Szpital nie dostał się przed SN w sporze o wynagrodzenie i zapłaci 1350 zł kosztów

Wyrokiem z dnia 1 lipca 2024 r. Sąd Rejonowy w Sosnowcu zasądził od

pozwanego Szpitala w S. na rzecz powódki A.D. kwotę 39.541,84 zł wraz z

odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od wskazanych w wyroku kwot. W

ocenie Sądu Rejonowego ukształtowanie wynagrodzenia powódek w sposób

zastosowany przez pozwanego, nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa i de

facto spowodowało wypaczenie sensu wprowadzenia w życie ustawy z dnia 26

maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

I PSK 308/26

2

oraz niektórych innych ustaw. Takie bowiem rozumienie przepisów ustawy, jakie

zastosował pozwany, prowadzi do dowolnego ustalania wynagrodzenia

pielęgniarek – przy powołaniu się na okoliczność, że wymaga na danym stanowisku

niższych kwalifikacji niż posiadane przez powódkę. Sąd pierwszej instancji

stwierdził, że posiadanie przez powódkę wykształcenia wymaganego dla 2 grupy

zaszeregowania wskazanej w załączniku do ustawy, obowiązującym od 1 lipca

2022 r., jest okolicznością bezsporną pomiędzy stronami. Pozwany nie

kwestionował również, że do 30 czerwca 2022 r. powódka zaszeregowana była do

grupy 7 załącznika w obowiązującym uprzednio brzmieniu ustawy. Kwalifikacje dla

grupy 7 z poprzedniego załącznika oraz grupy 2 z obecnego załącznika są

natomiast tożsame. Mając na uwadze powyższe, Sąd Rejonowy uznał, że pozwany

nie mógł zakwalifikować powódki do innej kategorii zaszeregowania (do grupy 5)

przewidującej odmienne wynagrodzenie, w inny sposób, niż przez wypowiedzenie

lub porozumienie zmieniające, dokonane zgodnie z przepisami prawa pracy.

Sąd Okręgowy w Sosnowcu wyrokiem z dnia 2 stycznia 2025 r. oddalił

apelację pozwanego. Dokonując analizy stanowisk stron doszedł do przekonania, w

ślad za wnioskami Sądu Rejonowego, że w sprawie niesporne były okoliczności

dotyczące faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Okręgowy w pełni

podzielił i zaakceptował ustalenia oraz argumentację prawną zaprezentowaną w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Podkreślił, że ustawa o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych nie określa wysokości wynagrodzenia, a jedynie najniższą

prawnie dopuszczalną wysokość wynagrodzenia zasadniczego. Zasada ustalania

wynagrodzenia za pracę, tak by odpowiadało w szczególności rodzajowi

wykonywanej pracy i kwalifikacjom, wymaganym przy jej wykonywaniu, a także

uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy, wynika także z uregulowania art. 78

k.p. Ponieważ powódka posiada tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa, a także

tytuł specjalisty, w ocenie Sądu Okręgowego wynagrodzenie zasadnicze powódki

od 1 lipca 2022 r., winno być określone według współczynnika pracy, zgodnie z

grupą zawodową umieszczoną pod pozycja 2 załącznika do ustawy, ze

współczynnikiem 1,29. Sąd Okręgowy podkreślił, że niwelowanie ewentualnych

nierówności w zatrudnieniu nie może polegać na pogorszeniu warunków

I PSK 308/26

3

zatrudnienia jednego pracownika po to, aby „wszyscy mieli tak samo źle".

Pracodawca w takiej sytuacji powinien dążyć do poprawy warunków zatrudnienia

tych osób, które są faktycznie gorzej traktowane, bo taka jest idea tej zasady.

Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów postępowania, mających

istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 378 § 1 k.p.c., art. 3271 § 1 k.p.c. w

związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 316 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., a także na

naruszeniu przepisów prawa materialnego, a to: art. 3, art. 3a ust. 1, art. 5 ustawy z

dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalenia najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

(jednolity tekst: Dz.U.2021 r. poz.1801) oraz ustawy z dnia 26 maja 2022 r. o

zmianie ustawy o sposobie ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz o zmianie

innych ustaw (jednolity tekst: Dz.U. z 2022 poz.1352), art. 31d ustawy z dnia 27

sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych w zw. z dyspozycją pkt. 2 załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017

r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, art. 50 ust. 5 ustawy o

działalności leczniczej w zw. z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Zdrowia z

dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na

poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących

przedsiębiorcami (ip.32), art. 58 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p., co w konsekwencji

spowodowało przy rozstrzygnięciu przedmiotowego stanu faktycznego naruszenie

przez Sąd pierwszej i drugiej instancji art. 183c k.p.

Powołując się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. skarżący wniósł o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej. Zdaniem

skarżącego w stanie faktycznym będącym przedmiotem rozpoznania istnieje

konieczność wydania rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Na gruncie

zagadnienia materialnoprawnego wyłaniającego się na tle sprawy stwierdził, że

spór sprowadza się zasadniczo do oceny czy do powódki zastosowanie powinien

mieć punkt 2 tabeli ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalenia

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych (jednolity tekst: Dz.U.2021 r. poz.1801) oraz ustawy z dnia

I PSK 308/26

4

26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalenia najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

oraz o zmianie innych ustaw (jednolity tekst: Dz.U. z 2022 poz.1352),

odpowiadający jej rzeczywistemu wykształceniu, czy też wynagrodzenie powódki

należy zakwalifikować pod pozycją nr 5. W ocenie skarżącego skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu

Okręgowego w Sosnowcu w sposób oczywisty narusza przepisy prawa

procesowego oraz prawa materialnego.

Sąd Najwyższy zważył:

Skarga kasacyjna nie dostarcza powodów uzasadniających jej przyjęcie do

rozpoznania.

W myśl art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał

na jej oczywistą zasadność, powołując przy tym art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.,

traktujący o innych podstawach przedsądu – istotnym zagadnieniu prawnym oraz

potrzebie wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. W uzasadnieniu wniosku

przywołał ponownie wskazane powyżej podstawy, podając jeden z możliwych

wariantów wykładni spornego w swojej ocenie przepisu. Odrębnie in fine w tej

części skargi, skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność, wskazując jedynie,

że w jego ocenie skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, albowiem

zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w Sosnowcu w sposób oczywisty

narusza przepisy prawa procesowego oraz prawa materialnego.

Zagadnienie prawne powinno wyrażać problem prawny, którego wyjaśnienie

ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonym stanie faktycznym

(postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2012 r., III SK 10/12,

I PSK 308/26

5

LEX nr 1228616; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 180/12, LEX nr 1230170; z

dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109; z dnia 26 września 2005 r., II

PK 98/05, OSNP 2006, nr 15-16, poz. 243). Wskazanie zagadnienia prawnego

uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez

określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i

wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Chodzi więc o

przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub

zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości co do

pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Sformułowane zagadnienie

winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który

nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy

przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I PK 19/15, LEX nr 2021941).

Ponadto skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale

także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną

argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu

prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu

rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez

Sąd drugiej instancji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r.,

I UK 252/17, LEX nr 2533238). Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga z kolei

wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości

interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje

rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, LEX

nr 1982406). Przedmiotem podstawy przedsądu, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt

2 k.p.c. jest sam przepis prawa, a nie ocena jego zastosowania w konkretnej

sprawie. Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z

art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów

prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w

dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej

wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz

I PSK 308/26

6

przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i

poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z

procesem stosowania prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja

2016 r., V CSK 692/15, LEX nr 2054493). Konieczne jest wskazanie argumentów,

które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej

propozycji interpretacyjnej. Skarżący ma obowiązek nie tylko określić przepisy

wymagające wykładni, ale także wskazać poważne wątpliwości interpretacyjne

związane z ich stosowaniem wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego

źródła tych wątpliwości (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2014 r.,

III SK 63/13, LEX nr 1455742). Zauważyć należy, że między pierwszą i drugą z

powyższych przyczyn kasacyjnych występuje związek, a jednoznaczne

wyznaczenie granicy między nimi w konkretnych sytuacjach może być utrudnione.

(T. Ereciński, J. Gudowski, System Prawa Procesowego Cywilnego. Tom III. Środki

zaskarżenia, Lex 2013). W doktrynie wskazuje się również, że pod pojęciem

"zagadnienia prawnego" kryją się przede wszystkim przypadki dotyczące wykładni

przepisów budzących wątpliwości (W. Sanetra, O roli Sądu Najwyższego w

zapewnieniu zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądowego,

Przegląd Sądowy, 9/2006, s. 16; J. Iwulski, Kasacja po nowelizacji, PiZS 12/2000,

s. 28).

Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej

ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć musi

problemu prawnego dotychczas nierozpatrywanego w judykaturze (postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114; z dnia 16

maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr 2499790). Chodzi o problem prawny, który nie

został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i

dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr

2508639). Powoływanie się na rozbieżność w orzecznictwie sądów również nie

może dotyczyć rozbieżności, która została już usunięta przez ukształtowanie się

wyraźnej, umocnionej i stabilnej linii orzeczniczej (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016/2/29).

Przedstawione przez skarżącego problemy prawne nie mają takiego charakteru,

I PSK 308/26

7

bowiem Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie odniósł się już do kwestii zaliczania

pracowników do grupy zawodowej w oparciu o załącznik do ustawy z dnia 8

czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, składania

wypowiedzenia zmieniającego w celu realizacji przepisów tej ustawy, a także

dopuszczalności różnicowania wynagrodzenia pracowników. W wyroku z dnia 23

kwietnia 2025 r., I PSKP 3/25 (OSNP 2025, nr 10, poz. 98). Sąd Najwyższy przyjął,

że od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której

mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1473 z późn. zm.) było

legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo

legitymowanie się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą

specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w

ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane

były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było

adekwatne wykształcenie i specjalizacja. Sąd Najwyższy uznał, że jeśli

ustawodawca ze względów społecznych zdecydował się na ograniczenie swobody

kształtowania wysokości wynagrodzenia w zawodach związanych ze służbą

zdrowia, wówczas wykładnia prokonstytucyjna i funkcjonalna wymaga, aby

limitowanie dolnego progu wynagrodzeń było jednoznaczne, łatwe do stosowania

przez pracowników, pracodawców oraz finalnie - przez sąd. Już z samego

brzmienia ustawy osoba zainteresowana powinna ustalić, czy jej wynagrodzenie

odpowiada najniższemu wynagradzaniu ustawowemu. W tym kontekście ustalanie

dolnego limitu wynagrodzenia zasadniczego pielęgniarek nie mogło więc podlegać

arbitralnej decyzji pracodawcy lub takiego ustalenia struktury organizacyjnej

jednostki służby zdrowia, aby żadna pielęgniarka nie mogła się ubiegać o

wynagrodzenie z wyższej grupy załącznika do analizowanej ustawy. W ocenie

Sądu Najwyższego, określenie wysokości najniższych wynagrodzeń zasadniczych

oraz wzajemnych relacji między wynagrodzeniami dla poszczególnych kategorii

zawodowych pracowników medycznych nie wyłącza ogólnych przepisów prawa

pracy normujących zasady ustalania wynagrodzenia za pracę, w tym zakłada

I PSK 308/26

8

możliwość różnicowania wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników w

zależności od posiadanego doświadczenia zawodowego, na przykład stażu pracy,

dodatkowych kwalifikacji. Nie ma przeszkód formalnych, aby pracownicy z niższym

wykształceniem, ale z większym doświadczeniem zawodowym, byli analogicznie

wynagradzani, jak osoby zaliczone do grupy drugiej. W ocenie Sądu Najwyższego,

korzystna dla pracowników zmiana ustawowych warunków wynagradzania, co do

zasady, nie wymaga dokonywania wypowiedzeń zmieniających. Sąd Najwyższy w

powoływanym wyroku zwrócił uwagę, że analizowana ustawa nie przewiduje

konieczności dokonywania wypowiedzeń zmieniających, bowiem oparta została na

paradygmacie korzystnego dla pracowników podwyższenia wynagrodzeń

minimalnych (uzgodnionych ze stroną społeczną w komisji trójstronnej).

Chybiony jest również zarzut oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Ujęta

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka ma miejsce wtedy, gdy zasadność

podniesionych w niej zarzutów wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.

Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo

procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji, o charakterze elementarnym

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2015 r., IV CSK 263/15, LEX

nr 1940571). Łączenie przesłanki oczywistej zasadności skargi z występowaniem w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego, budzi poważne zastrzeżenia. W

dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy zwracał już uwagę, że jednoczesne

uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi występującymi w sprawie wątpliwościami

prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza

możliwość oczywistej zasadności skargi. Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się

krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt. 1 powołanego przepisu), jak i prywatny

skarżącego (pkt. 4 powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić

sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy a jednocześnie w sprawie

występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia

przez Sąd Najwyższy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2013

r., I UK 291/13, LEX nr 1430990). Co jest sporne nie może być oczywiste

I PSK 308/26

9

(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2016 r., I UK 466/15,

LEX nr 2159122; z dnia 9 kwietnia 2014 r., V CSK 383/13, LEX nr 1771724).

Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

orzekł jak w sentencji. O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art.

98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.

[A.P.]

[SOP]