M. J. nie doczekał się rozpoznania zażalenia, bo SN uznał je za niedopuszczalne

Postanowieniem z 22 kwietnia 2026 r., I NSP 104/26, Sąd Najwyższy

pozostawił bez rozpoznania wniosek M. J. (dalej: Skarżący) o wyłączenie sędziów

(pkt 1) oraz odrzucił jego skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o

sygn. II KK 318/25.

Pismem z 15 maja 2026 r. (data prezentaty) Skarżący wniósł

do Sądu Najwyższego zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Najwyższego

z 22 kwietnia 2026 r., I NSP 104/26, zaskarżając je w całości i zarzucając nienależytą

obsadę sądu rozpoznającego skargę.

I NZ 13/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie należało pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalne.

Orzeczenia Sądu Najwyższego co do zasady nie podlegają zaskarżeniu.

Odstępstwo od tej reguły stanowiłoby wyjątek, który musiałby mieć swą wyraźną

podstawę prawną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lutego 2017 r.,

II PO 1/17 i powołane w nim orzecznictwo oraz postanowienie Sądu Najwyższego

z 21 maja 2019 r., I NO 32/18). Sąd Najwyższy nie jest bowiem sądem

powszechnym. Nie rozpoznaje sprawy w toku instancji, tak jak sąd powszechny.

Rozpoznaje sprawy wyraźnie przypisane w ustawie.

Mając na uwadze, że żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości

zaskarżenia rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego wydanego w przedmiocie wniosku

strony o wyłączenie sędziów, jak i w przedmiocie skargi na przewlekłość

postępowania, należy uznać, że zażalenie Skarżącego nie ma prawnego oparcia.

Z powyższych względów zażalenie należało pozostawić bez rozpoznania

na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

[k.b.]

[a.ł]