Sąd Najwyższy nie przyjął skargi o emeryturę pomostową, bo nie wskazano przesłanki

Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z 4 lutego 2025 r., III AUa 605/24, oddalił apelację odwołującego się J.S.

od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 28 marca 2024 r., VII U 2075/23,

oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II

Oddziału w Poznaniu z 14 sierpnia 2023 r., odmawiającej przyznania mu prawa do

emerytury pomostowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł odwołujący się. Wniósł o

przyjęcie skargi do rozpoznania wskazując na szeroką w jego ocenie praktykę

nieuwzględniania przez sądy powszechne, przy ocenianiu stanów faktycznych

związanych z prawem do emerytury pomostowej, przepisów ustawy o emeryturach

i rentach z FUS, oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, które zawierają

I USK 499/26

2

korzystniejsze dla ubezpieczonych interpretację pracy w szczególnych warunkach i

szczególnym charakterze (bardziej rozszerzoną listę zawodów pracy w

szczególnych warunkach). W ocenie ubezpieczonego stan prawny, obowiązujący w

dacie jego ubiegania się o emeryturę pomostową uprawniał go do objęcia go

kryteriami zawartymi w wykazie A, działu VIII, pkt 2, stanowiącym załącznik do

Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w

szczególnym charakterze.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego

rozpoznania.

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Funkcje

postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania i jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w

konkretnej sprawie zachodzą istotne okoliczności przemawiające za interwencją

Sądu Najwyższego.

Okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania wskazane przez

skarżącego nie odnoszą się do żadnej z wyżej wymienionych przesłanek

podlegających rozważeniu w ramach przedsądu. Skarżący nie sformułował

żadnego zagadnienia prawnego wywołującego potrzebę wyjaśnienia go przez Sąd

Najwyższy, nie powołał się na rozbieżności w orzecznictwie czy potrzebę wykładni

przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne, nie wskazał również, że skarga

jest oczywiście uzasadniona.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają

analizie na etapie przedsądu, natomiast podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie

oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej

I USK 499/26

3

merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą być przez skarżącego

wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, i nie wystarczy odwołanie

się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ mimo że argumenty

mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w

skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś

podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie wskazując

jednak żadnej przesłanki kasacyjnej wynikającej z treści art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c.

Nie jest więc jasne, jakie przyczyny kasacyjne, według skarżącego, uzasadniają

przyjęcie skargi do rozpoznania. Takie uchybienie uniemożliwia zbadanie

zasadności wniosku. Nie jest bowiem rolą Sądu Najwyższego domyślanie się, którą

przesłankę kasacyjną skarżący dostrzega, ani poszukiwanie w uzasadnieniu skargi

argumentów pozwalających na przyporządkowanie stanowiska skarżącego do

jednej z przyczyn kasacyjnych.

Z przytoczonych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

[SOP]