Sąd Najwyższy nie przyjął wniosku o pociągnięcie sędzi do odpowiedzialności karnej

Pełnomocnik wnioskodawców E. O. oraz K. O. wniósł o zezwolenie na

pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w [...] X. Y. o

czyn z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. oraz art. 11 § 2 k.k., polegający na tym, że

dnia 16 kwietnia 2021 r. w [...] wydając postanowienie […] w uzasadnieniu

znieważyła ich i zniesławiła indywidualnie oraz jako rodzinę pomawiając E. O. o

przemoc ściganą z urzędu wobec K. O., co nie miało miejsca (k. 2-5).

Sąd Najwyższy zarządził co następuje.

I ZI 73/25

2

Analiza wniosku o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności

karnej sędzi Sądu Rejonowego w [...] X. Y. prowadzi do uznania, iż jest on

bezzasadny w stopniu oczywistym. Nie zasługiwał on bowiem na uwzględnienie nie

tylko z uwagi na brak dostatecznego uprawdopodobnienia popełnienia czynu

wypełniającego znamiona przestępstw określonych w art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1

k.k., ale przede wszystkim niewykazania takowej okoliczności w jakimkolwiek

stopniu.

Sąd Najwyższy wskazuje, że w postępowaniu o zezwolenie na pociągnięcie

do odpowiedzialności karnej, które jest szczególnym rodzajem postępowania, sąd

dyscyplinarny orzeka zasadniczo na podstawie wniosku i dowodów załączonych

przez wnioskodawcę, bowiem to rolą oskarżyciela, a nie sądu jest formułowanie

oraz wykazywanie przesłanek uzasadniających zezwolenie na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej, toteż oskarżyciela – a nie sąd dyscyplinarny

- obciąża powinność gromadzenia wszystkich niezbędnych w sprawie dowodów,

uzasadniających podejrzenie popełnienia przez sędziego przestępstwa (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2003 r., SNO 29/03; uchwała Sądu

Najwyższego z 24 października 2014 r., SNO 43/14).

Obowiązek przedłożenia materiału dowodowego przemawiającego za

zasadnością wniosku należy tym samym do wnioskodawcy, a wyjątkiem od tej

zasady jest jedynie sytuacja, w której nie posiada on realnych możliwości uzyskania

materiału dowodowego, a zdolnością tą dysponuje wyłącznie sąd dyscyplinarny. W

sytuacji natomiast, gdy nie dołączono do wniosku jakichkolwiek dowodów bądź

przedłożone dowody nie wykazują żadnego widocznego związku z treścią zarzutu

formułowanego wobec osoby objętej wnioskiem, żądanie wnioskodawcy uznać

należy za bezzasadne w stopniu oczywistym.

W przedmiotowej sprawie nie został chociażby uprawdopodobniony fakt

popełnienia przez sędzię Sądu Rejonowego w [...] X. Y. przestępstwa z art. 212 § 1

k.k. lub art. 216 § 1 k.k.

Objęta wnioskiem sędzia miała dopuścić się przestępstwa z art. 212 § 1 k.k.

i art. 216 § 1 k.k. oraz art. 11 § 2 k.k., w ten sposób, że „dnia 16.04. 2021 r. w [...]

Wydając Postanowienie […] w uzasadnieniu znieważyła nas i zniesławiła

I ZI 73/25

3

indywidualnie oraz jako rodzinę pomawiając E. O. o przemoc ściganą z urzędu

wobec K. O., co nie miało miejsca”.

Do wniosku (poza kopią prywatnego aktu oskarżenia) nie zostało

dołączone żadne pismo czy protokół rozprawy ze sprawy o sygn. akt […] toczącej

się przed Sądem Rejonowym w [...], które wskazywałoby na dopuszczenie się

przez sędzię zarzucanego jej czynu, pomimo obiektywnej możliwości uzyskania

przedmiotowych dokumentów przez pełnomocnika wnioskodawców. Zasadniczo

uzasadnienie wniosku dotyczy jedynie niepopartego dowodami subiektywnego

poczucia pomówienia i znieważenia, które mają odczuwać wnioskodawcy wobec

niekorzystnego rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt […]. Nie zostały zatem

przedstawione dowody, wskazujące na popełnienie przez objętą wnioskiem sędzię

przestępstw z art. 212 § 1 k.k. oraz z art. 216 § 1 k.k.,

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku o

zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w

[...] X. Y. wobec jego oczywistej bezzasadności.

[r.g.]