Emerytura pomostowa z ZUS w Chrzanowie. SN nie przyjął skargi kasacyjnej ubezpieczonego

Sąd Apelacyjny w Krakowie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z 9 lutego 2023 r., III AUa 2842/20, oddalił apelację odwołującego się S.S.

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 30 września 2020 r., VII U 3024/19,

oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

Oddziału w Chrzanowie z 28 maja 2019 r., odmawiającej mu prawa do emerytury

pomostowej.

Odwołujący się wniósł do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną, zaskarżając

ten wyrok w całości. Uzasadniając wiosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona „albowiem przyjęcie

skargi do rozpoznania pozwoliłoby zapobiec poczuciu krzywdy obywateli w sytuacji,

kiedy w podobnych stanach faktycznych, ze względu na rozbieżności doktrynalne,

zapadły odmienne orzeczenia”.

I USK 14/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego

rozpoznania.

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).

Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż

tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2

k.p.c. Wiosek ten powinien zawierać profesjonalny wywód prawny nawiązujący do

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z

nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego

(postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06).

Sąd Najwyższy jednolicie przyjmuje, że nawiązanie do przesłanki z art. 3989

§ 1 pkt 4 k.p.c. wymaga nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, iż przesłanka ta

rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego

ocenie - wyraża się "oczywistość" zasadności skargi oraz podać argumenty

wykazujące, że rzeczywiście skarga jest uzasadniona w sposób oczywisty. Sam

zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie

prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. Skarżący powinien więc w wywodzie prawnym wykazać

kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego

polegającą na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 lipca

2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4 poz. 75; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ

28/06, LEX nr 198531; z 9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX nr 1215126; z 1

stycznia 2012 r., I PK 104/11, LEX nr 1215774). Ponadto przez oczywistą

I USK 14/26

3

zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie

sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak i w jego

uzasadnieniu, niezbędne jest zatem powołanie konkretnych przepisów prawa, z

którymi wyrok sądu drugiej instancji jest w oczywisty sposób sprzeczny

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr

1675171). Jednak o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona, nie może

decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw (postanowienie

Sądu Najwyższego z 2 kwietnia 2008 r., II PK 347/07, LEX nr 465860). Ponadto w

przyczynie kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie chodzi o wskazanie

naruszenia prawa przez sąd meriti, choćby oczywistego, co dotyczy zwłaszcza

uchybień w sferze prawa procesowego, lecz o to, aby wykazane uchybienia sądu

skutkowały wydaniem oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (postanowienia

Sądu Najwyższego: z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 Nr 13, poz. 230;

z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 28 lutego 2012 r., I PK

157/11, LEX nr 1215115).

Skarżący nie wykazał istnienia powyższej przesłanki przedsądu, co więcej

uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w ogóle nie odnosi się do

przepisów, na podstawie których zapadło kontestowane orzeczenie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, iż w przypadku

niekontynuowania pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym

charakterze po 31 grudnia 2008 r. (po wejściu w życie ustawy o emeryturach

pomostowych), warunkiem nabycia prawa do emerytury pomostowej na podstawie

art. 49 ustawy jest legitymowanie się 15-letnim stażem pracy w warunkach

szczególnych ale tylko na takim stanowisku, które zostało uznane za pracę

uprawniająca do uzyskania emerytury pomostowej na podstawie art. 3 tej ustawy

oraz załączników do niej. Natomiast brak podstaw prawnych do przyznania

emerytury pomostowej ubezpieczonemu, którego dotychczasowy okres pracy w

warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze, dziś nie może być tak

kwalifikowany (wyrok Sądu Najwyższego z 13 marca 2012 r., II UK 164/11, OSNP

2013 nr 5-6, poz. 62).

I USK 14/26

4

Strona skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba

rozpoznania przez Sąd Najwyższy wniesionej przez nią skargi kasacyjnej, wobec

czego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.

[a.ł]