Sąd Najwyższy odmówił zawieszenia postępowania wbrew wnioskowi obrony

Treść orzeczenia

I ZI 37/25

WYCIĄG Z PROTOKOŁU

Dnia 7 maja 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Siwek

Protokolant starszy sekretarz sądowy Renata Szczegot

Wywołano sprawę o godz.: 11:40 opóźnienie z uwagi na rozpoznanie poprzedniej

sprawy z wokandy.

Posiedzenie odbywa się jawnie.

Na posiedzenie:

[...]

Przewodniczący odczytuje wniosek obrońcy adw. M. K.

o zawieszenie postępowania.

Obrońca adw. M. K. podtrzymuje złożony wniosek.

Sędzia przyłącza się do wniosku obrońcy.

Prokurator sprzeciwia się złożonemu wnioskowi.

Przewodniczący zarządził przerwę celem narady.

Po przerwie stawili się wszyscy jak przed przerwą.

Sąd Najwyższy postanowił na podstawie art. 22 § 1 k.p.k. wniosku

o zawieszenie postępowania nie uwzględnić z uwagi na fakt, że nie

zachodzi przesłanka takiej decyzji procesowej. Zgodnie z treścią tego

przepisu zawieszenie postępowania następuje w sytuacji, gdy

zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca jego prowadzenie,

przy czym katalog takich przeszkód ustawowo nie został ograniczony.

Oznacza to, że teoretycznie istnieje możliwość zawieszenia

postępowania karnego, także dyscyplinarnego, na czas niezbędny do

wydania innego orzeczenia, od którego zależy procedowanie w danej

sprawie, jednakże warunkiem takiej decyzji jest podzielenie

stanowiska wyrażonego w sprawie, na gruncie której ma zapaść

I ZI 37/25

2

wspomniane orzeczenie. Obrońca w niniejszej sprawie powołał się na

pytanie prejudycjalne zadane w sprawie III CB 40/23, a więc zadane w

sprawie incydentalnej, tj. tzw. testu niezawisłości i bezstronności

sędziego, jak również na fakt zawieszenia postępowania w innej

sprawie incydentalnej – I ZB 56/25. Niniejsza sprawa ma natomiast

charakter samodzielny, jest różna od wskazanych we wniosku spraw

testowych. Nadto każdy sąd karny więc także i dyscyplinarny według

art. 8 § 1 k.p.k. dysponuje samodzielnością jurysdykcyjną w ramach

której podejmuje decyzje procesowe, rozstrzygając samodzielnie

o zagadnieniach faktycznych i prawnych. Warunkiem zatem zajęcia

tożsamego stanowiska procesowego jak w innej sprawie byłoby

wyrażanie tożsamych wątpliwości jak wyrażonych w pytaniu

prejudycjalnym. Zważywszy na fakt, że wątpliwości takich Sąd

Najwyższy orzekając w niniejszej sprawie nie ma, nie istnieje potrzeba

oczekiwania na orzeczenie TSUE, jakie ma zapaść na gruncie innej

sprawy. W tym stanie rzeczy nie sposób stwierdzić długotrwałej

przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie niniejszego postępowania,

wobec czego Sąd Najwyższy orzekł co do wniosku negatywnie.

[M. T.]

[r.g.]