Sąd Najwyższy odrzucił wniosek o wyłączenie sędziego od sprawy kasacyjnej

Pismem z dnia 26 maja 2026 r. M. G. w oparciu o treść art. 49 k.p.c. w zw. z

art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 o Sądzie Najwyższym (t.j. Dz. U. z 2024

r., poz. 622; dalej jako u.SN) i w zw. z art. 39821 oraz art. 391 § 1 k.p.c. wniósł o

wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Ireneusza Kunickiego od orzekania w

sprawie toczącej się przez Sądem Najwyższym o sygnaturze akt I CSKP 1058/26,

albowiem w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wielkiej

Izby) z dnia 19 listopada 2019 r. (nr C 585/18, C-624/18, C-625/18 oraz uchwały

pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA- I-4110-1/20)

zachodzą wątpliwości co do bezstronności i niezależności tak wyłonionego sądu.

I NWW 54/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek podlegał odrzuceniu jako niespełniający warunków formalnych.

Pokreślić należy, że wniosek o wyłączenie sędziego musi spełniać warunki

formalne pisma procesowego. Braki lub niedokładności wniosku uniemożliwią jego

merytoryczne rozpoznanie. W przypadku wyłączenia sędziego na żądanie strony,

ciężar przytoczenia i uprawdopodobnienia faktów mogących wywołać uzasadnioną

wątpliwość co do bezstronności w rozpoznawanej sprawie spoczywa każdorazowo

na wnioskodawcy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia

2017 r., III UO 3/16, niepubl. i z dnia 16 grudnia 2019 r., II CO 208/19, a także

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2018 r., V CSK 256/17, niepubl.), a

podstawą oceny wniosku są przedstawione w nim zarzuty, fakty i dowody

(postanowienie Sądu Najwyższego z 17 września 2021 r., II CO 68/21). Wniosek o

wyłączenie sędziów nie może być abstrakcyjny, hipotetyczny lub w oczywisty

sposób niezawierający konstrukcyjnych elementów.

W niniejszej sprawie wnioskodawca nie przytoczył miarodajnych zarzutów,

faktów ani dowodów uzasadniających wniosek, a sam wniosek oparł wyłącznie

na abstrakcyjnym twierdzeniu o wadliwości procesu nominacyjnego. Tymczasem

w orzecznictwie przyjmuje się, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego

Sądu Najwyższego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia

orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania jego

niezawisłości i bezstronności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 kwietnia

2025 r., III CB 22/25). W stosunku do sędziów obowiązuje ponadto konstytucyjna

gwarancja nieusuwalności i niezależności. Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy

w postanowieniu z 19 lutego 2025 r. (I ZB 1/25), w procesie powoływania sędziów

w Polsce Krajowa Rada Sądownictwa pełni rolę ekspercką. Funkcja ta kończy się

zatem na nominacji i nie rozciąga się na powołanie na urząd sędziowski. W świetle

Konstytucji RP, rola Krajowej Rady Sądownictwa w procesie powoływania sędziów

nie jest równa roli Prezydenta RP. To on powołuje wskazaną osobę na urząd

sędziego, dokonując tego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ale wniosek ten

może nie zostać uwzględniony.

I NWW 54/26

3

JW.

[r.g.]