Pracownik przegrał spór o wynagrodzenie, SN nie przyjął jego skargi kasacyjnej

Wyrokiem z 6 września 2023 r., IV P 201/19 Sąd Rejonowy w Tarnowskich

Górach zasądził od T. Sp. z o.o. w P. (pozwana – powódka wzajemna) na rzecz K.S.

(powód - pozwany wzajemny) kwotę 3.607,41 zł wraz z ustawowymi odsetkami od

dnia 21 grudnia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do

dnia zapłaty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (pkt 1); zasądził od

pozwanej – powódki wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego wzajemnego kwotę

1.096,01 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 września 2015 r. do dnia 31

I PSK 506/26

2

grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty wraz z ustawowymi

odsetkami za opóźnienie (pkt 2); zasądził od pozwanej – powódki wzajemnej na

rzecz powoda - pozwanego wzajemnego kwotę 2.749,41 zł wraz z ustawowymi

odsetkami od dnia 21 listopada 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1

stycznia 2016 r. do dnia zapłaty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (pkt 3);

zasądził od pozwanej – powódki wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego

wzajemnego kwotę 1.626,77 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 grudnia

2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty wraz

z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (pkt 4); zasądził od pozwanej – powódki

wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego wzajemnego K.S. kwotę 3.907,26 zł wraz

z ustawowymi odsetkami od dnia 22 grudnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od

dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie

(pkt 5); zasądził od pozwanej – powódki wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego

wzajemnego kwotę 3.169,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia

21 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty (pkt 6); zasądził od pozwanej – powódki

wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego wzajemnego kwotę 900 euro wraz z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty

(pkt 7); zasądził od pozwanej – powódki wzajemnej na rzecz powoda - pozwanego

wzajemnego kwotę 1.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30

maja 2016 r. do dnia zapłaty (pkt 8); oddalił powództwo K.S. w pozostałym do

rozstrzygnięcia zakresie (pkt 9); zasądził od powoda - pozwanego wzajemnego na

rzecz pozwanej – powódki wzajemnej kwotę 8.053,45 zł wraz z ustawowymi

odsetkami za opóźnienie: od kwoty 4.038,45 zł od dnia 18 kwietnia 2016 r. do dnia

zapłaty, od kwoty 4.015 zł od dnia 31 października 2016 r. do dnia zapłaty (pkt 10);

oddalił w pozostałym zakresie powództwo wzajemne (pkt 11); oraz orzekł o kosztach

postępowania i nadał wyrokowi w pkt 1 rygor natychmiastowej wykonalności do

kwoty 1.750 zł.

Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z 9 maja 2025 r., VIII Pa 159/23 oddalił

apelację powoda-pozwanego wzajemnego od wyroku Sądu Rejonowego

w Tarnowskich Górach z 6 września 2023 r., IV P 201/19 (pkt I), z apelacji pozwanej-

powódki wzajemnej zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: w zakresie punktów

1,2,3,4,5,6,7 i 8 powództwo oddalił, w zakresie punktu 10 zasądził od powoda-

pozwanego wzajemnego na rzecz pozwanej - powódki wzajemnej kwotę 8.080,05 zł

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot: 4.065,05 zł od dnia 18 kwietnia

I PSK 506/26

3

2016 r. do dnia zapłaty i od kwoty 4.015 zł od dnia 31 października 2016 r. do dnia

zapłaty, uchylił punkt 11 i 13, w zakresie punktu 14 zasądził od powoda-pozwanego

wzajemnego na rzecz pozwanej - powódki wzajemnej kwotę 4.050 zł tytułem zwrotu

kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie

płatnymi w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku w zakresie powództwa

głównego (pkt II), zasądził od powoda-pozwanego wzajemnego na rzecz pozwanej-

powódki wzajemnej kwotę 4.050 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

w postępowaniu apelacyjnym wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych

za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach.

Sąd Okręgowy uzupełnił częściowo postępowanie dowodowe, odmiennie

dokonując oceny dowodów w zakresie wskazanym w części ustalającej.

W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne Sądu I Instancji uznaje

za własne.

Sąd Rejonowy błędnie przyjął, że na podstawie KW powodowi wypłacono

część wynagrodzenia. Należy wskazać, że stanowisko i twierdzenia powoda są

niespójne i wewnętrznie sprzeczne. Postawa procesowa powoda sprowadza się do

tego, iż wskazuje on że nie dostał żadnego wynagrodzenia od strony pozwanej przez

cały okres swojego zatrudnienia. Pierwotnie dochodził on jedynie uzupełnienia

wynagrodzenia - zwrotu diet za grudzień 2015 r. Następnie kolejnym pozwem wnosił

o zasądzenie od pozwanego zaległego wynagrodzenia za okres od 1 lipca 2014 do

16 stycznia 2016 r. Zupełnie niewiarygodnym jest twierdzenie powoda, że w okresie

zatrudnienia, a zatem przez okres około półtora roku dostawał jedynie

wynagrodzenia wynikające z umowy o pracę - przewidziane ustawowo minimalne

wynagrodzenie za pracę, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z przedstawionymi

dowodami przez stronę pozwaną (w szczególności z dowodami z przelewów

bankowych). Strona pozwana bowiem wykazała, że częściowo wynagrodzenie,

ryczałty i diety wypłacała powodowi na konto bankowe, a częściowo dokonywała

wypłaty w gotówce. Niezbicie z zeznań wszystkich świadków wynika, że częściowo

wynagrodzenie było wypłacane w gotówce na wyraźne życzenie pracowników, w tym

powoda. Należy także podkreślić, iż powód przez całe postępowanie dowodowe

niezmiennie twierdził, że nie otrzymał diet wynikających z KW, w tym podpisanych

przez niego. Tymczasem z rzetelnych opinii biegłego grafologa wynika, że podpisy

zostały naniesione przez niego. Jak wskazali świadkowie, procedura wyliczania

i wypłacania należności za podróż służbową przebiegała co najmniej dwuetapowo.

I PSK 506/26

4

Zapewne strona pozwana uchybiła staranności w dopilnowaniu, by wszystkie

KW były podpisane, jednakże księgowa wyjaśniła spójnie i logicznie, że w dziale

księgowości raporty kasowe były księgowane i w zasadzie „nie przeszkadzało

w kwestii księgowej że część KW nie była podpisana". Świadek J.L. przekonująco

wskazała, że firma na bieżąco nie wzywała do zwrotu fizycznego tego pozostałego

euro, podając, że „każda firma przyjmuje sobie jakiś rodzaj rozliczeń i że pracownicy

mieli to umarzane, mieli to po prostu podarowane”. Strona pozwana przekonująco

wskazała, że w wyniku postawy procesowej powoda zdecydowała się na

dochodzenie od powoda zwrotu zachowanej fizycznie reszty pieniężnej za podróże

służbowe.

Rację ma również strona pozwana, że powód otrzymujący tylko

wynagrodzenie za pracę i mający nie dostawać pełnego wynagrodzenia i diet z tytułu

podróży służbowych pracowałby tak długi czas. Należy również wskazać, iż powód

własnoręcznie wypełniał rozliczenie wydatków podczas delegacji zagranicznej.

Z tych dokumentów wynika, że powód pobierał w całości zaliczkę, wskazywał ile

pobrano i ile zostało mu reszty. Następnie było to sprawdzane w ramach dokumentu

zatytułowanego „rozliczenie kosztów podróży służbowej poza granicami kraj

Dokument ten był sporządzany również na podstawie oświadczenia pracownika

rachunków doń dołączonych. W tym dokumencie również jest wskazana kwota do

wypłaty na rachunek bankowy i kwota do wypłaty w gotówce. Niewątpliwie

świadkowie rzetelnie przedstawili sposób rozliczania się z delegacji służbowych.

Przyjęcie natomiast, że część wypłat w gotówce z tych niepodpisanych KW nie

została faktycznie zrealizowana przeczy zasadzie doświadczenia życiowego

i logicznego rozumowania. Trudno bowiem byłoby wyjaśnić dlaczego część KW była

wypłacana, a część KW nie była wypłacana, skoro dokument KW został wystawiony.

Doświadczenie życiowe nakazuje także przyjąć, że powód mając takie braki

w wypłatach wynagrodzenia nie kontynuowałby stosunku pracy. Z tych względów

należało przyjąć, że powód miał uregulowane wszystkie należności wynikające

z przedłożonych do akt sprawy KW, a nadto powinien uregulować całość należności

pozostałej mu reszty z tytułu podróży służbowych - w tym również nie zasądzonej

przez Sąd pierwszej instancji kwoty 26,60 zł.

W kwestii dotyczącej kradzieży gotówki na terenie R., kwoty 900 euro, Sąd

Okręgowy wskazał, że ciężar dowodu w tym zakresie obciążał powoda. Powód temu

ciężarowi nie podołał. W zasadzie tylko z jego zeznań i to w ocenie Sądu

I PSK 506/26

5

Okręgowego niewiarygodnych wynikało, iż został okradziony w sposób od niego

niezależny. Powód zeznał, że został okradziony i że udał się na komisariat na terenie

R., gdzie za pomocą translatora dokonał zgłoszenia kradzieży. Nie przedstawił

jednak żadnego dokumentu, który potwierdzałby ten fakt.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach złożył powód-

pozwany wzajemny zaskarżając wyrok ten w zakresie pkt II tj. w zakresie w którym

z apelacji pozwanej -powódki wzajemnej zmienił zaskarżony wyrok w tej sposób, że

w zakresie punktów 1,2,3,4,5,6 powództwo oddalił.

Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów

postępowania, a mianowicie:

- art. 245 k.p.c. - przyznanie mocy dowodowej dokumentom prywatnym (KW),

pomimo że nie zostały one podpisane przez powoda, powód konsekwentnie od

początku postępowania kwestionował okoliczność wypłaty gotówki a zeznania

świadków w tym J.L., W.L., M.S. oraz T.D., były w tym zakresie wewnętrznie

sprzeczne, w sposób poniższy: - żaden ze świadków tej okoliczności nie potwierdził,

w szczególności tj. zeznań świadka J.L., która wskazała, że wyliczenie

wynagrodzenia następowało w Ś. i rzekomo przekazywane m.in. p. W.Ł., która

konsekwentnie zaprzeczyła żeby to ona dokonywała wypłat wynagrodzenia do C.,

gdzie przyjeżdżali i że to Pani L. miała dopilnować żeby kierowcy odebrali pieniądze

podczas gdy świadek W.L. zeznała, że nie ma pojęcia kto wydawał kierowcom

dowody KW i jak byli rozliczani, co miało wpływ na wynik postępowania i oddalenie

powództwa w zakresie zaskarżonej skargą części; - żaden ze świadków tej

okoliczności nie potwierdził, w szczególności: W.L. na której kompetencje w tym

zakresie wskazywali inny świadkowie okoliczności tej nie potwierdziła, zeznała, ze to

nie ona zajmowała się wypłatą środków i rozliczaniem w tym zakresie, co miało

wpływ na wynik postępowania i oddalenie powództwa w zakresie zaskarżonej skargą

części; -świadek T.D., który podczas konfrontacji na jednej z ostatnich rozpraw

powiedział że okoliczności wypłaty gotówki nie pamięta, co miało wpływ na wynik

postępowania i oddalenie powództwa w zakresie zaskarżonej skargą części; przez

dowolną i błędną ocenę materiału dowodowego, w szczególności zeznań powoda,

który konsekwentnie od początku postępowania twierdził że wynagrodzenia w

gotówce nie otrzymywał, co miało wpływ na wynik postępowania i oddalenie

powództwa w zakresie zaskarżonej skargą części;

I PSK 506/26

6

- art. 327 § 1 pkt 1 k.p.c. przez brak wskazania, dlaczego sąd drugiej instancji

dlaczego Sąd uznał wersję pozwanego za bardziej wiarygodną mimo rozbieżnych

zeznań, w szczególności w zakresie zeznań J.L., W.L., M.S. oraz T.D.;

- art. 6 k.p.c. przez przerzucenie ciężaru dowodu w zakresie dokumentowania

wypłaty w formie gotówkowej na pracownika.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony

tym, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów oraz, że zachodzi oczywista zasadność skargi kasacyjnej

w zakresie podniesionych zarzutów.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód

podniósł, że skarga jest oczywiście zasadna w zakresie naruszenia przepisów

postępowania co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Sąd dopuścił się

rażących naruszeń przepisów postępowania, co miało bezpośredni wpływ na wynik

sprawy. Sąd w sposób oczywisty dopuścił się naruszenia art. 245 k.p.c. poprzez

przyznanie mocy dowodowej dokumentom prywatnym (KW), pomimo że nie zostały

one podpisane przez powoda, powód konsekwentnie od początku postępowania

kwestionował okoliczność wypłaty gotówki a zeznania świadków w tym J.L., W.L.,

M.S. oraz T.D., były w tym zakresie wewnętrznie sprzeczne.

Nadto Sąd dopuścił się naruszenia art. 3271 § 1 pkt 1 k.p.c. poprzez brak

wskazania, dlaczego Sąd drugiej instancji uznał wersję pozwanego za bardziej

wiarygodną mimo rozbieżnych zeznań, w szczególności w zakresie zeznań J.L.,

W.L., M.S. oraz T.D. oraz naruszenie art. 6 k.p.c. poprzez przerzucenie ciężaru

dowodu w zakresie dokumentowania wypłaty w formie gotówkowej na pracownika.

Oparł swoje orzeczenie w zakresie oddalającym wyrok, co do kwot wynikający z

niepodpisanych a jedynie wydrukowanych przez pracodawcę dowód wypłaty z kasy

tzw. KW na domniemaniu, że doświadczenie życiowe nakazuje przyjąć, ze powód

mając takie braki w wynagrodzeniu kontynuowałby pracy oraz ze faktyczne

niezrealizowanie części wypłat w gotówce z niepodpisanych KW również przeczy

zasadzie doświadczenia życiowego i zasadom logicznego rozumowania, a to w

sytuacji, gdy żaden ze świadków nie był w stanie jednoznacznie wskazać, jaki

pracownik zajmował się wypłatą gotówki oraz gdzie w którym miejscu pokoju, dziale

się to odbywało.

Doświadczenie życiowe oraz zasady rozumowania mogą prowadzić wręcz do

przeciwnego wniosku, zgodnie z którym powód nie zdecydowałby się na taki tak

I PSK 506/26

7

długi, wieloletni spór sądowy, koszty pełnomocnika z wyboru oraz opinii biegłego

w sytuacji gdyby faktycznie całość wynagrodzenia otrzymał.

Żaden ze wskazanych dokumentów KW nie został podpisany przez powoda -

w rubryce oznaczonej jako „kwotę powyższą otrzymałem” brak podpisu

odbierającego.

Powód konsekwentnie w toku całego procesu twierdził, że powyższych

należności nie otrzymał, a żadna z osób przesłuchiwanych w toku postępowania

zarówno w pierwszej instancji, jak i po skierowaniu sprawy do ponownego

rozpoznania nie była w stanie wskazać miejsca gdzie byłby wypłacane należności

w gotówce ani tez jakiegokolwiek pracownika który faktycznie dokonywałaby wypłat

gotówkowych w spółce. Żaden ze świadków, Pań zajmujących się księgowością, nie

stwierdził, że to on dokonywał tych wypłat gotówkowych. Przeczy również

doświadczeniu życiowemu okoliczność, że pozwana która powinna mieć wiedzę kto

faktycznie dokonywał tych wypłat nie powołała właśnie tej osoby na świadka.

Sąd Najwyższy podkreślał wielokrotnie, że to pracodawca ma obowiązek

prowadzenia właściwej dokumentacji dotyczącej wypłacanego pracownikowi

wynagrodzenia, list płac, przelewów, rozliczeń i że jeśli nie przedstawi list płac za

miesiące, w których brak dokumentacji i w tym zakresie to na pracodawcy spoczywa

ciężar dowodowy wykazania że wynagrodzenie zostało faktycznie wypłacone (tak:

orzeczenie w sprawie III PK 51/19 oraz w sprawie II PK 81/07 z 27 listopada 2007 r.).

Nadto w sprawie VI P 360/19 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Płd. stwierdził, że

pracodawca nie przedstawił żadnej ewidencji czasu pracy. Zgodnie z art. 94 pkt 9a

k.p. w związku z art. 149 § 1 k.p., prowadzenie ewidencji czasu pracy jest

obowiązkiem pracodawcy. Niedopełnienie tego obowiązku powoduje, że to na

pracodawcy spoczywa ciężar udowodnienia nieobecności pracownika, czasu pracy

itd.

Pracodawca dbający o własne interesy powinien w taki sposób zorganizować

obsługę podróży służbowych kierowców, by mieć potwierdzenia spełnienia

świadczeń na rzecz pracowników. Zdaniem Sądu wystarczyło dokonać przelewów

bankowych, aby mieć potwierdzenie, że spełniło się świadczenie. Jeżeli pracodawca

zdecydował się na wypłatę świadczeń do ręki, to pracodawcę obciąża obowiązek

takiego zorganizowania tej wypłaty, aby mieć dowód wypłaty należności

pracownikom z tytułu podróży służbowej. Skoro pozwany - powód wzajemny

zaniedbał obowiązku dbania o swoje interesy, to nie sposób przyjąć, aby wykazał w

I PSK 506/26

8

procesie, że spełnił świadczenia, co do których brak jest podpisu powoda na

dokumentach KW.

Skarżący wskazał, że Sąd Najwyższy w sprawie I NSNC 89/20 stwierdził, iż

ocena dowodów musi być zgodna zarówno z regułami logicznego myślenia,

doświadczeniem życiowym oraz być wszechstronnie rozważona. W tym orzeczeniu

zwrócono uwagę, że ocena dowodów staje się błędna („rażąco błędna” lub

„oczywiście sprzeczna z treścią materiału dowodowego”), jeśli sąd opiera swoją

decyzję na ustaleniach, których materiał dowodowy nie potwierdza.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powoda–pozwanego wzajemnego nie kwalifikowała się do

przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.

Skarżący w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania podnosi wyłącznie argumenty mające uzasadniać oczywistą zasadność

skargi kasacyjnej, pomimo, że we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wskazał na dwie przesłanki: oczywistej zasadności oraz potrzeby

wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone tą skargą

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby dokonywania

pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego

brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (zamiast wielu zob.

postanowienia Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2025 r., III PSK 12/25, LEX nr

3900296; z 23 czerwca 2025 r., III PSK 59/25, LEX nr 3899558; z 14 maja 2025 r.,

III PSK 175/24, LEX nr 3873594 i powołane tam wcześniejsze orzecznictwo Sądu

Najwyższego). Oczywiste naruszenie prawa jest możliwe do przyjęcia tylko

wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej

analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości,

gdy podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie,

bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich

znaczenia, gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi

i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa. Jeżeli przesłanką wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga

I PSK 506/26

9

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), powinien on w uzasadnieniu

wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość”

i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia (zamiast wielu zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., I USK 262/24 i powołane

tam orzecznictwo). Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi

kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) - jako przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania

- wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi

oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona

(postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531;

z 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z 9 stycznia 2008 r., III PK

70/07, LEX nr 448289; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z 3

kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z 5 września 2008 r., I CZ 64/08, LEX

nr 512050). Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest

usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania - z uwagi na jej oczywistą

zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. - niezbędne jest wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego,

polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy

dokonywania pogłębionej analizy tekstu przepisów i doszukiwania się ich znaczenia

(postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr

82274; z 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z 26 lutego 2008 r., II UK

317/07, LEX nr 453107; z 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364; z 21 maja

2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr

494134). W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego

lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie

oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet

oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego:

z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r. Nr 13, poz. 230; z 11 stycznia 2008 r.,

I UK 285/07, LEX nr 442743; z 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z 9

czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego

z 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX nr 1380967).

I PSK 506/26

10

Podnoszone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania argumenty stanowią jedynie polemikę z oceną dowodów i wynikającymi

z niej ustaleniami faktycznymi. Tymczasem zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. oraz

art. 39813 § 2 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalania faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami

faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Ponadto, zarówno

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jak i podstawy skargi

kasacyjnej obejmują wyłącznie przepisy prawa procesowego. Wymaga

podkreślenia, że aby zarzut naruszenia przepisów postępowania mógł doprowadzić

do uwzględnienia skargi kasacyjnej, konieczne jest wykazanie istotnego wpływu

owego naruszenia na wynik sprawy. Nie chodzi przy tym o czysto teoretyczną

możliwość takiego wpływu deklarowaną przez skarżącego, lecz o wykazanie, że

w okolicznościach danej sprawy ten wpływ był realny. W okolicznościach

przedmiotowego postępowania oznacza to, że skarżący przy pomocy zarzutów

naruszenia przepisów postępowania powinien zmierzać do wykazania, że wadliwość

procedowania przez Sąd drugiej instancji była na tyle istotna, że doprowadziła do

błędnego zastosowania przepisu (przepisów) prawa materialnego będącego

właściwą podstawą rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu. Wynik

sprawy bowiem, to jej rozstrzygnięcie, które jest oparte na przepisach prawa

materialnego zastosowanych w ramach subsumcji ustalonego w sprawie stanu

faktycznego pod właściwy przepis. Innymi słowy, zarzuty naruszenia przepisów

postępowania nie mogą być celem samym w sobie, lecz muszą służyć wykazaniu

błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego, który stanowi rzeczywistą

podstawę prawną rozstrzygnięcia. Dlatego powołanie przez skarżącego w podstawie

zaskarżenia wyłącznie zarzutów procesowych uniemożliwia Sądowi Najwyższemu

dokonanie oceny kasacyjnej w zakresie tego, czy w postępowaniu odwoławczym

rzeczywiście wystąpiły braki o tak znacznym ciężarze gatunkowym, który rodziłby

konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia Sądu drugiej instancji i przekazania

sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Jeśli bowiem skarżący nie zarzucił

w swojej skardze kasacyjnej obrazy jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego

stanowiącego podstawę wyrokowania Sądu drugiej instancji, to w konsekwencji nie

jest możliwa ocena, czy sugerowane naruszenie przepisów prawa procesowego

mogło mieć - rzeczywiście - istotny wpływ na wynik sprawy (zob. m.in. postanowienia

Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2018 r., I UK 487/17; z 27 maja 2020 r., III UK

I PSK 506/26

11

363/19; z 26 sierpnia 2021 r., III USK 204/21; z 13 października 2021 r., III USK

267/21; z 14 grudnia 2022 r., III USK 30/22; z 26 kwietnia 2022 r., III USK 378/21;

z 26 kwietnia 2022 r., III USK 390/21; z 27 stycznia 2026 r., I PSK 141/26, LEX nr

4018704).

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania.

[SOP]