Osoba prywatna kontra spółka o odszkodowanie. Sąd zasądził

Wyrokiem z dnia 26 września 2024r. IV P 64/21 Sąd Rejonowy w Tychach

zasądził od pozwanej M. Sp. z o.o. w T. na rzecz powoda A.G. kwotę 24.396,12 zł z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty (pkt

1.); zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 180 zł z ustawowymi odsetkami

za opóźnienie za czas od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty tytułem

kosztów zastępstwa procesowego (pkt 2.); nakazał pobrać od pozwanej na rzecz

Skarbu Państwa kwotę 1.220 zł tytułem opłaty stosunkowej od pozwu, od

I PSK 177/26

2

uiszczenia której powód był zwolniony z mocy ustawy i kwotę 610,62 zł tytułem

wydatków (pkt 3.); wyrokowi w pkt 1 nadał rygor natychmiastowej wykonalności do

kwoty 8.132,04 zł (pkt 4.).

Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 28 stycznia 2025 r., XI Pa

448/24 po rozpoznaniu apelacji pozwanego zmienił zaskarżony wyrok w ten

sposób, że oddalił powództwo; zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 360

zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia

doręczenia niniejszego orzeczenia powodowi do dnia zapłaty tytułem zwrotu

kosztów zastępstwa procesowego; zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę

180 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się niniejszego

orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu apelacyjnym.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powód zarzucił naruszenie: 1.

art. 53 §1 ust. 1 pkt. 1 lit. b k.p. w zw. z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca

1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa; 2. art. 382 k.p.c. 233 §1 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. w zw. z art.

286 k.p.c. w zw. z art. 381 k.p.c. oraz art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c.; 3. art. 382

k.p.c. w zw. z art. 386 §1 k.p.c.; 4. art. 382 k.p.c.; 5. art. 382 k.p.c. w zw. z art. 278

k.p.c.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie skarżący uzasadnił

jej oczywistą zasadnością, wynikającą z naruszenia:

- art. 53 § 1 ust. 1 pkt. 1 lit. b k.p. w zw. z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25

czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie

choroby i macierzyństwa poprzez nieprawidłową wykładnię wskazanych przepisów

skutkujących nieprawidłowym zastosowaniem i przyjęciem, iż w okresie 27 i 28

marca 2021 r. nie nastąpiła przerwa pomiędzy okresami niezdolności powoda do

pracy, która to z dniem 29 marca 2021 r. otworzyła dla powoda nowy okres

zasiłkowy, tym samym w dniu rozwiązania przez stronę pozwaną stosunku pracy z

Powodem nie wyczerpał on okresu zasiłkowego, o którym mowa w art. art. 53 § 1

ust. 1 pkt. 1 lit. b k.p. i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie wskazanych

I PSK 177/26

3

przepisów doprowadziło do uznania przez Sąd drugiej instancji wypowiedzenia

złożonego przez pozwaną za zgodne z przepisami;

- art. 382 k.p.c. 233 §1 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. w zw. z art. 286 k.p.c. w

zw. z art. 381 k.p.c. oraz art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez pominięcie

dowodu z opinii uzupełniającej biegłego sądowego na etapie postępowania przed

Sądem drugiej instancji, podczas gdy, co wskazywał w swoim piśmie powód, a co w

orzeczeniu wskazał Sąd pierwszej i drugiej instancji opinia biegłego sądowego była

nierzetelna, niekompletna i jako taka wymagała korekty i uzupełnienia choćby w

zakresie czasookresów pozostawania powoda na zwolnieniu lekarskim i kodów

choroby przyjętych w okresie spornym, a także poprawy w zakresie ustaleń

poczynionych przez biegłego sądowego, który uznał, że powód w dniu 28 marca

2021 r. zachorował, przy czym powyższe nie wynika z żadnego dowodu

zgromadzonego w sprawie, w tym z analizowanej przez biegłego dokumentacji

medycznej, a wobec powyższego dokonanie powierzchownej analizy

zgromadzonego materiału dowodowego, bez uwzględnienia w tym względzie

dowodów osobowych, które Sąd uznał za wiarygodne, w postaci zeznań świadków i

przesłuchania powoda, z których wynika, że powód w II kwartale 2021 r. zgłaszał

pozwanej możliwość powrotu do pracy w związku z poprawą jego stanu zdrowia i

posiadaniem zdolności do jej podjęcia (co najmniej w dniach od 27 do 28 marca

2021 r.), a także dowodu z pisma ZUS datowanego na dzień 9 kwietnia 2021 r., z

którego wynika, że nowy okres zasiłkowy dla powoda winno się liczyć od 29 marca

2021 r., a nadto, a w konsekwencji uznanie, że powód nie sprostał ciężarowi

dowodu w zakresie wykazania przez niego odzyskania zdolności do pracy w

spornym okresie.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego orzeczenia Sądu Okręgowego w Katowicach w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, i rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania, w tym o kosztach zastępstwa adwokackiego według norm prawem

przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, bądź ewentualnie o uchylenie

zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, stosownie do art.

39816 k.p.c. tj. oddalenie apelacji strony pozwanej i rozstrzygnięcie o kosztach

I PSK 177/26

4

postępowania. Dodatkowo skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy pod nieobecność

powoda, jak również jego pełnomocnika oraz o rozpoznanie niniejszej sprawy na

posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o nieprzyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., wobec braku

spełniania przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., w tym faktu, iż w

niniejszej sprawie nie zachodzi oczywiste naruszenie prawa; oddalenie skargi

kasacyjnej w całości - w przypadku przyjęcia jej do rozpoznania, wobec braku

zasadności zarzutów w niej podniesionych oraz zasądzenie od powoda na rzecz

pozwanej kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Na wstępie warto podkreślić, że Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, nie jest

sądem powszechnym trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna nie jest środkiem

zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie, a to z uwagi na przeważający w charakterze

skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Zgodnie z takim modelem skargi

kasacyjnej, jej rozpoznanie następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych,

wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. W konsekwencji tego, w art. 3984 § 2 k.p.c.

wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek

złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg

ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym między innymi na możliwości

odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.

3989 § 2 k.p.c.), a jego spełnienie powinno przybrać postać wyodrębnionego

wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące w sprawie

okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one ustawowemu

katalogowi przesłanek.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

I PSK 177/26

5

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Strona wnosząca skargę kasacyjną

powinna zatem sformułować w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz

ze stosownym uzasadnieniem. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powinien zaś wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z

okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno

zawierać argumenty prawne świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę

sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd

Najwyższy.

Skarga kasacyjna nie zawiera argumentów dostatecznych dla uznania, że

skarżący skutecznie wykazał, iż w sprawie zachodzi powołana przesłanka z art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Powołanie się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wymaga od skarżącego

zawarcia w uzasadnieniu wniosku wywodu prawnego wskazującego, w czym

wyraża się ta „oczywistość” i przedstawienia argumentów na poparcie tego

twierdzenia. Zobowiązuje zatem skarżącego do przedstawienia wywodu prawnego

uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przy czym, o

ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest

usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego

polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16

września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).

Przypomnieć należy, że wobec jednoznacznej treści art. 3983 § 3 k.p.c., z

procesowej podstawy kasacyjnej wyłączone są te przepisy, które bezpośrednio

dotyczą podstawy faktycznej wyrokowania. Możliwe jest natomiast powoływanie się

na takie naruszenie przepisów postępowania, których ostateczną konsekwencją

jest błędne ustalenie stanu faktycznego, a które nie należą do kategorii błędnej

oceny dowodów, ani też błędnego wnioskowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z

I PSK 177/26

6

dnia 13 sierpnia 2008 r. I CSK 83/08, LEX nr 658172). W świetle powołanego art.

3983 § 3 k.p.c. niedopuszczalne są zatem zarzuty dotyczące naruszenia tych

przepisów, które regulują ustalenie faktów bezdowodowo (art. 228-231 k.p.c.) oraz

zarzuty dotyczące przepisów o ustalaniu faktów dowodowo (art. 233 § 1 k.p.c. - por.

np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2006 r., II CSK 136/05, LEX nr

200973, z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06, LEX nr 230204; z dnia 26 maja

2006 r., V CSK 97/06, LEX nr 421049).

Formułując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący

powołał się na nieprawidłowe w jego ocenie uznanie przez Sąd drugiej instancji, że

w okresie 27 i 28 marca 2021 r. nie nastąpiła przerwa pomiędzy okresami

niezdolności powoda do pracy, co doprowadziło do uznania przez Sąd drugiej

instancji wypowiedzenia złożonego przez pozwaną za zgodne z przepisami.

W związku z tym należy podkreślić, że o niezdolności do pracy nie decyduje

lekarz leczący ubezpieczonego, gdyż chodzi o ocenę niezdolności do pracy w

prawnym rozumieniu, podejmowaną w trybie określonej procedury i przez

odpowiednie organy. Ocena przerwy w niezdolności do pracy lub jej brak jako

przesłanki prawa do zasiłku chorobowego (art. 9 ust. 2 ustawy zasiłkowej) ma

ostatecznie charakter prawny i może jej dokonać wyłącznie sąd a nie biegły.

Uzasadnia to stwierdzenie, że nie jest wyłączona samodzielna analiza Sądu

powszechnego zebranego materiału. W sprawie opiniował biegły z zakresu

medycyny pracy i chorób wewnętrznych, który uznał, że powód wyczerpał 182 dni

niezdolności do pracy dnia 29 marca 2021r., więc nie rozpoczął mu się nowy okres

zasiłkowy i stanowisko swe przekonująco uzasadnił.

Sąd drugiej instancji mógł zatem uznać sprawę za wyjaśnioną do

rozstrzygnięcia. Sąd ustalił, że skarżący w spornym okresie nadal był niezdolny do

pracy i wystąpiła ciągłość niezdolności do pracy. Jest to ustalenie stanu

faktycznego, które wiąże Sąd Najwyższy w ocenie skargi (art. 39813 § 2 k.p.c.), a

więc również w ocenie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

O oczywistości skargi kasacyjnej nie może przesądzać okoliczność nie

dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii innego biegłego lub uzupełniającej opinii

biegłego sądowego, bowiem potrzeba taka powinna wynikać z okoliczności sprawy,

I PSK 177/26

7

a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Przy czym nie

chodzi tu o przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie

korzystnej dla niej tezy. Dowód z opinii biegłego ma szczególny charakter, gdyż

korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych (art. 278

§ 1 k.p.c.). Z tego względu nie mają do niego zastosowania wszystkie zasady

dotyczące postępowania dowodowego, w tym art. 217 k.p.c. W świetle bowiem art.

286 k.p.c. sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dodatkowej opinii tych

samych lub innych biegłych, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas, gdy

opinia złożona do sprawy zawiera istotne braki, sprzeczności, względnie nie

wyjaśnia istotnych okoliczności z opinii biegłych. Opinie te, podobnie jak reszta

materiału dowodowego, podlegają ocenie sądów rozpoznających sprawę, zgodnie

z zasadą swobodnego uznania sędziowskiego. Sądy mają zatem prawo ocenić, czy

zebrane w toku sprawy opinie biegłych wystarczająco wyjaśniają wymagające

wiadomości specjalnych kwestie istotne przy rozstrzyganiu sprawy, czy też

konieczne jest zasięgnięcie opinii innych biegłych (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 12 grudnia 2023 r., III USK 269/22, Legalis nr 3034277; 27

września 2023 r., II USK 374/22, Legalis nr 2985723; 24 maja 2023 r., III USK

266/22, Legalis nr 2937284 i 29 marca 2023 r., II USK 379/22, Legalis nr 2908765).

Wbrew zarzutom stawianym przez skarżącego, Sąd Apelacyjny

przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, wskazał, na jakich dowodach

oparł swoje ustalenia, a jakim dowodom odmówił wiarygodności i z jakich powodów.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia przedmiotem rozważań Sądu

były zarzuty dotyczące sprzeczności ustaleń faktycznych, pominięcia dowodów, jak

również ich oceny. W kontekście odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii

uzupełniającej biegłego, również w tym zakresie nie wykazano, aby doszło do

rażącego naruszenia przepisów postępowania. Sąd drugiej instancji ocenił, że

dowód z opinii biegłego jest wystarczający do ustalenia okoliczności, na które

został powołany.

Wobec niewykazania przez skarżącego zasadności powołanej przesłanki

przedsądu, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego

I PSK 177/26

8

na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., 98 § 11 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. art.

391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.

[it]

[a.ł]