Słowacka umowa o pracę a polskie składki. SN nie przyjął skargi przedsiębiorcy

Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 lutego 2024 r. oddalił

apelację odwołującego się K. K. od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia

22 lipca 2020 r., którym oddalono jego odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych […] Oddziału w Poznaniu z dnia 15 listopada 2019 r. oraz od

zmieniającej ją decyzji z dnia 17 lutego 2020 r., którą stwierdzono, że odwołujący

się jako osoba prowadząca działalność gospodarczą na własny rachunek, podlega

I USK 71/26

2

ustawodawstwu polskiemu w okresie od dnia 1 kwietnia 2012 r. do dnia 15

listopada 2019 r. oraz orzekł o kosztach postępowania.

Sądy obu instancji przyjęły, że skoro wobec odwołującego się,

prowadzącego w Polsce działalność gospodarczą, słowacka instytucja

ubezpieczeniowa decyzją z dnia 26 września 2013 r. orzekła, że zgodnie z

ustawodawstwem słowackim nie powstał obowiązek zgłoszenia go do

obowiązkowych ubezpieczeń społecznych od dnia 1 kwietnia 2012 r. z tytułu

umowy pracę zawartej ze słowackim pracodawcą U. s.r.o. z siedzibą w Ć. na

Słowacji, następnie utrzymaną w mocy decyzją tej instytucji z dnia 13 czerwca 2019

r., to prawidłowa jest decyzja organu rentowego z dnia 15 listopada 2019 r.

stwierdzająca, że odwołujący się podlega polskim ubezpieczeniom społecznym w

okresie od dnia 1 kwietnia 2012 r. do nadal na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z

dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (obecnie

jednolity tekst: Dz.U. z 2025 r., poz. 350 ze zm., dalej jako ustawa systemowa),

podobnie jak decyzja organu rentowego z dnia 17 lutego 2020 r., którą zmieniono

decyzję z dnia 15 listopada 2019 r. jedynie co do okresu podlegania odwołującego

się ustawodawstwu polskiemu - „od dnia 1 kwietnia 2012 r. do dnia 15 listopada

2019 r.” Sąd Apelacyjny uznał, że anulowanie decyzji słowackiej instytucji

ubezpieczeniowej z dnia 13 czerwca 2019 r. wyrokiem Sądu Najwyższego

Republiki Słowackiej, który na skutek skargi odwołującego się przekazał sprawę do

dalszego postępowania, pozostaje bez wpływu na zasadność zaskarżonych decyzji

organu rentowego ani nie uzasadnia uchylenia wyroku Sądu Okręgowego. Sam

wyrok sądu słowackiego uchylający decyzję słowackiej instytucji ubezpieczeniowej

nie upoważnia bowiem do przyjęcia, że odwołujący się podlegał w spornym okresie

ubezpieczeniu społecznemu na Słowacji z tytułu wykonywania tam pracy najemnej.

Oddalając odwołania od zaskarżonych decyzji organu rentowego Sąd Okręgowy

rozstrzygnął zatem o istocie sprawy (art. 386 § 4 w związku z art. 47714a k.p.c.).

Wyrok Sądu Apelacyjnego odwołujący się zaskarżył skargą kasacyjną w

całości, wnosząc o uchylenie wyroków obu instancji i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu

Apelacyjnego i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania wraz

I USK 71/26

3

z odpowiednimi wytycznymi a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów

zastępstwa procesowego za wszystkie instancje.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach z art. 3983 § 1 pkt 1 i 2

k.p.c., ponieważ zarzucono naruszenie: 1) art. 83 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 68

ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy systemowej,

przez uznanie, że odwołujący się podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu

społecznemu w Polsce w spornym okresie, 2) art. 13 ust. 3 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr 883/2004 w

sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE L

2004/166/1, dalej jako rozporządzenie podstawowe) w związku z art. 16 ust. 4

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16

września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w

sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz.UE.L. 284 z

dnia 30 października 2009 r., dalej jako rozporządzenie wykonawcze), przez

uznanie, że postępowanie organu rentowego w przedmiocie ustalenia

ustawodawstwa słowackiego było właściwe w sytuacji, gdy w rzeczywistości

wymagało zastosowania cytowanych przepisów, 3) art. 13 ust. 3 rozporządzenia

podstawowego w związku z art. 16 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, przez

uznanie, iż prawidłowo przeprowadzono procedurę dialogu i koncyliacji między

zainteresowanymi państwami członkowskimi w sytuacji, w której postępowanie

przed słowackimi organami nie zostało prawomocnie zakończone, 4) art. 8 ust. 1 i 2

oraz art. 12 oraz art. 18 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla

zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. UE L 177/6 z 04.07.2008 r.), przez badanie

i ocenę stosunku pracy, łączącego skarżącego z firmą słowacką w sytuacji, gdy

kompetentne w tym zakresie są wyłącznie organy słowackie, i w sytuacji, gdy w

umowie o pracę ze słowackim pracodawcą, wskazano jurysdykcję słowacką, jako

właściwą w zakresie prawa pracy, 5) art. 8 Konstytucji RP, przez naruszenie

zasady zaufania do władzy publicznej, albowiem podczas postępowania pominięto

decyzję organu rentowego nr 405 z dnia 11 grudnia 2012 r., która jest prawomocna,

a która uznaje za prawidłowe stanowisko skarżącego, że podlega on

ubezpieczeniom społecznym na terenie Słowacji, a następnie mimo

I USK 71/26

4

prawomocności tej decyzji wydano decyzję odmienną, nie uchylając poprzedniej

decyzji, 6) art. 244 § 1 k.p.c., przez przyjęcie, że pismo z dnia 10 lipca 2019 r.,

wskazujące na wydanie w dniu 13 czerwca 2019 r. decyzji przez instytucję

słowacką, może stanowić podstawę do stwierdzenia, iż do skarżącego (w spornym

okresie) ma zastosowanie polskie ustawodawstwo w zakresie ubezpieczeń

społecznych w sytuacji, gdy dokument ten nie mógł zostać uznany za dokument

urzędowy, 7) art. 244 § 1 k.p.c., przez bezzasadne przyjęcie, że pismo z dnia 13

czerwca 2019 r. wydane przez instytucję słowacką może stanowić podstawę do

ustalenia, że skarżący podlega ubezpieczeniom społecznym na terenie Słowacji w

sytuacji, gdy decyzja z dnia 13 czerwca 2019 r. została zaskarżona, a następnie

uchylona przez sąd słowacki, 8) art. 47711 k.p.c., przez brak wezwania do udziału w

sprawie U. s.r.o. jako zainteresowanego w sprawie, z uwagi na fakt, iż zaskarżona

decyzja oraz zapadłe w sprawie orzeczenia wpływają na ten podmiot jako na

pracodawcą skarżącego, 9) art. 233 k.p.c., przez brak uwzględnienia przez sądy

obu instancji decyzji nr 405 z dnia 11 grudnia 2012 r., która jest prawomocna, a

która uznaje za prawidłowe stanowisko skarżącego, że podlega on ubezpieczeniom

społecznym na terenie Słowacji, 10) art. 233 k.p.c., przez przekroczenie granic

swobodnej oceny dowodów i błędną ocenę mocy i wiarygodności materiału

dowodowego, a w szczególności: a) wydanie zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy

skarżący winien podlegać w spornym okresie ustawodawstwu słowackiemu,

podczas gdy nie została nawiązana niezbędna współpraca z instytucją słowacką,

bowiem skarżący zaskarżył decyzję wydaną przez słowacką instytucję

ubezpieczeniową i sprawa jest prowadzona przed powszechnym sądem słowackim,

co oznacza, że nie zapadło w sprawie żadne wiążące lub prawomocne

rozstrzygnięcie, b) błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że dowody

przedstawione przez skarżącego nie świadczą o wykonywaniu pracy niemającej

charakteru marginalnego.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na

„oczywistą zasadność skargi z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów. Z dotychczasowego orzecznictwa sądów powszechnych wynika, że mimo

wydawałoby się jasnych norm kolizyjnych w zakresie zastosowania przepisów

I USK 71/26

5

dotyczących ubezpieczeń społecznych poszczególnych państw członkowskich, w

dalszym ciągu nie jest stosowana przez organy ubezpieczeniowe, a następnie sądy

właściwa wykładnia przepisów dotyczących trybu ustalania ustawodawstwa

właściwego, w szczególności art. 16 ust. 4 rozporządzenia nr 987/2009”. Ponadto

obowiązujące przepisy nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie jaki wpływa na

rozpoznanie sprawy miało uchylenie decyzji słowackiej instytucji ubezpieczeniowej

a także o zasadności skargi świadczy niewezwanie do udziału w sprawie

słowackiego pracodawcy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowę

przyjęcia skargi do rozpoznania oraz o zasądzenie od skarżącego na jego zwrotu

rzecz kosztów postępowania kasacyjnego,

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem merytorycznego

rozpoznania. Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej, jak wynika z art.

3984 § 2 k.p.c., jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Wymóg ten wiąże się z przesłankami rozważanymi przez Sąd Najwyższy podczas

tzw. „przedsądu”, a więc na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki te określone są w

art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania, a

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi choćby

jedna z nich. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania winno zatem

koncentrować się na wykazaniu istnienia takiej przesłanki, przy czym treść tego

uzasadnienia nie może być dowolna, bo konieczne jest oparcie jej na argumentacji

jurydycznej. Pozostaje to w ścisłym związku z modelem skargi kasacyjnej, w którym

rozpoznanie skargi następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w

art. 3989 § 1 k.p.c., tj. wówczas, gdy: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi

nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I USK 71/26

6

Wniosek o przyjęcie skargo kasacyjnej do rozpoznania wskazuje na

potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz

oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Odwołanie się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania,

że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365; z dnia 28

marca 2007 r., II CSK 84/07, LEX nr 315351). Skarżącego obciążał zatem

obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej

wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają

poważne wątpliwości interpretacyjne (por. postanowienie Sądu Najwyższego: z

dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, LEX nr 570112; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK

220/06, LEX nr 950814). W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów

powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je

przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do

rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 11 stycznia

2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08,

LEX nr 424365; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522; z dnia 20

maja 2016 r., V CSK 692/15, LEX nr 2054493). Ponadto, ze względu na

publicznoprawne funkcje skargi kasacyjnej, skarżący powinien wykazać celowość

dokonania wykładni konkretnego przepisu przez Sąd Najwyższy ze względu na

potrzeby praktyki sądowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14

grudnia 2012 r., III SK 29/12, LEX nr 1238124).

W skardze kasacyjnej nie ma uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania w powyższym rozumieniu. W jego treści skarżący powołuje wprawdzie

konkretne przepisy, tj. art. 16 ust. 4 rozporządzenia nr 987/2009, a w dalszej części

uzasadnienia wniosku „zarzuca naruszenie” art. 47711 k.p.c., art. 8 Konstytucji RP

oraz art. 234 k.p.c., to jednak w stosunku do żadnego z powołanych przepisów nie

I USK 71/26

7

przedstawia odrębnej, pogłębionej argumentacji prawnej czy szczegółowego opisu

tego, na czym owe wątpliwości polegają ani orzeczeń mających dowodzić istnienia

rozbieżności w orzecznictwie. Rolą Sądu Najwyższego nie jest zastępowanie

wnoszącego skargę w prawidłowym jej redagowaniu. Skarga kasacyjna powinna

bowiem być tak zredagowana i skonstruowana, by Sąd Najwyższy nie musiał

poszukiwać w jej podstawach lub ich uzasadnieniu pozostałych elementów

kreatywnych skargi ani tym bardziej się ich domyślać (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134 czy z dnia 20

czerwca 2024 r., I CSK 1406/23, LEX nr 3735469).

W rzeczywistości w złożonym wniosku skarżący wyraża jedynie swoją opinię,

że właściwa wykładnia „norm kolizyjnych w zakresie zastosowania przepisów

dotyczących ubezpieczeń społecznych poszczególnych państw członkowskich”, a

w szczególności art. 16 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, „w dalszym ciągu nie

jest stosowana przez organy ubezpieczeniowe, a następnie sądy”. Sam skarżący

przy tym zauważa jednak, że normy te „wydają się jasne”. W istocie problematyka

związana z wykładnią art. 16 rozporządzenia wykonawczego regulującego

procedurę ustalania właściwego ustawodawstwa była bowiem już wielokrotnie

przedmiotem licznych wypowiedzi judykatury i Sąd Najwyższy należycie wyjaśnił jej

przebieg (por. wyroki: z dnia 23 listopada 2012 r., II UK 103/12, OSNP 2013 nr 19-

20, poz. 238; z dnia 6 czerwca 2013 r., II UK 333/12, OSNP 2014 nr 3, poz. 47; z

dnia 11 września 2014 r., II UK 587/13, OSNP 2016 Nr 1, poz. 13; z dnia 21

stycznia 2016 r., III UK 61/15, LEX nr 1977828).

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z poczynionych ustaleń, przed

wydaniem zaskarżonych decyzji organu rentowego doszło do przeprowadzenia

przez instytucje ubezpieczeniowe Polski i Słowacji procedury dialogu i koncyliacji,

wymaganej przez art. 16 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. W jej toku ustalono,

że pismem z dnia 10 lipca 2019 r. słowacka instytucja ubezpieczeniowa

poinformowała organ rentowy o wydanej przez nią w dniu 13 czerwca 2019 r.

decyzji utrzymującej w mocy jej wcześniejszą decyzję z dnia 26 września 2013 r. z

której wynika, że skarżący nie podlega ustawodawstwu słowackiemu w związku z

zatrudnieniem w słowackiej firmie U. s.r.o. Ponadto, zgodnie cytowaną przez Sąd

Apelacyjny uchwałą Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 9 września

I USK 71/26

8

2020 r., III UZP 4/18 (LEX nr 3048733 z glosą M. Szweda, ZNSA 2018 nr 5, s. 132-

144), nie można uznać, że wyrok sądu słowackiego uchylający decyzję słowackiej

Socialnej Poistovny i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania,

bezpośrednio oddziałuje na skuteczność wcześniej wydanej decyzji polskiego

organu rentowego, podjętej w wyniku uzgodnień prowadzonych w ramach tzw.

„procedury współdziałania” z art. 16 rozporządzenia wykonawczego. Powtórzenie

tej procedury byłoby konieczne, gdyby w wyniku uchylenia decyzji słowackiej

instytucji ubezpieczeniowej zmieniłaby ona swoje stanowisko i uznała za zasadne

objęcie skarżącego słowackim ubezpieczeniem społecznym, gdyż wówczas

doszłoby do rozbieżności między instytucjami ubezpieczeniowymi Polski i Słowacji.

Dopiero ponownie ustalona w trybie art. 16 rozporządzenia wykonawczego zmiana

wcześniejszego uzgodnienia i objęcie skarżącego ubezpieczeniem słowackim

umożliwiałyby organowi rentowemu zmianę stanowiska na podstawie art. 83a

ustawy systemowej. Do tego momentu obowiązuje decyzja pierwotnie wydana

przez organ rentowy i w razie jej zaskarżenia podlega ona ocenie przez sąd polski.

Natomiast w razie zaistnienia rozbieżności stanowisk polskiej i słowackiej instytucji

ubezpieczeniowej co do właściwego ustawodawstwa, zastosowanie musiałby

znaleźć art. 6 rozporządzenia wykonawczego.

Brak jest także podstaw do przyjęcia, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. Stosownie do utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego z art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że

przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w

czym - w jego ocenie - wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać

argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Sam

zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie

prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. Skarżący powinien więc w wywodzie prawnym wykazać

kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego

polegającą na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14

lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4 poz. 75; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II

I USK 71/26

9

CZ 28/06, LEX nr 198531; z dnia 9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX nr 1215126; z

dnia 1 stycznia 2012 r., I PK 104/11, LEX nr 1215774). Ponadto przez oczywistą

zasadność skargi kasacyjnej w ujęciu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. rozumie się sytuację,

w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza

konkretne przepisy prawa. Oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane

jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy

jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z brzmieniem przepisów

albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538; z dnia 9 czerwca

2008 r., II UK 38/08, LEX nr 49413; z dnia 20 stycznia 2016 r., II UK 292/15, LEX nr

2026233). Oznacza to, że we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

jak i w jego uzasadnieniu, niezbędne jest powołanie konkretnych przepisów prawa,

z którymi wyrok sądu drugiej instancji jest w oczywisty sposób sprzeczny (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr

1675171), a o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona nie może decydować

argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2008 r., II PK 347/07, LEX nr 465860; z dnia 18

maja 2018 r., V CSK 654/17, LEX nr 2500530).

Wniesiona skarga kasacyjna, wobec braku wskazania jakiegokolwiek przepisu,

którego naruszenie miałoby być oczywiste, nie spełnia wymienionych wyżej

warunków. Wymogu tego nie spełnia w szczególności stwierdzenie, że o oczywistej

zasadności skargi przesądza występowanie w sprawie innej przesłanki przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania, tj. potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów. Nadmienić także trzeba, że w sprawie o ustalenie właściwego

ustawodawstwa, wynikającej z aspektu marginalnego charakteru pracy za granicą,

sąd ubezpieczeń społecznych nie jest zobligowany do zawiadamiania na podstawie

art. 47711 § 2 k.p.c. jako zainteresowanego zagranicznego pracodawcy. Wynik

toczącej się sprawy, nie dotyka bowiem bezpośrednio jego praw i obowiązków.

Zgodnie z zasadą terytorialności, w art. 47711 § 2 k.p.c. chodzi o prawa i obowiązki

wynikające z polskiego systemu ubezpieczeń społecznych (por. art. 6 ust. 1 in

principio ustawy systemowej), stąd nie ma on zastosowania do praw i obowiązków

I USK 71/26

10

wynikających z porządków prawnych innych krajów członkowskich Unii, o których

rozstrzygają odpowiednie organy tych krajów według obowiązującego w nich prawa

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2020 r., III UK 543/19,

LEX nr 3080540 i powołane tam orzeczenia).

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania

kasacyjnego po myśli art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.

[a.ł]