ma przede wszystkim za zadanie eliminowanie i zapobieganie

przewlekłości przez dyscyplinowanie sądu meriti do podejmowania terminowych

i właściwych czynności prowadzących do rozpoznania sprawy w rozsądnym

terminie.

W przedmiotowej sprawie I ACa 155/15 i I CZ 108/17 postępowanie przed

Sądem Najwyższym zostało zakończone prawomocnie postanowieniem

z 7 listopada 2017 r. Skarżący złożył skargę na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki już po prawomocnym

zakończeniu postępowania w sprawie o sygn. akt I ACa 155/15, która toczyła

się przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie oraz przed Sądem Najwyższym I CZ

108/17, ale została prawomocnie zakończona i z tej przyczyny skarga jest

niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy na podstawie

art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Elżbieta Karska

JW.

[a.ł]

I NSP 62/26

4