Skarga kasacyjna w sporze o świadectwa pochodzenia energii. SN oddalił zażalenie

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, VII

AGz 595/24 oddalił zażalenie wniesione przez E. sp. z o.o. sp. k. w R. (dalej:

„skarżący”, „spółka”) na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27

I NZ 41/25

2

czerwca 2024 r. wydane w sprawie o sygn. akt XVII Amz 112/23 i zasądził od

powodowej spółki na rzecz pozwanego Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej:

„Prezes URE”) kwotę 1 080 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu zażaleniowym.

E. sp. z o.o. sp. k. w R. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2025 r., VII AGz 595/24.

Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, VII

AGz 595/24; VII WSC 23/25, odrzucił skargę kasacyjną E. sp. z o.o. sp. k. w R. od

postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2025 r., VII AGz

595/24 z uwagi na jej niedopuszczalność.

E. sp. z o.o. sp. k. w R. złożył zażalenie na postanowienie Sądu

Apelacyjnego z dnia 5 czerwca 2025 r., VII AGz 595/24 VII WSC 23/25 w

przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Skarżonemu postanowieniu zarzucił

naruszenie: art. 3981 § 2 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w

konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna od postanowienia Sądu Apelacyjnego

w Warszawie w przedmiocie oddalenia zażalenia jest niedopuszczalna; art. 3984 §

1 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że

skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych we wskazanym przepisie, co

skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej; art. 3986 § 1 k.p.c. - poprzez jego

zastosowanie i w konsekwencji odrzucenie skargi kasacyjnej i art. 47956 § 2 k.p.c. -

poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie skargi

kasacyjnej co spowodowało nierozpatrzenie sprawy przez Sąd Najwyższy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi

kasacyjnej złożonej przez powoda od postanowienia Sądu Apelacyjnego w

Warszawie w przedmiocie oddalenia zażalenia. Zdaniem skarżącego z uwagi na

wyczerpanie dopuszczalnych środków pozwalających na rozpoznanie sprawy przez

sądy powszechne, zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie należy traktować

jako kończące sprawę i pozostające w katalogu, o którym mowa w treści art. 3981 §

1 k.p.c.

W odpowiedzi na zażalenie Prezes URE wniósł o: oddalenie zażalenia i

zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów

zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wskazał, że zaskarżone

I NZ 41/25

3

postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie jest prawidłowe, a zażalenie

nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie skarżącego nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3981 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej

instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia

pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie strona,

Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka

może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej.

Z przytoczonego powyżej przepisu wprost wynika, że nie od każdego

postanowienia kończącego postępowanie w sprawie strona może wnieść skargę

kasacyjną. Uprawnienie to zostało przewidziane wyłącznie w odniesieniu do

postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania

kończących postępowanie w sprawie. Skarga kasacyjna nie przysługuje zatem od

wszelkich innych, poza wyraźnie wymienionymi w przepisie, postanowień sądu

drugiej instancji, nawet jeśli mają one charakter kończących postępowanie w

sprawie (tak A. Turczyn [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz

aktualizowany. Art. 1–505(39). Tom I, red. O. M. Piaskowska, LEX/el. 2025,

art. 3981).

Wbrew twierdzeniom skarżącego przepis art. 47956 § 2 k.p.c. nie rozszerza

katalogu orzeczeń, od których strona może wnieść skargę kasacyjną. Zgodnie ze

wskazanym przepisem w sprawach z zakresu regulacji energetyki skarga

kasacyjna od orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje niezależnie od wartości

przedmiotu zaskarżenia. Przepis ten stanowi wyjątek od art. 3982 § 1 k.p.c.

który wprowadza kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o prawa

majątkowe w przypadku skargi kasacyjnej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z 12 stycznia 2022 r., sygn. I NZ 4/21).

W przedmiotowej sprawie skarżący złożył skargę kasacyjną od

postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2025 r., VII AGz

I NZ 41/25

4

595/24 w przedmiocie oddalenia zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu

Okręgowego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2024 r., XVII Amz 112/23, którym sąd

pierwszej instancji oddalił zażalenia skarżącego na postanowienia Prezesa URE

odmawiające spółce wydania świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej.

Skarga kasacyjna w takim postępowaniu nie przysługuje, a zaskarżone

postanowienie o odrzuceniu skargi jest prawidłowe. Z uwagi na powyższe zażalenie

podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na

podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art.

3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. Zasądzona kwota 360 zł stanowi wynagrodzenie

pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym ustalone na podstawie § 14

ust. 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z

2018 r. poz. 265).

Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

M.L.

[r.g.]