Sąd Najwyższy nie przyjął skargi przedsiębiorcy i zasądził od niego 240 zł

W wyroku z 26 czerwca 2025 r., sygn. akt III AUa 497/24, Sąd Apelacyjny w

Białymstoku – w sprawie z odwołania K. H. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w Białymstoku o podleganie obowiązkowym ubezpieczeniom

społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej – zmienił

zaskarżony apelacją K. H. wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Białymstoku z 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt V U 773/23, i

I USK 833/26

2

zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Białymstoku z

14 sierpnia 2023 r. w ten sposób, że: 1) stwierdził, że z tytułu prowadzenia

pozarolniczej działalności gospodarczej K. H. podlega obowiązkowym

ubezpieczeniom społecznym: emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresie

od 21 lipca 2008 r. do 5 sierpnia 2008 r.; 2) oddalił odwołanie w pozostałym

zakresie; 3) odstąpił od obciążania K. H. kosztami zastępstwa procesowego

organu rentowego (punkt I); oddalił apelację w pozostałym zakresie (punkt II);

zniósł pomiędzy stronami wzajemnie koszty zastępstwa procesowego w

postępowaniu apelacyjnym (punkt III).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Białymstoku decyzją z 14

sierpnia 2022 r., na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 68 ust. pkt 1 lit a

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U.

z 2022 r. poz. 1009 ze zm.), stwierdził, że K. H. z tytułu prowadzenia pozarolniczej

działalność gospodarczej nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym:

emerytalnemu, rentowym oraz wypadkowemu od 21 lipca 2008 r. do 5 sierpnia

2008 r. oraz od 1 stycznia 2011 r. do 31 maja 2011 r.; jednocześnie umorzył

postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podstaw wymiaru składek. Sąd

Okręgowy w Białymstoku wyrokiem z 6 sierpnia 2024 r. oddalił odwołanie K. H. od

powyższej decyzji organu rentowego.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego odwołujący się zaskarżył skargą

kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazano na przyczyny przyjęcia skargi określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

W ocenie skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Sąd

Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyraził pogląd prawny:

„W sytuacji, gdy przedsiębiorca zawiesza prowadzenie działalności gospodarczej, a

mimo to podejmuje działania tożsame z zakresem prowadzonej działalności, to

może to oznaczać, że w okresie zawieszenia wykonuje działalność gospodarczą w

sposób nielegalny”. Skarżący wskazał, że powyższy pogląd Sądu Apelacyjnego jest

literalnie sprzeczny z postanowieniami art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczpospolitej

Polskiej oraz fundamentami aksjologicznymi tzw. społecznej gospodarki rynkowej

wynikającymi z Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Według poglądu Sądu

Apelacyjnego przewagę nad wolnością prowadzenia działalności gospodarczej ma

I USK 833/26

3

aparat władzy i organy administracji publicznej, co jest radykalnie sprzeczne z

koncepcją gospodarki rynkowej.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej wynika z tego, że skarżący dla obu

okresów (od 21 lipca 2008 r do 5 sierpnia 2008 r. i od 1 stycznia 2011 r. do 31 maja

2011 r.) udowodnił prowadzenie faktycznej, dającej się obiektywnie zaobserwować

działalności gospodarczej. Oczywistość skargi kasacyjnej wyraża się w

kwalifikowanym naruszeniu prawa materialnego: art. 20 Konstytucji Rzeczpospolitej

Polskiej, który osadza gospodarkę rynkową na „wolności działalności gospodarczej".

Sąd Apelacyjny nie wyjaśnił poglądu, według którego wpis w jakiejś ewidencji w

urzędzie miasta lub gminy ma mieć pierwszeństwo przed tą wolnością

gwarantowaną w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, skutkujący „nielegalnością"

takiej działalności. Oczywistość skargi kasacyjnej wyraża się w kwalifikowanym

naruszeniu prawa materialnego: art. 22 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej,

określającego standard legalnego ograniczania wolności działalności gospodarczej:

w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Sąd Apelacyjny nie

wyjaśnił, jaki ważny interes publiczny - określony ustawą - miałby uzasadniać

ograniczenie konstytucyjne gwarantowanej wolności prowadzenia działalności

gospodarczej przez odwołującego się. Naruszenie przez Sąd Apelacyjny przepisów

wskazanych wyżej doprowadziło do naruszenia - łącznie - art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 8

ust. 6 pkt 1, art. 11 ust. 2, art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 4 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych, polegającego na odmowie objęcia odwołującego się

„ubezpieczeniami społecznymi”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o: wydanie

postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

zasądzenie na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według

norm przepisanych, a w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania o:

oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu rentowego kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I USK 833/26

4

Rozpatrywana skarga kasacyjna odwołującego się nie kwalifikuje się do

przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności

wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty

świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie

kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że

skarżący wykazał istnienie przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych

w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. W świetle utrwalonego już orzecznictwa Sądu

Najwyższego dotyczącego przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających

rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne

zagadnienie prawne polega na sformułowaniu samego zagadnienia wraz ze

wskazaniem konkretnego przepisu prawa, na którego tle to zagadnienie występuje

oraz wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen

prawnych, w tym także na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego.

Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu

zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.

(M. Manowska (w:) Apelacja w postępowaniu cywilnym. Komentarz. Orzecznictwo,

Warszawa 2025, art. 390). Głównym zadaniem omawianej instytucji jest

zapewnienie prawidłowej wykładni i doprowadzenie do jednolitości orzecznictwa

sądów powszechnych (K. Osajda, Przesłanki odmowy podjęcia uchwały przez Sąd

Najwyższy w postępowaniu cywilnym, (w:) J. Gudowski, K. Weitz (red.), Aurea

praxis aurea theoria. Księga pamiątkowa ku czci profesora Tadeusza Erecińskiego,

I USK 833/26

5

t. 1, Warszawa 2011, s. 427 i n.; T. Wiśniewski, Przebieg procesu cywilnego,

Warszawa 2013, s. 383; por. też K. Künstler, Problematyka zagadnień prawnych

rozstrzyganych przez Sąd Najwyższy w trybie art. 390 § 1 k.p.c. oraz art. 39817 § 1

k.p.c. w kontekście udziału prokuratora – analiza na przykładzie uchwały Sądu

Najwyższego z dnia 25 maja 2018 r., sygn. III CZP 108/17, Prokuratura i Prawo

2022, nr 10, s. 33 i n.). Zagadnienia faktyczne nie podlegają ocenie na podstawie

tego przepisu, gdyż jest to sfera zastrzeżona do wyłącznej kompetencji sądu

orzekającego co do istoty sprawy (w tym mieszane, a więc sformułowane w

aspekcie prawnym, ale jednocześnie w faktycznym T. Wiśniewski (w:) D. Dończyk,

J. Iwulski, G. Jędrejek, I. Koper, G. Misiurek, M. Orecki, P. Pogonowski, S. Sołtysik,

D. Zawistowski, T. Zembrzuski, T. Wiśniewski, Kodeks postępowania cywilnego.

Komentarz. Tom. II. Artykuły 367–50539, Warszawa 2021, art. 390). Analogicznie

należy traktować wymogi konstrukcyjne samego zagadnienia prawnego,

formułowanego w ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oraz jego związek

ze sprawą i skargą kasacyjną, która miałaby zostać rozpoznana przez Sąd

Najwyższy. Zagadnienie prawne powinno: 1) być sformułowane w oparciu o

okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z

dokonanych przez sąd ustaleń; 2) być przedstawione w sposób ogólny i

abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej

odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia

konkretnego sporu; 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć

zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości. Istotność

zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje

zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej.

Wymóg ten jest uzasadniony publicznymi celami rozpoznania przez Sąd Najwyższy

skargi kasacyjnej. Ograniczenie się przez skarżącego do pytania nie jest

wystarczającym określeniem zagadnienia prawnego, jeżeli zagadnienie prawne nie

zostało oderwane od kontrowersji dotyczących ustaleń faktycznych oraz

przedstawione bez odniesienia się do ogólnych problemów interpretacyjnych celem

służenia wyjaśnieniu prawa (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 lutego 2017 r.,

I CSK 555/16, LEX nr 2255332; 12 marca 2025 r., I USK 345/23, Lex nr 3845591;

I USK 833/26

6

24 września 2025 r., I CSK 2125/25, LEX nr 3916284; 20 stycznia 2026 r., I USK

49/26, LEX nr 4014736).

Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej

(art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania – wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista

zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest

oczywiście uzasadniona. Podczas gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej

podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi

na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest

wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub

procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w

szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z

20 stycznia 2026 r., I USK 49/26, LEX nr 4014736). W judykaturze podkreśla się,

że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste

naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz

sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu

(przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 marca 2023 r., I USK 163/22,

LEX nr 3570640; 16 grudnia 2025 r., I USK 44/25, LEX nr 4003958; 17 grudnia

2025 r., II USK 127/25, LEX nr 3987252).

Twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej odwołujący się wiąże

z naruszeniem przepisów prawa, na których tle, w jego ocenie, pojawia się

sygnalizowane istotne zagadnienie prawne. Taka konstrukcja uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wadliwa.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przesłanki określone

w art. 3989 § 1 pkt 1 (pkt 2) i 4 k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie

może być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki

miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak

duże wątpliwości, że konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w

I USK 833/26

7

ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 4 grudnia 2025 r., II USK 80/25, LEX nr 4016365; 26 stycznia

2026 r., I PSK 208/26, LEX nr 4018694). Sąd Najwyższy wyraził stanowisko

(postanowienia Sądu Najwyższego z: 14 stycznia 2025 r., I CSK 3442/24, LEX nr

3817770; 17 listopada 2025 r., III USK 109/25, LEX nr 3952229), że łączenie

przesłanki oczywistej zasadności skargi z występowaniem w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego, budzi poważne zastrzeżenia. W uzasadnieniu powołanego

postanowienia Sąd Najwyższy podkreślił, że w dotychczasowym orzecznictwie Sąd

Najwyższy zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne,

potrzeba wykładni przepisów prawa) generalnie wyklucza możliwość oczywistej

zasadności skargi. Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania zawarte w punkcie 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i

wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi

na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4

powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok

jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna

wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela

przedstawione wyżej stanowisko judykatury w zakresie omawianej kwestii.

Niezależnie od powyżej stwierdzonej wadliwości uzasadnienia wniosku,

stwierdzić trzeba, że skarżący nie przedstawia przyczyn przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Argumentacja

uzasadnienia wniosku jest oparta na twierdzeniu skarżącego, że Sąd drugiej

instancji swoim wyrokiem naruszył konstytucyjnie gwarantowane prawa określone

między innymi w art. 20 i art. 22 Konstytucji – prawo wolności działalności

gospodarczej. Nie ma racji skarżący w twierdzeniach uzasadnienia wniosku o

przyjęcie do rozpoznania rozpatrywanej skargi kasacyjnej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku

wynika, że pierwszy ze wskazanych w skardze okresów (od 21 lipca 2008 r. do 5

sierpnia 2008 r.) Sąd drugiej instancji uznał za okres, w którym skarżący prowadził

działalność gospodarczą. Sąd stwierdził przy tym, że okoliczność, iż działalność

I USK 833/26

8

prowadzona była krótko, nie niweczy zarobkowego celu działalności i nie świadczy

o pozorności podejmowanych czynności. Ze złożonych dokumentów wynika, że

odwołujący podjął działania, które miały na celu prowadzenie działalności

gospodarczej, rozumianej jako działalność nastawiona na zysk, o charakterze

zorganizowanym i ciągłym, przez określony z góry okres. W konsekwencji zaistniał

obowiązek ubezpieczenia społecznego w okresie od 21 lipca 2008 r. do 5 sierpnia

2008 r. Jeżeli chodzi o drugi ze wskazanych okresów (od 1 stycznia 2011 r. do 31

maja 2011 r.) Sąd drugiej instancji uwzględnił to, że w czasie tym skarżący posiadał

wpis do ewidencji działalności gospodarczej nr […] w okresie od 1 sierpnia 2010 r.

do chwili zgłoszenia zawieszenia, które nastąpiło od 1 stycznia 2011 r. do 31 maja

2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Białymstoku wskazał, że działalność

gospodarcza odwołującego w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 maja 2011 r.

została zawieszona i następnie wznowiona od 1 czerwca 2011 r.

Sąd drugiej instancji w ocenie prawnej zaskarżonego wyroku uwzględnił

regulację art. 14a ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 2004 r. o swobodzie działalności

gospodarczej w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., który to przepis przewidywał,

że w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca

nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z

pozarolniczej działalności gospodarczej. Według ust. 4 w okresie zawieszenia

wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca: 1) ma prawo wykonywać

wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła

przychodów; 2) ma prawo przyjmować należności lub obowiązek regulować

zobowiązania, powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności

gospodarczej; 3) ma prawo zbywać własne środki trwałe i wyposażenie; 4) ma

prawo albo obowiązek uczestniczyć w postępowaniach sądowych, postępowaniach

podatkowych i administracyjnych związanych z działalnością gospodarczą

wykonywaną przed zawieszeniem wykonywania działalności gospodarczej;

5) wykonuje wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa; 6) ma prawo osiągać

przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed zawieszeniem

wykonywania działalności gospodarczej; 7) może zostać poddany kontroli na

zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców wykonujących działalność

gospodarczą. Stosownie do przepisów art. 6 ust. 1 pkt 5 oraz art. 6 ust. 1a ustawy o

I USK 833/26

9

systemie ubezpieczeń społecznych osoby prowadzące pozarolniczą działalność

gospodarczą podlegają obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym tylko w

okresie jej prowadzenia (czyli nie podczas zawieszenia). Art. 36a ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych stanowi, że w przypadku zawieszenia

działalności gospodarczej ubezpieczenia społeczne ulegają zawieszeniu.

Według Sądu Apelacyjnego z powyższych przepisów wynika, że

zawieszenie działalności gospodarczej powodowało ustanie obowiązku

ubezpieczenia społecznego od dnia rozpoczęcia zawieszenia do dnia

poprzedzającego wznowienie. W okresie zawieszenia przedsiębiorca nie opłacał

składek na ubezpieczenia społeczne i nie był objęty ubezpieczeniem. W tym czasie

nie przysługiwały mu również świadczenia z ubezpieczenia społecznego.

Zawieszenie nie jest równoznaczne z wyrejestrowaniem działalności gospodarczej.

Okoliczność, że za rok 2011 wpłynęła do urzędu skarbowego deklaracja PIT-36 z

załącznikiem PIT/B, PIT-4R, PIT-8AR świadczy jedynie, że odwołujący wykazał w

zeznaniu podatkowym, iż w całym roku 2011 uzyskał przychód z działalności. Nie

oznacza to, że wskazany w deklaracji przychód dotyczył okresu sprzed 1 czerwca

2011 r. Ponadto na przychód uzyskany przez odwołującego się mógł składać się

przykładowo dozwolony przepisami przychód (np. ze zbycia środków trwałych,

wyposażenia, czy z tytułu należności powstałych przed zawieszeniem działalności),

co nie dowodzi prowadzenia działalności gospodarczej. Okoliczność, że 1 stycznia

2011 r., odwołujący zawarł z ojcem umowę zlecenia na okres od 1 stycznia 2011 r.

do 31 grudnia 2011 r. dotyczącą wykonywania bieżących napraw sprzętów i

urządzeń wentylacyjnych, oświetleniowych, stolarki okiennej i drzwiowej oraz

urządzeń biurowych i innych w nieruchomościach zarządzanych lub

administrowanych przez odwołującego, a także z tego względu przekazywał ojcu

miesięcznie po 10 zł począwszy od 28 stycznia do 28 maja 2011 r. tytułem zapłaty

za wykonane prace, świadczy o tym, że odwołujący podejmował czynności

niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, bądź, że wbrew

obowiązującym przepisom zawarł z ojcem umowę zlecenia związaną z prowadzoną

działalnością. Odwołujący się od 1 stycznia 2011 r. do 31 maja 2011 r. nie

zatrudniał pracowników, na podstawie umowy o pracę. Przedłożona przez

odwołującego się faktura VAT nr […] z 20 maja 2011 r. potwierdzająca zakup przez

I USK 833/26

10

niego samochodu ciężarowego marki C. nie dowodzi, że samochód ten służył do

prowadzenia działalności. Podobnie jak potwierdzenie przelewu na kwotę 100,83 zł

z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i wpisanie go do

podatkowej księgi przychodów i rozchodów w lutym 2011 r.

Zdaniem Sądu drugiej instancji z art. 14a ust. 5 ustawy o swobodzie

działalności gospodarczej wynika, że zawieszenie wykonywania działalności

gospodarczej oraz wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następuje

na wniosek przedsiębiorcy, a zatem zgodnie z jego wolą. W sytuacji, gdy

przedsiębiorca zawiesza prowadzenie działalności gospodarczej, a mimo to

podejmuje działania tożsame z zakresem prowadzonej działalności, to może to

oznaczać, że w okresie zawieszenia wykonuje działalność gospodarczą w sposób

nielegalny.

Sąd drugiej instancji uznał, że skarżący od 1 stycznia 2011 r. do 31 maja

2011 r. nie prowadził działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy o

swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r., nr 173, poz. 1807 ze zm.) i

art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz.

1292) i z tego tytułu w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 maja 2011 r. nie podlegał

obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 8

ust. 6, art. 11 ust. 2, art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października

1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Subsumpcja wskazanych przepisów prawa materialnego w zestawieniu z

przedstawionymi szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu drugiej

instancji ustaleniami jego podstawy faktycznej nie nasuwa wątpliwości w zakresie

oceny prawidłowości przedstawionego stanowiska Sądu Apelacyjnego w

Białymstoku.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania poza

prostym zaprzeczeniem stanowisku zaskarżonego wyroku brakuje rzeczowej

argumentacji polemicznej, którą skarżący wykazałby, że w sprawie rzeczywiście

występuje istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

wyprowadza także, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi

kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

I USK 833/26

11

W sytuacji, gdy skarżący ma wątpliwości co do zgodności z Konstytucją

(art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej) przedstawionych we wniosku

przepisów prawa, może wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w trybie

przewidzianym w art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone

w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.

w punkcie pierwszym. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim niniejszego

postanowienia ma podstawę w art. 98 § 1, § 11 i § 3 k.p.c.

[a.ł]