SN nie przyjął skargi szpitala w sporze o wynagrodzenie i zasądził koszty od szpitala

Sąd Rejonowy w Tarnowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych,

wyrokiem z 15 października 2024 r. (sygn. akt IVP 279/23), wydanym w sprawie z

powództwa U.M. i L.W. przeciwko Szpitalowi w T., o wynagrodzenie, zasądził na

rzecz powódek U.M. oraz L.W. kwoty tytułem wynagrodzenia w wysokości po

1.528,88 zł brutto miesięcznie, za okres od sierpnia 2022 r. do maja 2023 r. (łącznie

I PSK 216/26

2

po 10 rat dla każdej z powódek). Każda z powyższych kwot została zasądzona

wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od 11 dnia każdego

kolejnego miesiąca do dnia zapłaty. Ponadto Sąd nadał wyrokowi rygor

natychmiastowej wykonalności w stosunku do roszczeń U.M. — do kwoty 8.904,54

zł, a w stosunku do roszczeń L.W. — do kwoty 9.181,24 zł. W zakresie kosztów

procesu Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz każdej z powódek kwoty po

2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z należnymi

odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku.

Jednocześnie, na podstawie art. 102 k.p.c., Sąd odstąpił od obciążania pozwanego

szpitala kosztami opłat od wniesionych pozwów.

Na skutek apelacji pozwanego szpitala, Sąd Okręgowy w Tarnowie IV

Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 25 marca 2025 r. (sygn. akt

IV Pa 139/24) oddalił apelację i zasądził od pozwanego szpitala na rzecz każdej z

powódek kwoty po 1.350 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu apelacyjnym wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi

od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Do Sądu Najwyższego pozwany szpital wywiódł skargę kasacyjną,

zaskarżając w całości wyrok Sądu Okręgowego w Tarnowie, zarzucając naruszenie

przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 43 ust. 1-3 k.p. w związku z art. 3 ust. 1 i 4 oraz treścią załącznika do

ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych, w jej brzmieniu obowiązującym do 28 czerwca 2022

r., w powiązaniu z art. 3 ust. 1 i 4 oraz treścią załącznika do tej ustawy w

brzmieniu obowiązującym od 29 czerwca 2022 r., poprzez ich błędną

wykładnię i przyjęcie, że zakwalifikowanie powódek w lipcu i sierpniu 2021 r.

do grupy 7 obowiązującego wówczas załącznika do ustawy o sposobie

ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników

zatrudnionych w podmiotach leczniczych, wywoływało w zakresie ustalenia

treści ich stosunków pracy taki skutek, że od 29 czerwca 2022 r.

powodowało samoczynnie przyporządkowanie powódek do grupy 2

załącznika do ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

I PSK 216/26

3

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie

ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 13 52), a przyporządkowanie

to stało się jednym z elementów stosunku pracy powódek, którego zmiana

wymagała dokonania wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego

warunki pracy;

2. art. 78 § 1 oraz art. 183c k.p., poprzez ich błędne niezastosowanie w sprawie,

co było skutkiem pominięcia, że powódki zatrudnione były w pozwanym

szpitalu jako, tzw. pielęgniarki odcinkowe oddziałów szpitalnych, a ich praca

nie różniła się niczym od pracy innych pielęgniarek wykonujących identyczną

pracę w danej komórce organizacyjnej szpitala i nie legitymujących się

tytułem zawodowym magistra pielęgniarstwa i specjalizacją, rotujących się z

powódkami na tych samych stanowiskach w ramach pracy zmianowej, a

także nieuwzględnienia, że pielęgniarki wykonujące identyczną pracę u tego

samego pracodawcy mogą uzyskiwać wynagrodzenie, którego różnica (przy

wzięciu pod uwagę dodatków do wynagrodzenia zasadniczego) będzie

kształtować się na poziomie kilku tysięcy złotych, co łącznie będzie urągało

podstawowej zasadzie prawa pracy, a mianowicie tej, że za tę samą pracę

należy się takie samo lub przynajmniej podobne wynagrodzenie.

Powołując się na powyższe, zarzuty pozwany wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu w Tarnowie oraz zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów

postępowania według norm przepisanych.

Skarżący wniósł także o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi

na to, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne (art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c.), które nadto wymagają dokonania wykładni przepisów prawnych

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.),

przejawiające się w sformułowanych przez skarżący szpital pytaniach, tj.:

1. czy można przyjąć, że zakwalifikowanie powódek w lipcu i sierpniu 2021 r.

do grupy 7 obowiązującego podówczas załącznika do ustawy z dnia 8

I PSK 216/26

4

czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2139) wywoływało w zakresie ustalenia

treści ich stosunków pracy taki skutek, że od 29 czerwca 2022 r.

powodowało samoczynnie przyporządkowanie powódek do grupy 2

załącznika do tej ustawy w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 26 maja 2022

r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352), a

przyporządkowanie to stało się jednym z elementów stosunku pracy

powódek, którego zmiana wymagała dokonania wypowiedzenia lub

porozumienia zmieniającego warunki pracy?

2. Co należy rozumieć pod pojęciem „kwalifikacje wymagane” w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2139), a w szczególności,

czy należy interpretować je wyłącznie w oparciu o przepisy aktów

wykonawczych wydawanych na podstawie art. 50 ust. 5 ustawy o

działalności leczniczej (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 450), co w omawianym

stanie faktycznym, biorąc pod uwagę sporny okres, dotyczyłoby

rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy

w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz.U. Nr 151,

poz. 896 z późn. zm.), czy też należy pojęcie „kwalifikacji wymaganych”

interpretować w ten sposób, że dotyczy ono kwalifikacji realnie wymaganych

od pracowników przez danego pracodawcę w związku z realnie powierzoną

pracownikom i wykonywaną przez nich pracą określonego rodzaju?

W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną powódki wniosły o odmowę

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, oddalenie skargi kasacyjnej - w

przypadku przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądzenie od pozwanego na

rzecz każdej z powódek zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

I PSK 216/26

5

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozwanego szpitala nie kwalifikuje się do przyjęcia i

merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).

W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych

w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty

świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie

kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi.

Skarżący powołuje się na występowanie w sprawie istotnych zagadnień

prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), które nadto wymagają dokonania wykładni

przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 §

1 pkt 2 k.p.c.). Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych przesłanek przedsądu,

zasadnym jest przypomnieć, że sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego, w

rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno przybrać postać porównywalną z

formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym

stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych

wątpliwości, co do określonego przepisu lub zespołu przepisów, albo szerzej i

bardziej ogólnie – wątpliwości, co do pewnego uregulowania prawnego. Z

przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę argumentów, w odniesieniu do

istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać, jakie są konkretne problemy

prawne, na czym polegają istotne wątpliwości (na przykład interpretacyjne).

Sformułowane zagadnienie powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i

abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a

którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i

I PSK 216/26

6

prawa pozytywnego (postanowienia Sądu Najwyższego: z 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147 czy z 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr

393883). Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi

kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć

musi problemu prawnego dotychczas nierozpatrywanego w judykaturze

(postanowienia Sądu Najwyższego z 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr

2508114 i z 16 maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr 2499790). Chodzi o problem

prawny, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu

Najwyższego i dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest

niewystarczające (tak w postanowieniu Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 2018 r., I

UK 268/17, LEX nr 2508639).

Przedstawione przez skarżącego problemy prawne nie mają takiego

charakteru, ponieważ Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie odniósł się już do

kwestii zaliczania pracowników do grupy zawodowej w oparciu o załącznik do

ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych,

składania wypowiedzenia zmieniającego w celu realizacji przepisów tej ustawy, a

także dopuszczalności różnicowania wynagrodzenia pracowników. Należy przyjąć

za Sądem Najwyższym stanowisko wyrażone w postanowieniu z 17 listopada 2025

r. o sygn. akt III PSK 73/25, w którego uzasadnieniu odniesiono się do

wskazywanych w niniejszej skardze problemów (zob. też najnowsze orzecznictwo,

w tym postanowienie Sądu Najwyższego z 4 grudnia 2025 r., I PSK 66/25, LEX nr

3954314 i z 7 lipca 2025 r., I PSK 23/25, LEX nr 3888401).

We wskazanej wyżej judykaturze Sąd Najwyższy powołał się na

wcześniejsze orzecznictwo wskazując, że w wyroku z 23 kwietnia 2025 r. (I PSKP

3/25, OSNP 2025, Nr 10, poz. 98) Sąd Najwyższy przyjął, że od 1 lipca 2022 r.

cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w załączniku do

ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

(Dz.U. z 2017 r., poz. 1473 z późn. zm.), było legitymowanie się pielęgniarki tytułem

zawodowym: magister pielęgniarstwa albo legitymowanie się położnej tytułem:

magister położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w

I PSK 216/26

7

dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy

na stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym

determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie i specjalizacja. Sąd

Najwyższy uznał, że jeśli ustawodawca, ze względów społecznych, zdecydował się

na ograniczenie swobody kształtowania wysokości wynagrodzenia w zawodach

związanych ze służbą zdrowia, wówczas wykładnia prokonstytucyjna i funkcjonalna

wymaga, aby limitowanie dolnego progu wynagrodzeń było jednoznaczne, łatwe do

stosowania przez pracowników, pracodawców oraz finalnie - przez sąd. Już z

samego brzmienia ustawy osoba zainteresowana powinna ustalić, czy jej

wynagrodzenie odpowiada najniższemu wynagradzaniu ustawowemu. W tym

kontekście ustalanie dolnego limitu wynagrodzenia zasadniczego pielęgniarek nie

mogło więc podlegać arbitralnej decyzji pracodawcy lub takiego ustalenia struktury

organizacyjnej jednostki służby zdrowia, aby żadna pielęgniarka nie mogła się

ubiegać o wynagrodzenie z wyższej grupy załącznika do analizowanej ustawy. W

ocenie Sądu Najwyższego, określenie wysokości najniższych wynagrodzeń

zasadniczych oraz wzajemnych relacji między wynagrodzeniami dla

poszczególnych kategorii zawodowych pracowników medycznych nie wyłącza

ogólnych przepisów prawa pracy normujących zasady ustalania wynagrodzenia za

pracę, w tym zakłada możliwość różnicowania wysokości wynagrodzeń

poszczególnych pracowników w zależności od posiadanego doświadczenia

zawodowego, na przykład stażu pracy, dodatkowych kwalifikacji. Nie ma przeszkód

formalnych, aby pracownicy z niższym wykształceniem, ale z większym

doświadczeniem zawodowym, byli analogicznie wynagradzani, jak osoby zaliczone

do grupy drugiej. W ocenie Sądu Najwyższego, korzystna dla pracowników zmiana

ustawowych warunków wynagradzania, co do zasady, nie wymaga dokonywania

wypowiedzeń zmieniających. Sąd Najwyższy w powoływanym wyroku zwrócił też

uwagę, że analizowana ustawa nie przewiduje konieczności dokonywania

wypowiedzeń zmieniających, bowiem oparta została na paradygmacie korzystnego

dla pracowników podwyższenia wynagrodzeń minimalnych (uzgodnionych ze

stroną społeczną w komisji trójstronnej). Jeśli natomiast nowelizacja zostałaby

przez pracodawcę powiązana ze zmianą zakładowego systemu wynagradzania,

jurysdykcyjne zasady weryfikacji korzystności bądź niekorzystności postanowień

I PSK 216/26

8

nowego regulaminu wynagradzania pracowników w porównaniu do

dotychczasowych warunków płacowych zostały wyjaśnione w uchwale składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2004 r. (III PZP 3/04,

OSNP 2005 Nr 4, poz. 49), z której wynika obowiązek zachowania trybów

wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego także wtedy, gdyby ukształtowane

nowym układem (regulaminem) wynagrodzenie nie ulegało obniżeniu. W przypadku

wypowiedzeń zmieniających, pozwanego obciążałby obowiązek podania

zrozumiałej przyczyny wypowiedzenia w odniesieniu do sytuacji indywidualnych

pracowników, przy czym powołanie się w uzasadnieniu wypowiedzenia tylko na

konieczność wykonania art. 5a omawianej ustawy byłoby niewystarczające, co z

przyczyn formalnych implikowałoby uwzględnienie odwołań pracowników.

Drugą z powołanych przesłanek przedsądu była wskazana potrzeba

wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Odwołanie się do potrzeby wykładni przepisów prawnych, budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga

wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości, nie

doczekał się wykładni, albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane

przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie, w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, Legalis nr 127030; z 28 marca

2007 r., II CSK 84/07, Legalis nr 2701754 i z 9 września 2022 r., I CSK 1494/22,

Legalis nr 2741242). Stronę skarżącą obciąża obowiązek przedstawienia odrębnej i

pogłębionej argumentacji prawnej, wskazującej na zaistnienie powołanej

okoliczności, uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości

interpretacyjne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 lipca 2009 r., I CSK

111/09, LEX nr 570112 i z 29 września 2022 r. I CSK 3496/22, Legalis nr 2790349).

Powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

wymaga wykazania przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię przepisów prawa,

których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym

orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni,

podania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu, na czym owe wątpliwości

I PSK 216/26

9

polegają, a także że mają one poważny oraz rzeczywisty charakter i ich

rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest istotne z punktu widzenia

wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.

Strona skarżąca nie wykazała istnienia wskazywanej przez siebie przesłanki

przedsądu – w rozumieniu przepisów art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Powołując się na

istnienie wątpliwości, co do wykładni przywołanych przepisów nie przywołała w

ogóle żadnych poglądów doktryny, ani orzeczeń sądowych, które by takie

wątpliwości uprawdopodabniały.

Z uwagi na powyższe, wobec nieziszczenia się przesłanek przedsądu, Sąd

Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji, orzekając o

kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 108 § 1, art. 98 § 1, 11 k.p.c. w

związku z art. 39821 k.p.c. w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 w związku z § 9 ust. 1 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2026 r., poz. 118).

DS

[r.g.]