Zakład nie dostał rozpoznania skargi w sporze o zasiłek po wypadku przy pracy

Wyrokiem z dnia 17 marca 2023 r. Sąd Rejonowy w Radomiu oddalił

odwołania A.M. od dwóch decyzji z dnia 2 grudnia 2020 r. Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddziału w Radomiu odmawiających wnioskodawcy prawa do zasiłku

chorobowego oraz prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

Sąd Okręgowy w Radomiu wyrokiem z dnia 20 czerwca 2024 r., VI Ua 14/23

zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: w pkt a) ustalił wnioskodawcy prawo

do świadczenia rehabilitacyjnego z tytułu wypadku przy pracy, b) ustalił

wnioskodawcy prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 28 kwietnia 2020 r.

do dnia 27 października 2020 r. z tytułu wypadku przy pracy, c) zasądził od Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Radomiu na rzecz wnioskodawcy kwotę 360

zł tytułem zwrotu kosztów procesu za pierwszą instancję (pkt I.); zasądził od organu

I USK 122/26

2

rentowego na rzecz wnioskodawcy kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za

drugą instancję.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku organ rentowy zarzucił

naruszenie: 1. art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 października 2002r. o

ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, 2.

art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, 3. art. 18 ust. 3

ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, 4. art. 227 k.p.c., 5. art. 278 § 1

k.p.c.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił jej oczywistą

zasadnością.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu

Okręgowego w Radomiu, zmianę skarżonego wyroku co do punktu 1 lit. c i punktu

2 poprzez orzeczenie zwrotu od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego

zasądzonej skarżonym wyrokiem i wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w Radomiu ubezpieczonemu kwoty odpowiednio 180 zł

(dotyczącej świadczenia rehabilitacyjnego za pierwszą instancję) i 120 zł

(dotyczącej kwoty świadczenia rehabilitacyjnego za drugą instancję) oraz o

zasądzenie wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kosztów procesu, w tym

kosztów zastępstwa procesowego należnych w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ubezpieczonej nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do

merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

I USK 122/26

3

rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności

wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty

świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie

kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie

można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanek przyjęcia skargi do

rozpoznania określonych we wskazanym przepisie.

Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej

(art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) - jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania - wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się "oczywista

zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest

oczywiście uzasadniona. Podczas gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej

podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania - z uwagi na

jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. - niezbędne jest

wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub

procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w

szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. W judykaturze podkreśla się, że

przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste

naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz

sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu

(przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 kwietnia 2025 r., I CSK

685/25, LEX nr 3854399; 3 czerwca 2025 r., II USK 191/24, Lex nr 3881666; 3

listopada 2025 r., III USK 151/24, LEX nr 3938651; 10 grudnia 2025 r., I CSK

1245/25, LEX nr 3974826).

Postulowana we wniosku "oczywista zasadność" skargi kasacyjnej nie

została sprecyzowana we wskazaniu konkretnego przepisu prawa, z którego

I USK 122/26

4

naruszeniem skarżący wiązałby wystąpienie sugerowanej przyczyny przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., ani też

żadnej argumentacji na poparcie tego wniosku. Skarga kasacyjna nie zawiera

również uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania.

Wypada przypomnieć, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego

uzasadnienie (art. 3984 § 2 k.p.c.) podlegają rozpoznaniu na etapie tzw.

"przedsądu", natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie

oceniane są dopiero po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania, w trakcie jej

merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą być więc przez

skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione. Sąd

Najwyższy w ramach "przedsądu" bada tylko wskazane w skardze okoliczności

uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich

uzasadnienie (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 maja 2008 r., I UK 16/08,

LEX nr 818572; 19 listopada 2024 r., I PSK 142/23, LEX nr 3788187).

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.

[i.t.]

[SOP]