Nowotwór płuca po pracy przy chromie. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi spółki

Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z 13 kwietnia 2022 r. zasądził od „A.”

Spółki Akcyjnej z siedzibą w A. (Spółka) na rzecz E. N. kwotę 280.000 zł z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 30 marca 2019 r. do dnia

zapłaty tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 6.834,60 zł z ustawowymi odsetkami

I PSK 19/26

2

za opóźnienie od 24 lipca 2019 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania (pkt I);

zasądził od „A.” Spółki Akcyjnej z siedzibą w A. na rzecz E. N. 21.800 zł tytułem

zwrotu kosztów procesu (pkt II); nakazał pobrać od pozwanej Spółki na rzecz

Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Krakowie 11.611 zł tytułem nieopłaconych

kosztów sądowych, z których uiszczenia w toku procesu powódka była zwolniona

(pkt III).

Sąd Apelacyjny w Katowicach, rozpoznając apelację pozwanej Spółki od

powyższego, wyrokiem z 21 lutego 2024 r. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie II w

ten sposób, że zasądzoną od strony pozwanej „A." Spółki Akcyjnej z siedzibą w A.

na rzecz powódki E. N. kwotę 21.800 zł tytułem zwrotu kosztów procesów obniżył

do kwoty 11.000 zł (pkt 1); oddalił apelację w pozostałej części (pkt 2); zasądził od

strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 10.800 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania apelacyjnego (pkt 3); nakazał pobrać od strony pozwanej „na rzecz

Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Krakowie kwotę 4.924,26 zł tytułem

niepokrytych wydatków (pkt 4).

W skardze kasacyjnej pozwana Spółka podniosła zarzut:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 378 § 1 k.p.c., art. 2352 § 1 pkt

1-6 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. w zw. z art. 381 k.p.c. -

przez nieprzeprowadzenie kontroli prawidłowości zastosowania przez Sąd

pierwszej instancji przepisów prawa materialnego i zaniechanie dokonania oceny,

czy w przypadku pozwanej istnieją przesłanki do zastosowania jako podstawy

odpowiedzialności art. 435 k.c., a także przez oddalenie powołanych przez

pozwaną wniosków dowodowych;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 435 k.c. przez jego

błędne zastosowanie i uznanie, że przedsiębiorstwo pozwanej jest

przedsiębiorstwem wprawianym w ruch za pomocą sił przyrody, podczas gdy sądy

orzekające nie analizowały tej kwestii; art. 6 k.c. w zw. z art. 361 § 1 k.c. w zw. z art.

435 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. w zw. z art. 2351 k.p. przez ich błędne

zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że przyjęte w postępowaniu o

stwierdzenie choroby zawodowej domniemanie zawodowego charakteru

schorzenia może decydować o ustaleniu, że istnieje adekwatny związek pomiędzy

szkodą powoda a działalnością pozwanej na gruncie przepisów o

I PSK 19/26

3

odpowiedzialności odszkodowawczej; art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c.; art.

231 § 1 k.p., art. 4421 § 1 i § 3 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.c.; art. 5 k.c. i art. 8 k.p.

Wobec przedstawionych zarzutów pozwana wniosła o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

sądowi, który wydał wyrok ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

oraz o orzeczenie co do istoty sprawy przez uchylenie wyroku Sądu pierwszej

instancji w całości i oddalenie powództwa w całości. Ponadto wniosła o zasądzenie

od powódki na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym

zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca Spółka

powołała się na przesłankę w postaci oczywistej zasadności wniesionej skargi

kasacyjnej, a także występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne. Motywując

wniosek w zakresie oczywistej zasadności podniosła, że Sąd drugiej instancji uznał,

że ponosi ona odpowiedzialność na podstawie art. 435 k.c. bez zbadania czy

pozwana prowadzi przedsiębiorstwo wprawiane w ruch za pomocą sił przyrody,

nadto wobec rażącego nieprawidłowo przeprowadzanego postępowania

dowodowego, co było konsekwencją nieodpowiedniego ustalenia przez sąd zasad

rozkładu ciężaru dowodu i przyjęcia, że w związku z wydaniem decyzji o

stwierdzeniu choroby zawodowej Z. N. istnieje domniemanie adekwatnego związku

przyczynowego pomiędzy szkodą a działaniem przedsiębiorstwa pozwanej, a

pozwana powinna to domniemanie obalić.

Zdaniem skarżącej występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne,

sprowadza się w istocie do odpowiedzi na pytanie: „czy w przypadku przejścia

całości zakładu pracy na nowego pracodawcę istnieją podstawy do uznania, że

dotychczasowy pracodawca ponosi solidarnie odpowiedzialność odszkodowawczą

z nowym pracodawcą?”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej w

całości, a także zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu w

postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa

procesowego w przedmiotowym postępowaniu oraz opłaty skarbowej od

pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

I PSK 19/26

4

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia w celu jej

merytorycznego rozpoznania. Skarga kasacyjna jako szczególny środek

zaskarżenia służy realizacji interesu publicznego w sprawowaniu wymiaru

sprawiedliwości, polegający na usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów

powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa. Funkcje postępowania

kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego

uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, że w konkretnej sprawie

zachodzą okoliczności przemawiające za interwencją Sądu Najwyższego. Skarga

kasacyjna nie jest kolejnym środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego

rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi

na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego (postanowienia

Sądu Najwyższego z: 9 kwietnia 2025r., II USK 247/24, Legalis nr 3239629; 28

maja 2025 r., I USK 180/24, Legalis nr 3253065). Służy ona kontroli prawidłowości

stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń

faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Ewentualna

możliwość dalszego postępowania przed Sądem Najwyższym stanowi uprawnienie

dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym

określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c. Jest tak z tej przyczyny, że Sąd Najwyższy,

rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, działa w interesie publicznym,

wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź

usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym

nieważnością lub oczywiście wadliwe (art. 3989 § 1 k.p.c.). Rozpoznanie skargi

kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 §

1 pkt 1-4 k.p.c. i jedynie w przypadku przekonania Sądu Najwyższego przez

skarżącego, za pomocą jurydycznej argumentacji, że istnieje publicznoprawna

potrzeba rozstrzygnięcia sformułowanego w skardze zagadnienia prawnego przy jej

merytorycznym rozpoznawaniu (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 listopada

2022 r., II USK 679/21, LEX nr 3549528; 11 grudnia 2024 r., II USK 212/24, LEX nr

I PSK 19/26

5

3817364; 25 lutego 2025 r., III PSK 1/24, LEX nr 3843809), zatem uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu,

iż takie okoliczności w sprawie zachodzą. Treść uzasadnienia nie może być jednak

dowolna i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej (postanowienia Sądu

Najwyższego z: 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, LEX nr 449007; 9 czerwca 2008

r., II UK 38/08, LEX nr 404134; 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08, LEX nr 406392; 27

czerwca 2013 r., I PK 54/13, Legalis nr 787538; 13 września 2022 r., I USK 565/21,

Legalis nr 2891720; 28 listopada 2024 r., III USK 262/23, Legalis nr 3171079; 25

września 2025 r., III USK 210/24, LEX nr 3937694).

Skarżąca Spółka we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

jako przyczynę przyjęcia wskazała na jej oczywistą zasadność. Zgodnie z

utrwalonym stanowiskiem judykatury skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,

jeżeli zaskarżone tą skargą orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia

prawa, rozumianego jako widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy

jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo

powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (postanowienia Sądu Najwyższego z:

17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437; 7 lutego 2024

r., II USK 490/22, LEX nr 3668542, 8 stycznia 2025 r., II USK 292/24, LEX nr

3814748) i jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy orzeczenie jest

niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni

przepisami prawa (postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 marca 2002 r., I PKN

341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; 10 września 2024 r., I CSK 2428/23, LEX nr

3758186; 13 marca 2025r., III USK 278/23, Legalis nr 3205212) albo wydane

zostało w wyniku dostrzegalnej w sposób pewny i niewątpliwy bez potrzeby

głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania

prawa.

Powołanie się przez autora skargi kasacyjnej na przesłankę zawartą w art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązywało go do przedstawienia wywodu prawnego

zmierzającego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima

facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, co daje podstawy do

uznania skargi za oczywiście uzasadnioną, to jest podlegającą uwzględnieniu

I PSK 19/26

6

(postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 grudnia 2009 r., II PK 223/09, LEX nr

585777; 3 lutego 2010 r., II PK 304/09, LEX nr 602695; 18 lipca 2019 r., I UK

321/18, Legalis nr 1975082; 7 lutego 2024 r., II USK 490/22, LEX nr 3668542; 27

marca 2025 r., I CSK 3972/24, Legalis nr 3200511).

Skarżąca nie wykazała istnienia powołanej przesłanki przedsądu, podnosząc

zarzut naruszenia art. 435 k.c. polegający na przyjęciu odpowiedzialności pozwanej

Spółki na zasadach ryzyka bez poczynienia przez Sąd drugiej instancji stosownych

ustaleń pozwalających na przyjęcie, że pozwana prowadziła przedsiębiorstwo

wprawiane w ruch za pomocą sił przyrody i ustalenia istnienia związku

przyczynowego pomiędzy szkodą a działałem przedsiębiorstwa pozwanej, nie

uwzględniła, że sprowadza się on w istocie do oceny zgromadzonego w sprawie

materiału dowodowego. Ocena, czy zgłoszone zarzuty są zasadne, wiąże się z

przedmiotem sporu oraz dokonanymi przez Sąd meriti ustaleniami faktycznymi,

którymi w myśl art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy jest związany. W postępowaniu

kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd

Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę

zaskarżonego orzeczenia. Związanie to wyklucza nie tylko przeprowadzenie w

jakimkolwiek zakresie dowodów, lecz także badanie, czy sąd drugiej instancji nie

przekroczył granic swobodnej ich oceny. Z tego punktu widzenia każdy zarzut

skargi kasacyjnej, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu

drugiej instancji, chociażby pod pozorem kwestionowania wykładni lub

niewłaściwego zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, z uwagi

na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c. jest a limine niedopuszczalny (wyroki

Sądu Najwyższego z: 18 lipca 2018 r., III UK 101/17, LEX nr 2566499; 3 kwietnia

2019 r., II CSK 95/18, LEX nr 2566499; 25 czerwca 2020 r., II CSK 695/18, LEX nr

3049035; 8 lipca 2025 r., II USKP 107/24, Legalis nr 3242856; postanowienia Sądu

Najwyższego z: 12 czerwca 2006 r., IV CSK 100/06; 10 sierpnia 2006 r., V CSK

211/06, LEX nr 1102310; 14 września 2017 r., V CSK 600/16, LEX nr 2401839; 30

stycznia 2025 r., I CSK 2563/24, LEX nr 3823121; 29 maja 2025 r., II CSKP 887/24,

LEX 3867149). Formułowanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na przesłance oczywistego naruszenia prawa materialnego, opartej na

odmiennej od przyjętej przez Sąd drugiej instancji ocenie przeprowadzonych

I PSK 19/26

7

dowodów, nie może skutkować zamierzonym przez wnoszącego skargę przyjęciem

skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym nie

prowadzi postępowania dowodowego, wobec ograniczeń wynikających z art. 3983 §

3 k.p.c. stanowiącym, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty

dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy jest związany

ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Należy mieć zatem na uwadze, że Sąd Apelacyjny ustalił, że Z. N. w latach

1987 - 1998 był zatrudniony w A. S.A. w narażeniu na związki chromu (VI). W

okresie zatrudnienia u strony pozwanej (poprzednia nazwa Zakłady Chemiczne „A.”

w A.) Z. N. pracował w przedsiębiorstwie zajmującym się produkcją związków

chemicznych na stanowiskach bezpośrednio związanych z ich produkcją, pracując

jako aparatowy oraz ślusarz brygady remontowej. Wykonując swoją pracę, był

bezpośrednio narażony na działanie związków chemicznych. Największe narażenie

na czynnik karcerogenny - chrom sześciowartościowy występowało na Wydziale

Dwuchromianu Sodu I, produkującym bezwodnik kwasu chromowego, w takich

warunkach pracował do 22 grudnia 1991 r. Także w dalszym okresie zatrudnienia,

od 23 grudnia 1991 r. do 30 listopada 1998 r., Z.N., pracując na stanowisku

ślusarza - spawacza Oddziału Mechanicznego, był narażony na działanie

substancji szkodliwych, gdy wykonywał naprawy bezpośrednio na Wydziale

produkującym chrom sześciowartościowy. Sąd Apelacyjny uznał zatem, że strona

pozwana odpowiada względem powoda na zasadzie ryzyka na podstawie art. 435

§ 1 k.c., powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z 24 listopada 2016 r. (I PK

260/15, LEX nr 2191443). Sąd uwzględnił bowiem, że pozwana - podmiot

prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo zakład przemysłowy (chemiczny)

odpowiada - na podstawie art. 435 § 1 k.c. - za szkody spowodowane emitowaniem

substancji. Z ruchem przedsiębiorstwa są związane także szkody wyrządzane na

skutek wydzielania przez jego urządzenia ścieków, gazów, pyłów, spalin itp.

wyrządzenie szkody przez ruch przedsiębiorstwa ma miejsce zarówno wtedy, gdy

szkoda jest bezpośrednim skutkiem użycia sił przyrody i pozostaje w adekwatnym

związku przyczynowym z niebezpieczeństwem wynikającym z zastosowania tych

sił, jak i wtedy, gdy pozostaje w związku z samym tylko ruchem przedsiębiorstwa

jako całości. Sąd odwoławczy w oparciu o przeprowadzone dowody w tym w

I PSK 19/26

8

szczególności opinie biegłych i Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, zeznania

świadków uznał, że stwierdzona u Z. N. choroba zawodowa w postaci nowotworu

złośliwego płuca miała związek z wydzielaniem szkodliwych dla zdrowia substancji,

takich jak chrom VI wartościowy w trakcie pracy w pozwanej Spółce. Tym samym

Sąd odwoławczy ustalił przesłanki odpowiedzialności pozwanej Spółki na

podstawie art. 435 k.c. i ustalił adekwatny związek pomiędzy chorobą Z. N. a

ruchem przedsiębiorstwa chemicznego pozwanej, co czyni zarzuty naruszenia

prawa podniesione przez skarżącą za niezasadne w tym zakresie.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania oparty również na występującym w sprawie istotnym zagadnieniu

prawnym (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżąca

wykazała, że przesłanka ta w niniejszej sprawie zaistniała. Zgodnie z utrwalonym

orzecznictwem Sądu Najwyższego zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989

§ 1 pkt 1 k.p.c. jest problem nowy, który nie został do tej pory bezpośrednio

rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla którego rozwikłania

dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające. Przekonanie Sądu

Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi do

rozpoznania wymaga wykazania, że przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście

zagadnieniem „prawnym” oraz „istotnym”, które decyduje o jego znaczeniu i ma

doniosłość dla systemu prawa. Dlatego konieczne jest sformułowanie

abstrakcyjnego problemu prawnego oraz wskazanie za pomocą wywodu

jurydycznego różnych, w szczególności odmiennych od zapatrywań prawnych Sądu

drugiej instancji, możliwości interpretacji powołanych w zagadnieniu przepisów

prawa (postanowienia Sądu Najwyższego z: 14 listopada 2012 r., I PK 253/12, LEX

nr 1675330; 29 stycznia 2014 r., II UK 451/13, LEX nr 1486974; 10 września

2024 r., I CSK 3987/23, Legalis nr 3119085). Zagadnienie jest istotne, jeżeli jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla ukierunkowania praktyki sądowej i rozstrzygnięcia

sprawy, w której zagadnienie powstało, wywołuje poważne wątpliwości, a zarazem

nie było dotychczas rozstrzygnięte w judykaturze albo dotychczasowe orzecznictwo

wymaga zmiany (postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 czerwca 2021 r., I USK

157/21, LEX nr 3218495, 24 kwietnia 2025 r., I CSK 1454/24, LEX nr 3855379).

Ponadto, nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego kwestia sprowadzająca się

I PSK 19/26

9

do zwykłej wykładni prawa i jego zastosowania w konkretnym stanie faktycznym

(postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 września 2008 r., III UK 52/2008, LEX nr

1675330; 23 października 2025 r., III USK 178/25, LEX nr 3940634).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że

pozwana nie wykazała istnienia powołanej przesłanki przedsądu. Zagadnienie

sformułowane przez skarżącą związane z przyjęciem odpowiedzialność

odszkodowawczej solidarnie dotychczasowego pracodawcy z nowym pracodawcą

w sytuacji przejścia w całości zakładu pracy na nowego pracodawcę nie ma

związku ze sprawą. Należy bowiem uwzględnić, że skoro skarga kasacyjna jest

wnoszona w konkretnej sprawie, to zarówno charakter rozpoznawanego roszczenia,

jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby

związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z

przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego

rozstrzygnięcie (postanowienie Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2025 r., I CSK

1905/25, LEX nr 3974856). Takiego waloru nie ma przedstawione przez

skarżącego zagadnienie prawne. Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń od

dnia 1 grudnia 1998 r., doszło do przejęcia części zakładu pracy przez nowego

pracodawcę, tj. N. S.A. w K.. W świetle art. 231 § 2 k.p., w razie przejęcia części

zakładu pracy za zobowiązania ze stosunku pracy poprzedzające przejście, obaj

pracodawcy odpowiadają solidarnie, tzn. każdy z nich za całość zobowiązania, przy

czym zaspokojenie żądania pracownika przez jednego z nich zwalnia drugiego ze

zobowiązania wobec pracownika na zasadzie art. 366 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

(uchwała Sądu Najwyższego z 7 października 2004 r. II PZP 11/04, OSNP 2005 nr

1, poz. 2, s. 4; wyroki Sądu Najwyższego z: 20 września 2005 r., II PK 13/05,

OSNP 2006, nr 15-16, poz. 229, s. 625; 23 listopada 2006 r., II PK 57/06, OSNP

2008 nr 1-2, poz. 4, s. 10; 20 października 2009 r., I PK 96/09, OSNP 2011, nr 7-8,

poz. 103, s. 299; 6 marca 2024 r., I PSKP 6/23, OSNP 2025 nr 1, poz. 2; 1 kwietnia

2025 r., III PSKP 3/25, Legalis nr 3208060). Sformułowane przez pozwaną

zagadnienie prawne nie ma oparcia w poczynionych w sprawie ustaleniach. Wobec

powyższego należało uznać, że skarżąca nie wykazała zasadności rozpoznania

skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy.

I PSK 19/26

10

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.

orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania kasacyjnego

orzeczono stosownie do art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 9 ust.

1 pkt 5, § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (jednolity

tekst: Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).

(J.K.)

[a.ł]