Spór o wynagrodzenie za pracę. Sąd zasądził

Sąd Okręgowy w Tarnowie wyrokiem z 19 grudnia 2024 r. oddalił apelację

S. w T. od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie z 2 lipca 2024 r. zasądzającego

I PSK 174/26

2

od strony pozwanej na rzecz powódek M.R. oraz M.K. tytułem wynagrodzenia

kwoty brutto wymienione w tym wyroku.

Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, że pozwany Szpital zakwalifikował

najpierw powódki do 7 grupy zawodowej według kwalifikacji wymaganych na

zajmowanym stanowisku, zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 8 czerwca 2017

r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w brzmieniu sprzed

nowelizacji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1801), a po wprowadzeniu zmian, od 1 lipca 2022

r. do grupy 5 (farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny, pielęgniarka,

położna, technik elektroradiolog, psycholog, inny pracownik wykonujący zawód

medyczny inny niż określony w lp. 1-4 z wymaganym wyższym wykształceniem na

poziomie magisterskim; pielęgniarka, położna z wymaganym wyższym

wykształceniem (studia I stopnia) i specjalizacją, albo pielęgniarka, położna ze

średnim wykształceniem i specjalizacją) ze współczynnikiem pracy 1,02, w miejsce

grupy 2.

Grupa 2 obejmuje farmaceutę, fizjoterapeutę, diagnostę laboratoryjnego,

psychologa klinicznego, innego pracownika wykonującego zawód medyczny inny

niż określony w lp. 1, 3 i 4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie

magisterskim i specjalizacją, pielęgniarkę z tytułem zawodowym magister

pielęgniarstwa albo położną z tytułem magister położnictwa z wymaganą

specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w

ochronie zdrowia i przewiduje współczynnik pracy 1,29.

Do 1 lipca 2022 r. pracodawca uwzględniał posiadany przez powódki tytuł

zawodowy magistra oraz tytuł specjalisty pielęgniarki i ustalał należne im

wynagrodzenie za pracę według współczynnika dla takiego wykształcenia i

specjalizacji. Sąd stanął na stanowisku, że po tej dacie powinien zakwalifikować

powódki do 2 grupy zawodowej, ponieważ ta grupa zaszeregowania płacowego

odpowiadała wykształceniu powódek. Sąd drugiej instancji podzielił stanowisko, że

rażącej niekonsekwencji pracodawcy, który najpierw zaliczył powódki do grupy 7, a

kolejno do grupy 5 (w miejsce grupy 2) nie sposób rozpatrywać inaczej niż jako

działania ingerujące w stosunek pracy powódek, zmieniające istotne warunki

umowy o pracę. Działaniem tym, sprowadzającym się do zaszeregowania powódek

I PSK 174/26

3

do niższej grupy zawodowej, właściwej dla pracowników z niższymi kwalifikacjami

zawodowymi, niosącym za sobą spadek współczynnika pracy z 1,06 do 1,02 -

pracodawca pogorszył ich warunki płacy. Kwalifikacje ówczesnej grupy 7

odpowiadają tym przewidzianym dla obecnej grupy 2 ze współczynnikiem 1,29.

Kwalifikacje pielęgniarek zakwalifikowanych do grupy 2 i 5 różnią się jedynie tym,

że wobec tych z grupy 2 wymagany jest tytuł zawodowy magistra, a wobec tych z

grupy 5 tytuł magistra nie jest konieczny. Jak podkreślił Sąd Okręgowy pozwany

pracodawca nie mógł zakwalifikować powódek do innej, niższej grupy zawodowej,

w inny sposób niż w drodze wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego

zgadzając się w tym zakresie ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Pozwany

pracodawca nie złożył powódkom wypowiedzenia zmieniającego, natomiast

oświadczenie woli pracodawcy, określające nowe zasady wynagradzania

pracownika, jeżeli nie jest wypowiedzeniem zmieniającym, może być traktowane

jedynie jako oferta modyfikacji warunków zatrudnienia w drodze porozumienia

stron. Powódki na taką modyfikację nie wyraziły jednak zgody.

W ocenie Sądu drugiej instancji nie doszło również do naruszenia przez Sąd

Rejonowy przepisów art. 78 § 1 k.p. oraz art. 18 3c k.p. Sąd Okręgowy podkreślił, że

niwelowanie ewentualnych nierówności w zatrudnieniu nie może polegać na

pogorszeniu warunków zatrudnienia jednego pracownika po to, aby „wszyscy mieli

tak samo źle”. Pracodawca w takiej sytuacji powinien dążyć do poprawy warunków

zatrudnienia tych osób, które są faktycznie gorzej traktowane, bo taka jest idea tej

zasady. Różnicowanie wynagrodzeń w oparciu o kryterium wykształcenia nie

narusza zasady równego traktowania pracowników w kontekście art. 78 k.p. i art.

183ck.p.

Sąd Okręgowy podkreślił, że strona pozwana uznawała wyższe

wykształcenie magisterskie powódek i tego rodzaju informacje przekazywała do

NFZ. Do 30 czerwca 2022 r. pozwany pracodawca traktował zatem powódki jako

osoby z wykształceniem magisterskim, zaś od 1 lipca 2022 r., kiedy zakończył się

transfer środków z NFZ, jako pielęgniarki z wykształceniem średnim. Strona

pozwana przestała uznawać tytuł magistra powódek dopiero od 1 lipca 2022 r.,

kiedy to środki na wypłatę ich uposażenia miały pochodzić już tylko z zasobów

ZOZ, a nie z NFZ, co jest jaskrawą niekonsekwencją pracodawcy. Takie działanie

I PSK 174/26

4

stanowiło pogorszenie sytuacji powódek. Skoro bowiem wcześniej pozwany

pracodawca wypłacał im wynagrodzenie z uwzględnieniem współczynnika

dedykowanego dla pielęgniarki z wykształceniem magistra, to działanie, jakie miało

miejsce od 1 lipca 2022 r., podjęte przez stronę pozwaną, odmawiające

uwzględnienia pracownikowi wykształcenia na poziomie magisterskim, pogorszyło

sytuację finansową powódek, a zatem wymagało dokonania wypowiedzenia

zmieniającego, do czego jednak nie doszło. Nadto, działanie strony pozwanej nie

uwzględniające wykształcenia magisterskiego powódek nosi w ocenie Sądu

Okręgowego, znamiona dyskryminacji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego złożył pozwany

S. w T. zaskarżając wyrok w całości. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie

naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów prawa materialnego, a

mianowicie:

1) art. 43 ust. 1 - 3 k.p. w związku z art. 3 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8

czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w jej brzmieniu

obowiązującym do 28 czerwca 2022 r. ustalonym ustawą z 26 maja 2022 r. o

zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1352) w powiązaniu z treścią załącznika do tej

ustawy w brzmieniu obowiązującym od 29 czerwca 2022 r. przez ich błędną

wykładnię i przyjęcie, że zakwalifikowanie powódek w lipcu i sierpniu 2021 r. do

grupy 7 obowiązującego wówczas załącznika do ustawy o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych wywoływało w zakresie ustalenia treści ich stosunków

pracy taki skutek, że od 29 czerwca 2022 r. powodowało samoczynnie

przyporządkowanie powódek do grupy 2 załącznika do wskazanej ustawy w

brzmieniu ustalonym ustawą z 26 maja 2022 r., a przyporządkowanie to stało się

jednym z elementów stosunku pracy powódek, którego zmiana wymagała

dokonania wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego warunki pracy;

2) art. 78 § 1 oraz art. 183c k.p. przez ich błędne niezastosowanie w

sprawie, co było skutkiem pominięcia, że powódki zatrudnione były w pozwanym

I PSK 174/26

5

Szpitalu jako pielęgniarka anestezjologiczna oraz pielęgniarka instrumentariuszka,

a ich praca nie różniła się niczym od pracy innych pielęgniarek wykonujących

identyczną pracę w Bloku Operacyjnym i nie legitymujących się tytułem

zawodowym magistra pielęgniarstwa i specjalizacją, wymieniających się z

powódkami na tych samych stanowiskach w ramach pracy zmianowej, a także

nieuwzględnienia, że pielęgniarki wykonujące identyczną pracę u tego samego

pracodawcy mogą uzyskiwać wynagrodzenie, którego różnica (przy uwzględnieniu

dodatków do wynagrodzenia zasadniczego) będzie kształtować się na poziomie

kilku tysięcy złotych, co łącznie będzie urągało podstawowej zasadzie prawa pracy,

że za tę samą pracę należy się takie samo lub przynajmniej podobne

wynagrodzenie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu oraz o zasądzenie na rzecz

pozwanego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił

tym, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, które wymagają

dokonania wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a mianowicie udzielenia odpowiedzi na pytania:

1) czy można przyjąć, że zakwalifikowanie powódek w lipcu i sierpniu

2021 r. do grupy 7 obowiązującego wówczas załącznika do ustawy z dnia

8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz.U. z 2022 r.,

poz. 2139) wywoływało w zakresie ustalenia treści ich stosunków pracy taki skutek,

że od 29 czerwca 2022 r. powodowało samoczynnie przyporządkowanie powódek

do grupy 2 załącznika do tej ustawy w brzmieniu ustalonym ustawą z 26 maja 2022

r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych

innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352), a przyporządkowanie to stało się jednym

z elementów stosunku pracy powódek, którego zmiana wymagała dokonania

wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego warunki pracy?

2) co należy rozumieć przez pojęcie „kwalifikacje wymagane” w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

I PSK 174/26

6

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2139), a w szczególności, czy należy

interpretować je wyłącznie w oparciu o przepisy aktów wykonawczych wydawanych

na podstawie art. 50 ust. 5 ustawy o działalności leczniczej (Dz.U. z 2024 r., poz.

997 ze zm.), co w omawianym stanie faktycznym, biorąc pod uwagę sporny okres,

dotyczyłoby rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie

kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk

pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz.U. Nr 151, poz.

896 ze zm.), czy też należy pojęcie: „kwalifikacji wymaganych” interpretować w ten

sposób, że dotyczy ono kwalifikacji wymaganych od pracowników przez danego

pracodawcę w związku z realnie powierzoną pracownikom i wykonywaną przez

nich pracą określonego rodzaju?

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódki wniosły o odmowę przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie, a także o

zasądzenie na rzecz każdej z powódek kosztów postępowania kasacyjnego, w tym

kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne

(pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi

nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (pkt 4).

Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż

tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2

k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy

I PSK 174/26

7

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności

powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c.

Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał

się na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c.).

Sąd Najwyższy jednolicie przyjmuje, że przy powołaniu się na przesłankę

warunkującą przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania, jaką jest

istotne zagadnienie prawne, w uzasadnieniu wniosku w tym przedmiocie, należy

sformułować zagadnienie prawne oraz winny zostać przedstawione argumenty

prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu.

Oznacza to w praktyce, że zagadnienie prawne musi odpowiadać

określonym wymaganiom, a mianowicie powinno być sformułowane w oparciu o

okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z

dokonanych przez sąd ustaleń (por. wyrok Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 1996

r., II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie Sądu Najwyższego z

7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571); nadto powinno być przedstawione

w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie

uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i

rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 15

października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III

CZP 64/02, LEX nr 77033 czy z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179).

Poza powyższymi wymaganiami zagadnienie prawne powinno pozostawać w

związku z rozpoznawaną sprawą i dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście

istotne (a zatem poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego

konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie mające

znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia

innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia

prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie

został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne

poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów

konstruujących to zagadnienie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 marca

I PSK 174/26

8

2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467 oraz z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr

577468).

Przedstawione przez skarżącego problemy prawne nie mają opisanych

wyżej cech, przede wszystkim z uwagi na to, że Sąd Najwyższy w dotychczasowym

orzecznictwie odniósł się już do kwestii zaliczania pracowników do grupy

zawodowej na podstawie załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie

ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników

zatrudnionych w podmiotach leczniczych, składania wypowiedzenia zmieniającego

w celu realizacji przepisów tej ustawy, a także dopuszczalności różnicowania

wynagrodzenia pracowników.

Mając na uwadze treść tych judykatów należy przyjąć za Sądem

Najwyższym stanowisko wyrażone m.in. w postanowieniu z 17 listopada 2025 r. (III

PSK 73/25, LEX nr 3983150), w którym odniesiono się do analogicznych do

wskazywanych w niniejszej skardze problemów wyjaśniając, że w wyroku z 23

kwietnia 2025 r. (I PSKP 3/25, OSNP 2025, nr 10, poz. 98) Sąd Najwyższy przyjął,

że od 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w

załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1473 ze zm.) było legitymowanie się pielęgniarki

tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo legitymowanie się położnej

tytułem: magister położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie

pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także

wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje

zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie

i specjalizacja. Sąd Najwyższy uznał, że jeśli ustawodawca ze względów

społecznych zdecydował się na ograniczenie swobody kształtowania wysokości

wynagrodzenia w zawodach związanych ze służbą zdrowia, wówczas wykładnia

prokonstytucyjna i funkcjonalna wymaga, aby limitowanie dolnego progu

wynagrodzeń było jednoznaczne, łatwe do stosowania przez pracowników,

pracodawców, a w razie sporu, także przez sąd. Już z samego brzmienia ustawy

osoba zainteresowana powinna ustalić, czy jej wynagrodzenie odpowiada

I PSK 174/26

9

najniższemu określonemu w ustawie. Ustalenie dolnego limitu wynagrodzenia

zasadniczego pielęgniarek nie mogło więc podlegać arbitralnej decyzji pracodawcy.

W ocenie Sądu Najwyższego, określenie wysokości najniższych

wynagrodzeń zasadniczych oraz wzajemnych relacji między wynagrodzeniami dla

poszczególnych kategorii zawodowych pracowników medycznych nie wyłącza

ogólnych przepisów prawa pracy normujących zasady ustalania wynagrodzenia za

pracę, w tym zakłada możliwość różnicowania wysokości wynagrodzeń

poszczególnych pracowników w zależności od posiadanego doświadczenia

zawodowego, na przykład stażu pracy, dodatkowych kwalifikacji. Nie ma przeszkód

formalnych, aby pracownicy z niższym wykształceniem, ale z większym

doświadczeniem zawodowym, byli analogicznie wynagradzani, jak osoby zaliczone

do grupy drugiej. W ocenie Sądu Najwyższego, korzystna dla pracowników zmiana

ustawowych warunków wynagradzania, co do zasady, nie wymaga dokonywania

wypowiedzeń zmieniających. Sąd Najwyższy w powoływanym wyroku zwrócił

uwagę, że analizowana ustawa nie przewiduje konieczności dokonywania

wypowiedzeń zmieniających, bowiem oparta została na paradygmacie korzystnego

dla pracowników podwyższenia wynagrodzeń minimalnych. Jeśli zatem jej

zastosowanie w praktyce miałoby prowadzić do pogorszenia sytuacji pracowników

w zakresie ukształtowania wysokości wynagrodzenia (co nie oznacza jedynie jego

obniżenia), to obowiązkiem pracodawcy było zachowanie trybu wypowiedzenia

zmieniającego lub zawarcie z pracownikiem stosownego porozumienia, także w

przypadku wprowadzenia nowego regulaminu wynagrodzeń. Kwestia ta nie budzi

wątpliwości w orzecznictwie z uwagi na wcześniejsze wypowiedzi Sądu

Najwyższego, w tym zwłaszcza w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z 15 września 2004 r. (III PZP 3/04, OSNP 2005 Nr 4, poz. 49). W

uchwale tej Sąd Najwyższy uznał za konieczne zachowanie trybu wypowiedzenia

lub porozumienia zmieniającego także wtedy, gdyby ukształtowane nowym

układem (regulaminem) wynagrodzenie nie ulegało obniżeniu. W przypadku

wypowiedzeń zmieniających, pozwanego obciążałby obowiązek podania przyczyny

wypowiedzenia w odniesieniu do sytuacji indywidualnych pracowników, przy czym

powołanie się w uzasadnieniu wypowiedzenia tylko na konieczność wykonania art.

5a omawianej ustawy należałoby uznać za niewystarczające.

I PSK 174/26

10

Interpretacja przepisów - do których nawiązuje skarżący - przyjęta przez Sąd

Okręgowy w Tarnowie w zaskarżonym wyroku nie odbiega od wykładni dokonanej

przez Sąd Najwyższy w powołanych orzeczeniach, w tym w wyroku z 23 kwietnia

2025 r. (I PSKP 3/25, OSNP 2025, nr 10, poz. 98) jak również w postanowieniu z 12

sierpnia 2025 r. (I PSK 39/25, LEX nr 3928152), a skarżący nie przedstawił

argumentów prawnych, które w sposób przekonujący uzasadniałyby wątpliwości co

do kierunku tej wykładni. Jednocześnie należy zauważyć, że Sąd Najwyższym w

postanowieniach z 4 grudnia 2025 r. (I PSK 66/25) oraz z 15 stycznia 2026 r. (I PSK

166/26) odnosząc się do analogicznych do wskazywanych w niniejszej skardze

problemów wyraził już swoje stanowisko, które jako słuszne należy w pełni

zaaprobować.

Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy na podstawie

art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy zważył, że

w niniejszej sprawie pełnomocnik powódek sporządził odpowiedź na skargę

kasacyjną jako jedno pismo procesowe, które obejmowało stanowisko procesowe

obu powódek występujących w sprawie i zawierało w odniesieniu do każdej z nich

tożsamą argumentację, co uzasadnia zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w

stawce odpowiadającej jednemu podmiotowi.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy uznał, że właściwe jest zasądzenie

zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym na rzecz każdej

z powódek w kwocie po 675 zł, co w sumie stanowi kwotę 1350 zł (3600 zł x 75% =

2700 zł x 50 % = 1350 zł), jako odpowiadającej poniesionym przez nie kosztom w

postępowaniu kasacyjnym przy zastosowaniu art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 102

k.p.c. oraz § 9 ust. 1 pkt 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzenie odsetek uzasadnia art.

98 § 11 k.p.c.

[SOP]

I PSK 174/26

11