Wniosek o uchylenie immunitetu prokuratorki odrzucony jako oczywiście bezzasadny

W dniu 26 sierpnia 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek G.D. z dnia

17 sierpnia 2026 r. o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej

prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] X. Y.

Zarządzeniem z dnia 2 września 2026 r., sygn. akt I ZI 72/26, wezwano

wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wyrażenie zgody na

pociągnięcie prokurator do odpowiedzialności karnej, poprzez sporządzenie i

podpisanie wniosku przez adwokata bądź radcę prawnego oraz przesłania odpisu

I ZI 72/26

2

aktu oskarżenia wniesionego do sądu wskazującego sprawę, w której immunitet ma

być uchylony, pouczając, iż wskazany brak formalny powinien być uzupełniony w

terminie 7 dni od otrzymania zarządzenia, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku.

Wezwanie zostało odebrane przez wnioskodawcę w dniu 7 września 2026 r. (k. 44).

W dniu 3 września 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo G.D.

stanowiące „rozszerzenie wniosku o pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności

karnej”.

W odpowiedzi na zarządzenie pismem z dnia 14 września 2026 r. (data

wpływu do Sądu Najwyższego) G.D. wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Zgodnie z art. 135 § 4 ustawy Prawo o prokuraturze, jeżeli wniosek o

zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej lub wniosek o

zezwolenie na tymczasowe aresztowanie prokuratora nie odpowiada warunkom

formalnym pisma procesowego określonym w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. -

Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534, 1023 i 2447 oraz z 2022

r. poz. 655), przewodniczący sądu dyscyplinarnego odmawia, w drodze zarządzenia,

jego przyjęcia.

Zaznaczyć należy, iż w postępowaniu delibacyjnym sąd dyscyplinarny orzeka

zasadniczo na podstawie wniosku i dowodów załączonych przez wnioskodawcę,

bowiem to „rzeczą oskarżyciela, a nie sądu jest formułowanie oraz wykazywanie

przesłanek uzasadniających zezwolenie na pociągnięcie sędziego do

odpowiedzialności karnej, toteż oskarżyciela - a nie sąd dyscyplinarny – obciąża

powinność gromadzenia i prowadzenia wszystkich niezbędnych w sprawie dowodów,

uzasadniających w pełni podejrzenie popełnienia przez sędziego przestępstwa” (zob.

aktualne również na gruncie postępowania immunitetowego dotyczącego

prokuratorów: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2003 roku, SNO

29/03, Lex nr 470220; uchwała SN z dnia 24 października 2014 roku, SNO 43/14,

Lex nr 1544217).

Wniosek jest natomiast bezzasadny w stopniu oczywistym wówczas, gdy nie

dołączono do niego żadnych dowodów lub wówczas, gdy przedłożone dowody nie

wykazują żadnego widocznego związku z treścią zarzutu formułowanego wobec

objętego wnioskiem prokuratora, a który wnioskodawca chce zarzucić po uchyleniu

mu immunitetu. Oczywista bezzasadność wniosku zachodzić będzie również

I ZI 72/26

3

wówczas, gdy po jego lekturze, bez konieczności uzyskiwania i zapoznawania się z

dowodami można stwierdzić, że immunitet nie powinien zostać uchylony.

W niniejszej sprawie wnioskodawca postulował o wyrażenie zgody na

pociągnięcie wskazanej we wniosku prokurator do odpowiedzialności karnej w

związku z zachowaniem pozostającym stricte w sferze pełnionych przez nią

czynności prokuratorskich, w których autor wniosku upatrywał znamion przestępstwa

z art. 189 § 2 i 3 k.k., 247 § 1 k.k., 160 § 2 k.k. i 231 § 1 k.k.

Analiza wywiedzionego wniosku o uchylenie immunitetu formalnego prowadzi

do uznania, iż jest on bezzasadny w stopniu oczywistym. Powyższy nie zasługiwał

na uwzględnienie nie tyle z uwagi na brak dostatecznego uprawdopodobnienia

popełnienia przez prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] X. Y. czynów

wypełniających znamiona przestępstw określonych w art. 189 § 2 i 3 k.k., 247 § 1

k.k., 160 § 2 k.k. i 231 § 1 k.k., co niewykazania takowej okoliczności w jakimkolwiek

wręcz stopniu. Zgodzić należy się, iż objęta wnioskiem prokurator wprawdzie

pozostaje funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 231 k.k., który z racji

swoich szczególnych cech może dopuść się przestępstwa urzędniczego, jednakże

forsowana przez wnioskującego negatywna ocena prowadzenia postępowania przez

objętą wnioskiem prokurator nie oznacza niejako automatycznego zakwalifikowania

tej okoliczności jako znamienia występku z art. 231 § 1 k.k. Zaoferowana przez

wnioskodawcę dokumentacja nie zawiera nadto jakichkolwiek dowodów

uprawdopodabniających popełnienie przez objętą wnioskiem prokurator zarówno

przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., jak i art. 189 § 2 i 3 k.k., 247 § 1 k.k., 160 § 2 k.k.

Mając na uwadze nieprzedstawienie przez wnioskodawcę warstwy

dowodowej uprawdopodabniającej w stopniu wymaganym przez ustawodawcę

popełnienie przez objętą wnioskiem prokurator wskazanych przestępstw, a nadto

stwierdzony po lekturze wniosku brak jakichkolwiek podstaw do uchylenia

immunitetu formalnego, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku o zezwolenie na

pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] X.

Y.

Zważając, iż braki formalne wniosku nie zostały usunięte, fakt uprzedniego

wezwania do powyższych uzupełnienia nie stoi na przeszkodzie uznania wniosku za

oczywiście bezzasadny i odmowy jego przyjęcia z tej przyczyny.

I ZI 72/26

4

Z powyższych względów rozstrzygnięto, jak na wstępie.

[J.J.]

[r.g.]