Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej w sporze o składki, odwołująca zapłaci 240 zł

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z 10 grudnia 2024 r., III AUa 650/23, po rozpoznaniu apelacji organu

rentowego, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 30 maja 2023 r.,

IV U 1269/21, w ten sposób, że oddalił odwołanie A. R. od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Rzeszowie z 15 kwietnia 2021 r., w której to

I USK 368/26

2

organ rentowy stwierdził nieważność warunków aneksu z 1 stycznia 2020 r. do

umowy o pracę z 1 października 2019 r. zawartego pomiędzy A. R. a T. Sp. z o.o.

w części dotyczącej wymiaru czasu pracy - pełen etat, ustalonego wynagrodzenia

zasadniczego w kwocie 6.966,03 zł brutto miesięcznie i rodzaju umówionej pracy -

Dyrektor Generalny oraz ustalił od 1 stycznia 2020 r. wymiar czasu pracy na ¾

etatu, podstawę wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne w

kwocie 1.687,50 zł oraz rodzaj pracy - specjalista ds. marketingu, oraz orzekł o

kosztach procesu.

Zaskarżając wyrok w całości odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisów

prawa procesowego - art. 233 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., co w konsekwencji

w jej ocenie doprowadziło do błędnego zastosowania prawa materialnego, a to

art. 13 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1, art. 84 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 i ust. 4

pkt. 1, art. ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych, art. 3 pkt 3, art. 6 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 32 ust. 2, art. 36 ust. 1 i 2,

art. 43, art. 45 ust. 1 oraz art. 66 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz

art. 58 §1 i 2 k.c.

Wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazując, że

prawidłowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej

sprawie powinna doprowadzić sąd drugiej instancji do dokładnie odmiennych

ustaleń, niż te, które poczynił sąd pierwszej instancji, a co za tym idzie wydać

orzeczenie oparte o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe.

W ocenie skarżącej istnieje konieczność rozpatrzenia naruszenia przepisów prawa

procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1 k.p.c., które w konsekwencji w sposób rażący

naruszają przepisy prawa materialnego wskazane w podstawie skargi.

W odpowiedzi organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz organu rentowego kosztów

postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I USK 368/26

3

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego

rozpoznania.

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Funkcje

postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania i jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w

konkretnej sprawie zachodzą istotne okoliczności przemawiające za interwencją

Sądu Najwyższego.

Okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania wskazane przez

skarżącą nie odnoszą się do żadnej z wyżej wymienionych przesłanek

podlegających rozważeniu w ramach przedsądu. Skarżąca nie sformułowała

żadnego zagadnienia prawnego wywołującego potrzebę wyjaśnienia go przez Sąd

Najwyższy, nie powołała się na rozbieżności w orzecznictwie czy potrzebę wykładni

przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne, nie wskazała również, że skarga

jest oczywiście uzasadniona.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają

analizie na etapie przedsądu, natomiast podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie

oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej

merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą być przez skarżącego

wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, i nie wystarczy odwołanie

się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ mimo że argumenty

mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w

skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś

podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Skarżąca sformułowała wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, nie wskazując jednak żadnej przesłanki kasacyjnej wynikającej z

treści art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. Nie jest więc jasne, jakie przyczyny kasacyjne,

według skarżącej, uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania. Takie uchybienie

uniemożliwia zbadanie zasadności wniosku. Nie jest bowiem rolą Sądu

I USK 368/26

4

Najwyższego domyślanie się, którą przesłankę kasacyjną skarżący dostrzega, ani

poszukiwanie w uzasadnieniu skargi argumentów pozwalających na

przyporządkowanie stanowiska skarżącego do jednej z przyczyn kasacyjnych.

Z przytoczonych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania

kasacyjnego orzeczono w myśl art. 98 § 1 i 11 k.p.c.

[a.ł]