SN pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyłączenie sędziego, bo zarzutów nie uzasadniono

Wnioskiem z 13 marca 2026 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego 18

marca 2026 r.) adwokat M. W. domagał się wyłączenia od orzekania Sędziego

Sądu Najwyższego T. P. w sprawie o sygn. akt III PSK 70/24. Powołując się na

orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz uchwałę połączonych

Izb Sądu Najwyższego wnioskodawca uznał, że SSN T. P. nie spełnia warunku

niezawisłości i bezstronności, a to z uwagi na sposób wyłonienia, co skutkuje

nieważnością postępowania prowadzonego z jego udziałem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie

Najwyższym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 622). do właściwości Izby Kontroli

Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie wniosków lub

oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed

którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu

I NZ 80/25

2

lub braku niezawisłości sędziego. Jednocześnie, stosownie do treści art. 26 § 3

tejże ustawy, wniosek, o którym mowa w art. 26 § 2, pozostawia się bez

rozpoznania, jeżeli obejmuje ustalenie oraz ocenę zgodności z prawem powołania

sędziego lub jego umocowania do wykonywania zadań z zakresu wymiaru

sprawiedliwości. Sąd rozpoznający sprawę przekazuje niezwłocznie wniosek

Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych celem nadania mu

dalszego biegu na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Przekazanie wniosku Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych

nie wstrzymuje biegu toczącego się postępowania.

W przedmiotowej sprawie, w zakresie w jakim została ona przekazana

Sądowi Najwyższemu, wnioskodawca wprost sformułował zarzut braku

niezawisłości i bezstronności SSN T. P., jednakże w żaden sposób ich nie

uzasadnia. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (z wielu

zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 maja 2020 r., I NWW 7/20), podstawą

do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w oparciu o przepis art. 26 § 3 ustawy

o Sądzie Najwyższym, jest sytuacja, w której wniosek nie spełnia warunków

konstrukcyjnych (nie podaje okoliczności faktycznych i ich oceny prawnej,

uzasadnienia lub uprawdopodobnienia zawartych w nim twierdzeń) lub ma

charakter abstrakcyjny.

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

[r.g.]