Osoba prywatna kontra spółka o wynagrodzenie za pracę. Sąd zasądził

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi X Wydział Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych, wyrokiem z 17 lutego 2025 r. (sygn. akt XP 1015/23), wydanym

I PSK 477/26

2

w sprawie z powództwa J.L., A.M., K.K. i K.A., przeciwko P. sp. z o.o. w P., o

wynagrodzenie za pracę:

1. zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki J.L. kwotę 20.114,20 zł wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie liczonymi:

1. od kwoty 1.712,35 zł od 11 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty;

2. od kwoty 1.712,35 zł od 11 września 2022 r. do dnia zapłaty;

3. od kwoty 1.510,27 zł od 11 października 2022 r. do dnia zapłaty;

4. od kwoty 1.459,76 zł od 11 listopada 2022 r. do dnia zapłaty;

5. od kwoty 1.712,35 zł od 11 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty;

6. od kwoty 1.727,64 zł od 11 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty;

7. od kwoty 1.727,64 zł od 11 lutego 2023 r. do dnia zapłaty;

8. od kwoty 1.693,09 zł od 11 marca 2023 r. do dnia zapłaty;

9. od kwoty 1.623,99 zł od 11 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty;

10. od kwoty 1.727,64 zł od 11 maja 2023 r. do dnia zapłaty;

11. od kwoty 1.779,48 zł od 11 maja 2023 r. do dnia zapłaty;

12. od kwoty 1.727,64 zł od 11 maja 2023 r. do dnia zapłaty;

13. umorzył postępowanie z powództwa J.L. w pozostałym zakresie;

14. zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki J.L. kwotę 1.836 zł tytułem zwrotu kosztów

procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się wyroku do dnia

zapłaty;

15. zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki K.A. kwotę 19.821,87 zł wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie liczonymi:

1. od kwoty 1.703,35 zł od 11 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty;

2. od kwoty 1.681,76 zł od 11 września 2022 r. do dnia zapłaty;

3. od kwoty 1.681,76 zł od 11 października 2022 r. do dnia zapłaty;

4. od kwoty 1.697,06 zł od 11 listopada 2022 r. do dnia zapłaty;

5. od kwoty 1.697,06 zł od 11 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty;

6. od kwoty 1.697,06 zł od 11 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty;

7. od kwoty 1.697,06 zł od 11 lutego 2023 r. do dnia zapłaty;

8. od kwoty 1.392,52 zł od 11 marca 2023 r. do dnia zapłaty;

I PSK 477/26

3

9. od kwoty 1.697,06 zł od 11 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty;

10. od kwoty 1.697,06 zł od 11 maja 2023 r. do dnia zapłaty;

11. od kwoty 1.697,06 zł od 11 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty;

12. od kwoty 1.483,06 zł od 11 lipca 2023 r. do dnia zapłaty;

13. umorzył postępowanie z powództwa K.A. w pozostałym zakresie;

14. zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki K.A. kwotę 1.773 zł, tytułem zwrotu kosztów

procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się wyroku do dnia

zapłaty;

15. zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki A.M. kwotę 27.562,61 zł wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie liczonymi:

1. od kwoty 2.429,26 zł od 11 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty;

2. od kwoty 2.473,62 zł od 11 września 2022 r. do dnia zapłaty;

3. od kwoty 2.434,26 zł od 11 października 2022 r. do dnia zapłaty;

4. od kwoty 2.390,25 zł od 11 listopada 2022 r. do dnia zapłaty;

5. od kwoty 2.349,20 zł od 11 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty;

6. od kwoty 2.318,50 zł od 11 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty;

7. od kwoty 1.108,32 zł od 11 lutego 2023 r. do dnia zapłaty;

8. od kwoty 2.335,58 zł od 11 marca 2023 r. do dnia zapłaty;

9. od kwoty 2.442,91 zł od 11 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty;

10. od kwoty 2.469,08 zł od 11 maja 2023 r. do dnia zapłaty;

11. od kwoty 2.407,22 zł od 11 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty;

12. od kwoty 2.413,41 zł od 11 lipca 2023 r. do dnia zapłaty;

13. umorzył postępowanie z powództwa A.M. w pozostałym zakresie;

14. zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki A.M. kwotę 2.907 zł, tytułem zwrotu

kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się wyroku

do dnia zapłaty;

15. oddalił powództwo K.K.;

16. zasądził od powódki K.K. na rzecz strony pozwanej kwotę 2.700 zł, tytułem zwrotu kosztów

procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do

dnia zapłaty;

I PSK 477/26

4

17. obciążył i nakazał pobrać od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa — Sądu Rejonowego

dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 3.385 zł, tytułem kosztów sądowych;

18. nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie:

1. punktu I do wysokości kwoty 9.935,78 zł;

2. punktu IV do wysokości kwoty 9.762,05 zł;

3. punktu VII do wysokości kwoty 12.511,01 zł;

Na skutek apelacji pozwanej oraz powódki K.K., a także zażalenia powódek

J.L., A.M., K.A. na postanowienia zawarte w pkt III, VI, IX wyroku Sądu I instancji,

Sąd Okręgowy w Łodzi VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z

18 czerwca 2025 r. (sygn. akt VIII Pa 109/25, VIII Pz 29/25):

1. z apelacji strony pozwanej:

1. oddalił apelację;

2. zasądził od pozwanej na rzecz J.L., A.M., K.A. kwoty po 1.350 zł dla każdej z nich, z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach

do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję;

3. z apelacji powódki K.K.:

1. zmienił zaskarżony wyrok w pkt X i XI w ten sposób, że zasądził od pozwanej spółki na rzecz

powódki K.K.:

1. kwotę 26.888,57 zł, tytułem wyrównania wynagrodzenia za pracę za miesiące od lipca 2022

r. do czerwca 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot:

1. 2.385,61 zł od 11 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty;

2. 2.413,67 zł od 11 września 2022 r. do dnia zapłaty;

3. 2.287,28 zł od 11 października 2022 r. do dnia zapłaty;

4. 2.235,94 zł od 11 listopada 2022 r. do dnia zapłaty;

5. 2.233,24 zł od 11 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty;

6. 2.334,41 zł od 11 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty;

7. 2.254,92 zł od 11 lutego 2023 r. do dnia zapłaty;

8. 2.226,82 zł od 11 marca 2023 r. do dnia zapłaty;

9. 1.560,77 zł od 11 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty;

10. 2.320,67 zł od 11 maja 2023 r. do dnia zapłaty;

11. 2.286,17 zł od 11 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty;

I PSK 477/26

5

12. 2.349,07 zł od 11 lipca 2023 r. do dnia zapłaty;

13. kwotę 2.700 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, od dnia uprawomocnienia się

orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

14. zasądził od pozwanej spółki na rzecz powódki K.K. kwotę 1.350 zł z ustawowymi odsetkami

za opóźnienie, od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty, tytułem

zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję;

15. z zażalenia powódek J.L., A.M., K.A. na postanowienia zawarte w pkt III, VI, IX wyroku:

1. oddalił zażalenie;

2. zasądził na rzecz pozwanej spółki tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu zażaleniowym od:

1. J.L. i K.A. kwoty po 225 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty;

2. A.M. kwotę 120 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty.

Skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, od wyroku Sądu Okręgowego w

Łodzi wywiodła pozwana spółka, zaskarżając judykat w części, tj. w zakresie pkt II

rozstrzygnięcia - co do powódki K.K..

Skarżąca spółka oparła skargę kasacyjną na zarzutach naruszenia prawa

materialnego w postaci:

1. art. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz

załącznika do ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zmiana ustawy od 1

lipca 2022 r. nie powiązała współczynników pracy poszczególnych grup zawodowych z

„wymaganym” wykształceniem i stanowiła wyłącznie zmianę porządkującą, podczas gdy od

1 lipca 2022 r. ustawodawca doprecyzował, że zakwalifikowanie do poszczególnych grup

zawodowych jest zależne od „wymaganego” przez pracodawcę wykształcenia pracownika,

tj. podział na grupy opiera się na kryterium, którym są kwalifikacje wymagane od

pracownika na zajmowanym stanowisku, co wbrew stanowisku Sądu II instancji, wynika

wprost z wykładni literalnej przedmiotowego załącznika, jak również z wykładni

funkcjonalnej i systemowej, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego przyjęcia

przez Sąd II instancji, iż w spornym okresie powódka winna być zakwalifikowana do 2 grupy

zawodowej;

2. art. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz

załącznika do ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, mimo że powódka K.K.

przed spornym okresem, odmiennie do pozostałych powódek, do lipca 2022 r. była

zakwalifikowana do 8 grupy zawodowej z poprzedniego załącznika, to pozwany „nie mógł

przyjąć, iż w stosunku do ww. powódki obowiązywały jakiekolwiek inne zasady, czy

regulacje, bądź też odmienny sposób interpretacji obowiązujących przepisów” i w spornym

I PSK 477/26

6

okresie (od lipca 2022 r. do czerwca 2023 r.) winna być zakwalifikowana do 2 grupy

zawodowej, podczas gdy „dawna” 8 grupa zawodowa nie odpowiada ówczesnej 2 grupie

zawodowej, a fakt zakwalifikowania powódki do 5 grupy zawodowej był prawidłowy i był

konsekwencją stosowania przez pracodawcę wprost i ściśle przesłanek ustawy z dnia 8

czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych;

3. pkt 1 ppkt 32 załącznika do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w

sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk

pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, poprzez jego niewłaściwe

zastosowanie i pierwotne uznanie przez Sąd II instancji, że w świetle przedmiotowej normy

możliwe jest zatrudnienie na stanowisku pielęgniarka specjalista także osób niemających

wykształcenia wyższego, a następnie uznanie przez Sąd II instancji, iż jednak pożądanym

jest zatrudnienie na konkretnym stanowisku osób o jak najszerszych kwalifikacjach, zatem

pominięcie, że faktycznie na stanowisku pielęgniarki specjalisty bezwzględnie nie jest

wymagane wyłącznie wyższe wykształcenie magisterskie;

4. art. 78 § 1 k.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowym stanie

faktycznym wynagrodzenie za pracę nie odpowiada rodzajowi wykonywanej pracy i

kwalifikacjom wymaganych przy jej wykonywaniu, podczas gdy to właśnie pracodawca

wypłacał wynagrodzenie odpowiadające wykonywanej pracy i zgodne z kwalifikacjami,

których wymagał od pracowników, a także uwzględniając ilość i jakość świadczonej pracy;

5. art. 42 § 1 i 2 k.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowym

stanie faktycznym zakwalifikowanie powódki K.K. od 1 lipca 2022 r. do 5 grupy zawodowej

wymagało konieczności zastosowania przez pracodawcę instytucji wypowiedzenia

zmieniającego lub porozumienia stron stosunku pracy, podczas gdy zakwalifikowanie

powódki do grupy 5 nie wymagało wypowiedzenia, bądź porozumienia zmieniającego, gdyż

współczynnik dla grupy 8 wynosił 0,73, zaś dla późniejszej grupy 5 - 1,02, zatem sytuacja

powódki w zakresie otrzymywanego wynagrodzenia, a także zakwalifikowania do grupy

zawodowej po 1 lipca 2022 r. nie uległa pogorszeniu.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia w zaskarżonej części i oddalenie powództwa w całości, ewentualnie

uchylenie zaskarżonego orzeczenia we wskazanej części i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi II instancji oraz rozpoznanie niniejszej sprawy na

rozprawie. Jednocześnie skarżąca wniosła o zasądzenie od powódki na rzecz

pozwanej spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Z ostrożności procesowej,

w przypadku rozstrzygnięcia na niekorzyść pozwanej, skarżąca wniosła

o nieobciążanie jej kosztami postępowania kasacyjnego na zasadzie art. 102 k.p.c.

W skardze kasacyjnej został zawarty także wniosek o przyjęcie niniejszej

skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując na:

1. wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, w postaci rozstrzygnięcia:

I PSK 477/26

7

1. czy pracodawca miał obowiązek od 1 lipca 2022 r. uznać kwalifikacje posiadane przez

pracownika, czy wymagane - związane z zakwalifikowaniem go do 8 grupy zawodowej na

podstawie art. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych oraz załącznika do ustawy (t.j. Dz.U. 2021, poz. 1104)?

2. czy działanie pracodawcy w postaci zakwalifikowania pracownika od 1 lipca 2022 r. do 5

grupy zawodowej kwalifikowanego wcześniej do 8 grupy zawodowej na podstawie art. 42 §

1 i 2 k.p., wymagało porozumienia zmieniającego warunki pracy i płacy lub wypowiedzenia

zmieniającego?

3. istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, przejawiającej się tym, że Sąd Okręgowy w przedmiotowej sprawie w

uzasadnieniu wskazał, iż na kanwie wskazanych przepisów mogły pojawiać się i pojawiają

się problemy interpretacyjne (co znajduje także swój wyraz w stanowiskach

prezentowanych przez organizacje związkowe). Dodatkowo orzecznictwo dotyczące

kwalifikowania pielęgniarek specjalistek przynależnych do 8 grupy zawodowej według

ustawy t.j. Dz.U. 2021, poz. 1104 po wejściu w życie ustawy t.j. Dz.U. 2022, poz. 2139 jest

sprzeczne.

W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną powódka wniosła

o odmówienie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, w razie jej przyjęcia -

oddalenie skargi kasacyjnej jako oczywiście niezasadnej oraz zasądzenie od

pozwanej na rzecz powódki zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie nie kwalifikuje się do

przyjęcia i merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W

związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien

wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w

powołanym przepisie, a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o

tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje

potrzeba rozpoznania skargi.

I PSK 477/26

8

Strona skarżąca powołuje się na występowanie w sprawie istotnych

zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), które nadto wymagają dokonania

wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Należy więc przypomnieć, że sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego,

w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno przybrać postać porównywalną z

formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym

stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych

wątpliwości, co do określonego przepisu lub zespołu przepisów, albo szerzej i

bardziej ogólnie – wątpliwości, co do pewnego uregulowania prawnego.

Z przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę argumentów, w odniesieniu do

istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać, jakie są konkretne problemy

prawne, na czym polegają istotne wątpliwości (na przykład interpretacyjne).

Sformułowane zagadnienie powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i

abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego

wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa

pozytywnego (postanowienia Sądu Najwyższego: z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99,

OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147 czy z 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883).

Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej, ze

względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć musi problemu

prawnego dotychczas nierozpatrywanego w judykaturze (postanowienia Sądu

Najwyższego z 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114 i z 16 maja 2018 r.,

II CSK 15/18, LEX nr 2499790). Chodzi o problem prawny, który nie został do tej pory

bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania

którego dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające (tak w postanowieniu

Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr 2508639).

Przedstawione przez skarżącą spółkę problemy prawne nie mają takiego

charakteru, ponieważ Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie odniósł się już do

kwestii zaliczania pracowników do grupy zawodowej w oparciu o załącznik do ustawy

z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych,

składania wypowiedzenia zmieniającego w celu realizacji przepisów tej ustawy, a

także dopuszczalności różnicowania wynagrodzenia pracowników. Należy przyjąć

za Sądem Najwyższym stanowisko wyrażone w postanowieniu z 17 listopada 2025 r.

I PSK 477/26

9

(sygn. akt III PSK 73/25), w którego uzasadnieniu odniesiono się do wskazywanych

w niniejszej skardze problemów (zob. też najnowsze orzecznictwo, w tym

postanowienie Sądu Najwyższego z 4 grudnia 2025 r., I PSK 66/25, LEX nr 3954314

i z 7 lipca 2025 r., I PSK 23/25, LEX nr 3888401).

Przechodząc do meritum kwestii wskazanych w uzasadnieniu wniosku

przedsądu, ze wskazanej wyżej judykaturze Sąd Najwyższy powołał się na

wcześniejsze orzecznictwo wskazując, że w wyroku z 23 kwietnia 2025 r. (I PSKP

3/25, OSNP 2025, Nr 10, poz. 98) Sąd Najwyższy przyjął, że od 1 lipca 2022 r. cechą

kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w załączniku do ustawy z dnia

8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz.U. z 2017 r.,

poz. 1473 z późn. zm.), było legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym

magister pielęgniarstwa, albo legitymowanie się położnej tytułem magister

położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie

mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na

stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym

determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie i specjalizacja. Sąd

Najwyższy uznał, że jeśli ustawodawca, ze względów społecznych, zdecydował się

na ograniczenie swobody kształtowania wysokości wynagrodzenia w zawodach

związanych ze służbą zdrowia, wówczas wykładnia prokonstytucyjna i funkcjonalna

wymaga, aby limitowanie dolnego progu wynagrodzeń było jednoznaczne, łatwe do

stosowania przez pracowników, pracodawców oraz finalnie - przez sąd. Już z

samego brzmienia ustawy osoba zainteresowana powinna ustalić, czy jej

wynagrodzenie odpowiada najniższemu wynagradzaniu ustawowemu. W tym

kontekście ustalanie dolnego limitu wynagrodzenia zasadniczego pielęgniarek nie

mogło więc podlegać arbitralnej decyzji pracodawcy lub takiego ustalenia struktury

organizacyjnej jednostki służby zdrowia, aby żadna pielęgniarka nie mogła się

ubiegać o wynagrodzenie z wyższej grupy załącznika do analizowanej ustawy. W

ocenie Sądu Najwyższego, określenie wysokości najniższych wynagrodzeń

zasadniczych oraz wzajemnych relacji między wynagrodzeniami dla poszczególnych

kategorii zawodowych pracowników medycznych nie wyłącza ogólnych przepisów

prawa pracy normujących zasady ustalania wynagrodzenia za pracę, w tym zakłada

możliwość różnicowania wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników w

zależności od posiadanego doświadczenia zawodowego, na przykład stażu pracy,

I PSK 477/26

10

dodatkowych kwalifikacji. Nie ma przeszkód formalnych, aby pracownicy z niższym

wykształceniem, ale z większym doświadczeniem zawodowym, byli analogicznie

wynagradzani, jak osoby zaliczone do grupy drugiej. W ocenie Sądu Najwyższego,

korzystna dla pracowników zmiana ustawowych warunków wynagradzania, co do

zasady, nie wymaga dokonywania wypowiedzeń zmieniających. Sąd Najwyższy w

powoływanym wyroku zwrócił też uwagę, że analizowana ustawa nie przewiduje

konieczności dokonywania wypowiedzeń zmieniających, bowiem oparta została na

paradygmacie korzystnego dla pracowników podwyższenia wynagrodzeń

minimalnych (uzgodnionych ze stroną społeczną w komisji trójstronnej). Jeśli

natomiast nowelizacja zostałaby przez pracodawcę powiązana ze zmianą

zakładowego systemu wynagradzania, jurysdykcyjne zasady weryfikacji

korzystności bądź niekorzystności postanowień nowego regulaminu wynagradzania

pracowników w porównaniu do dotychczasowych warunków płacowych zostały

wyjaśnione w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 15 września

2004 r. (III PZP 3/04, OSNP 2005 Nr 4, poz. 49), z której wynika obowiązek

zachowania trybów wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego także wtedy,

gdyby ukształtowane nowym układem (regulaminem) wynagrodzenie nie ulegało

obniżeniu. W przypadku wypowiedzeń zmieniających, pozwanego obciążałby

obowiązek podania zrozumiałej przyczyny wypowiedzenia w odniesieniu do sytuacji

indywidualnych pracowników, przy czym powołanie się w uzasadnieniu

wypowiedzenia tylko na konieczność wykonania art. 5a omawianej ustawy byłoby

niewystarczające, co z przyczyn formalnych implikowałoby uwzględnienie odwołań

pracowników.

Drugą z powołanych przesłanek przedsądu była potrzeba wykładni przepisów

prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Odwołanie się do

potrzeby wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony

przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, albo

niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności

w orzecznictwie, w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych,

które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 13 czerwca

2008 r., III CSK 104/08, Legalis nr 127030; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, Legalis

nr 2701754 i z 9 września 2022 r., I CSK 1494/22, Legalis nr 2741242). Stronę

skarżącą obciąża obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji

I PSK 477/26

11

prawnej, wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności, uzasadniającej

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zawierającej szczegółowy opis tego, na

czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, LEX nr 570112 i z 29 września 2022 r.

I CSK 3496/22, Legalis nr 2790349). Powołanie się na przyczynę kasacyjną

przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania przez stronę skarżącą,

że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały

dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba

zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania, w drodze stosownego jurydycznego

wywodu, na czym owe wątpliwości polegają, a także że mają one poważny oraz

rzeczywisty charakter i ich rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest

istotne z punktu widzenia wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji

skargi kasacyjnej.

Strona skarżąca nie wykazała istnienia wskazywanej przez siebie przesłanki

przedsądu – w rozumieniu przepisów art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Powołując się na

istnienie wątpliwości, co do wykładni przywołanych przepisów, nie przywołała w

ogóle żadnych poglądów doktryny, ani orzeczeń sądowych, które by takie

wątpliwości uprawdopodabniały.

Z uwagi na powyższe, wobec nieziszczenia się przesłanek przedsądu, Sąd

Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji, orzekając

o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 108 § 1, art. 98 § 1, 11 k.p.c. w

związku z art. 39821 k.p.c. w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 w związku z § 9 ust. 1 pkt 2

w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października

2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. 2026 r., poz. 215).

DS.

[SOP]