Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość postępowania w Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku

Pismem z 10 lutego 2026 r. T. B. (dalej: „skarżący”) złożył do Sądu

Najwyższego skargę na bezczynność Sądu Apelacyjnego w Gdańsku V Wydziału

Cywilnego w sprawie o sygn. akt V ACa 203/20, zaś w piśmie z dnia 9 marca

2026 r. – będącym jak wskazał skarżący uzupełnieniem skargi - wniósł o

stwierdzenie 24 letniej przewlekłości postępowania i o zasądzenie na jego rzecz

oraz na rzecz jego zmarłej matki R. B. należnego odszkodowania po 20.000,00 zł

za każdy rok opóźnienia sądowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i

I NSP 74/26

2

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2018, poz. 75 ze zm.,

dalej jako: „ustawa o skardze na przewlekłość”) skarga powinna zawierać: 1)

żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy;

2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Skarga T. B. spełnia tylko pierwszy wymóg. Skarżący wskazał sygnaturę

postępowania, które w jego ocenie trwało zbyt długo oraz sformułował żądanie

stwierdzenia jego przewlekłości, ale nie podał uzasadnienia dla tego żądania.

Skarga zawiera również inne wnioski (m.in. wniosek o natychmiastowe

sprostowanie wadliwego wyroku z dnia 8 czerwca 2020 r., czy też wniosek o

nadanie klauzuli natychmiastowej wykonalności), które nie mogły zostać

rozpoznane przez Sąd Najwyższy.

Skarga tylko wówczas spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust.

2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość, jeśli skarżący wniesie żądanie o

stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy, a

ponadto w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się

nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny

przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę,

które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 8 stycznia 2026 r., I NSP 476/25, LEX nr 4012009)

czego w przedmiotowej skardze zdecydowanie zabrakło.

W ocenie Sądu Najwyższego, w skardze brak jest „okoliczności

uzasadniających żądanie” w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na

przewlekłość i wobec tego zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy, skargę niespełniającą

wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca

bez wzywania do uzupełnienia braków.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Janusz Niczyporuk

[r.g.]

I NSP 74/26

3