SN oddalił zażalenie spółki w sporze o świadectwo pochodzenia energii

Postanowieniem z 21 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w

sprawie o sygn. VII AGz 571/25 odrzucił skargę kasacyjną E. spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w R. (dalej: „powódka” lub

I NZ 4/26

2

„skarżąca”) od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 31 października

2025 r., sygn. VII AGz 571/25, wskazując na jej niedopuszczalność.

Sąd Apelacyjny zaznaczył, że postanowienie Sądu Apelacyjnego z

31 października 2025 r. dotyczy oddalenia zażalenia powoda na postanowienie

Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 5

czerwca 2025 r., wydane w sprawie o sygn. XVII Amz 109/24, którym sąd pierwszej

instancji oddalił zażalenie powódki na postanowienie Prezesa URE odmawiające

powodowej spółce wydania świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej.

Sąd Apelacyjny podkreślił, że regulacja art. 3981 § 1 k.p.c. wyłącza

dopuszczalność skargi kasacyjnej od innych niż enumeratywnie w niej

wymienionych prawomocnych postanowień sądu drugiej instancji, chociażby

kończyły one postępowanie w sprawie. Wobec powyższego Sąd II instancji uznał,

że od wskazanego przez skarżącą postanowienia Sądu Apelacyjnego wydanego w

postępowaniu zażaleniowym skarga kasacyjna nie przysługuje i jako taka jest

niedopuszczalna. Biorąc pod uwagę art. 3986 § 2 w zw. z art. 3981 § 1 k.p.c.,

odrzucił skargę kasacyjną.

Od powyższego orzeczenia zażalenie wniosła powódka, zaskarżając

je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:

1. art. 3981 § 2 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w

konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna od postanowienia Sądu Apelacyjnego

w przedmiocie oddalenia zażalenia jest niedopuszczalna;

2. art. 3984 § 1 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w

konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych

we wskazanym przepisie, co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej;

3. art. 3986 § 1 k.p.c. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji

odrzucenie skargi kasacyjnej;

4. art. 47956 § 2 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie i w

konsekwencji nieuwzględnienie skargi kasacyjnej, co spowodowało nierozpatrzenie

sprawy powoda przez Sąd Najwyższy.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi kasacyjnej złożonej przez

I NZ 4/26

3

powódkę od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie w przedmiocie

oddalenia zażalenia.

W odpowiedzi na zażalenie Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o

jego oddalenie oraz zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów postępowania,

w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej instancji

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo

umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie strona, Prokurator

Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka może wnieść

skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi

inaczej.

Z przywołanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca tworzy zamknięty

katalog rodzajów orzeczeń, które podlegają zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej

przez legitymowany podmiot. Tym samym literalnie wskazuje on, w jakich

przypadkach wykorzystanie tego środka procesowego jest prawnie dopuszczalne,

przesądzając zarazem a contrario, że w stosunku do orzeczeń niemieszczących się

w kodeksowym katalogu skargi kasacyjnej wnieść nie można; nie da się tego

uczynić nawet w sytuacji, gdy dany judykat kończy postępowanie w sprawie.

Tak pomyślanej reguły nie koryguje przywołany przez skarżącą art. 47956

§ 2 k.p.c. – przepis, zgodnie z którym skarga kasacyjna od orzeczenia sądu drugiej

instancji przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Unormowanie to, określając jeden z aspektów postępowania z zakresu regulacji

energetyki, w swej istocie dotyczy jedynie wymogu kwotowego uzależniającego

możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, o jakim mowa w art. 3982 § 1 k.p.c.

(S. Krześ, A. Sikorski, Komentarz do art. 47956 § 2 k.p.c., [w:] Kodeks postępowania

cywilnego. Komentarz, Warszawa 2025). W żadnym zatem wypadku nie można go

wiązać z rodzajami orzeczeń wskazanymi w art. 3981 § 1 k.p.c. Przy takiej jego

normatywnej zawartości i językowej redakcji nie sposób dojść do podobnego

wniosku.

I NZ 4/26

4

W tym miejscu wypada przypomnieć, że przepisy prawne wprowadzające

wyjątki – a art. 47956 § 2 k.p.c. jako lex specialis jest niewątpliwie wyjątkiem

dotyczącym warunków dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej – nie

podlegają wykładni rozszerzającej i nie mogą być odczytywane w sposób inny niż

literalny (exceptiones non sunt extendendae). Stosujący je podmiot pozostaje

zatem pozbawiony prawa do wydobywania z nich norm, które wykraczają poza to,

co wynika wprost z warstwy językowej i stanowi wyraz oczywistych intencji

prawodawcy.

Powyższe oznacza, że skarga kasacyjna w postępowaniu z zakresu regulacji

energetyki przysługuje od wydanego przez sąd II instancji prawomocnego wyroku

lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania

kończących postępowanie w sprawie. Odmienna interpretacja stanowiłaby

naruszenie zasad dotyczących relacji zachodzących pomiędzy przepisami ogólnymi

i szczególnymi. W przypadku, gdy ustawa nie wprowadza rozwiązań szczególnych

w danym zakresie, zastosowanie znajdują normy ogólne.

Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, należy podkreślić,

że przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu Apelacyjnego z 31

października 2025 r. oddalające zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu

Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 5

czerwca 2025 r. wydanego w sprawie o sygn. XVII Amz 109/24, którym sąd

pierwszej instancji oddalił zażalenie powódki a postanowienie Prezesa URE

odmawiające powodowej spółce wydania świadectwa pochodzenia dla energii

elektrycznej. Z treści tego postanowienia wynika, że choć kończy ono

postępowanie w sprawie, to jednak nie należy do żadnej z kategorii orzeczeń

wskazanych w art. 3981 § 1 k.p.c. To zaś oznacza, że nie podlega ono zaskarżeniu

w drodze skargi kasacyjnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 września

2006 r., II PZ 33/06; 7 kwietnia 2010 r., II PZ 10/10, 6 marca 202 r., I NZ 42/23).

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wskazujące na naruszenie art. 3981

§ 2 k.p.c., art. 3984 § 1 k.p.c. oraz art. 3986 § 1 k.p.c. Wynika to stąd, że skarżący

nie przedstawia żadnych argumentów na ich poparcie.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy zajmuje stanowisko,

że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą jako niedopuszczalna podlegała

I NZ 4/26

5

odrzuceniu, uznając tym samym, że postanowienie Sądu Apelacyjnego

w Warszawie z 21 listopada 2025 r. VII AGz 571/25 było prawidłowe.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeka jak w punkcie 1 postanowienia.

O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzeka na

podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.,

art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 2 pkt

2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2026, poz. 118), jak w

punkcie 2 postanowienia.

[D.Z.]

[r.g.]