Sąd Najwyższy nie wyłączył sędziego SN z rozpoznania wniosku sędziego SN

Pismem z 15 kwietnia 2026 r., sędzia SN X. Y., wniósł o wyłączenie SSN

Tomasza Demendeckiego od udziału w rozpoznaniu sprawy o sygn. akt I ZO 22/26.

W uzasadnieniu podał, że złożył wniosek o wyłączenie od rozpoznania sprawy

o sygn. I ZO 2/26 SSN Pawła Wojciechowskiego. Wniosek ten został zarejestrowany

pod sygn. akt I ZO 22/26, a do jego rozpoznania został wyznaczony sędzia SN

Tomasz Demendecki.

W dalszej części uzasadnienia wskazał: „Powiem zatem tak, jeśli wnoszę o

wyłączenie od rozpoznawania sprawy SSN Marka Siwka, zarzucając mu, że został

do Sądu Najwyższego powołany w procedurze stworzonej przez polityków, a tłem

I ZO 51/26

2

sprawy jest kontestowanie tak samo wadliwie powołanych sędziów do SN, to inny

sędzia, na przykład SSN Marcin Krajewski, czy SSN Marek Dobrowolski, jak również

SSN Maria Szczepaniec i SSN Paweł Wojciechowski i SSN Tomasz Demendecki tak

samo wadliwie wskazani do SN przez politycznie ukształtowaną KRS, nie mogą

mojego wniosku rozpoznać, bo będą sądzić w swojej sprawie - nemo iudex in causa

sua. Przecież to jasne, jak to, że dwa razy dwa jest cztery. (…) Przyznam się nie

mam złudzeń, za dużo w Sądzie Najwyższym widziałem „tałatajstwa”. Wnoszę ten

wniosek o wyłączenie SSN Tomasza Demendeckiego aby dać świadectwo, że zło

jest banalne, że zaczyna się właśnie od takich małych rzeczy, od takiego, pozornie

nieistotnego łamania zasad, jak startowanie do SN w upolitycznionych procedurach,

a później, jak orzekanie we własnym interesie, aby za wszelką cenę bronić swojego

„brzydko pachnącego" statusu, swoich zarobków i pozycji. I choć nie mam złudzeń,

bo wiem, że również ten wniosek wylosuje kolejny wadliwie powołany do SN sędzia,

który go oddali, a następnie SSN Paweł Wojciechowski, SSN Maria Szczepaniec,

SSN Marek Dobrowolski i SSN Tomasz Demendecki stwierdzą, że wszystko jest

„ok”, a SSN Marcin Krajewski również nie przeczyta mojego testu i odrzuci go z uwagi

na „braki formalne”, a następnie ci samu SSN Maria Szczepaniec oraz SSN Paweł

Wojciechowski i SSN Marek Siwiec stwierdzą, że należy wszcząć wobec mnie

postępowanie dyscyplinarne - to jednak wierzę, że na tym bezprawiu, na tym

ignorowaniu wypisanej na budynku Sądu Najwyższego zasady nemo iudex in causa

sua zrodzi się w przyszłości Sąd Najwyższy na miarę wszystkich Polaków, a nie tylko

na miarę chorego zamysłu jednej siły politycznej (...).”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o wyłączenie SSN Tomasza Demendeckiego nie jest zasadny.

Wątpliwości co do bezstronności SSN Tomasza Demendeckiego,

wyznaczonego do składu orzekającego w sprawie o sygn. akt I ZO 22/26,

wnioskodawca upatrywał w okoliczności powołania tego Sędziego na stanowisko

sędziego Sądu Najwyższego na wniosek KRS ukształtowanej w trybie określonym

przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3).

I ZO 51/26

3

Sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko

Konstytucji oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Oznacza to, że wyłączenie

sędziego od rozpoznania sprawy nie może być dowolne.

W tym miejscu należy przypomnieć, że ustawa stanowi, iż „Niedopuszczalne

jest ustalanie lub ocena przez Sąd Najwyższy lub inny organ władzy zgodności

z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia

do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości” – art. 29 § 3 ustawy

z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym. Natomiast art. 29 § 4 cytowanej ustawy

stanowi, że: „okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego Sądu Najwyższego nie

mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z

udziałem tego sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności”.

Wnioskodawca nie przywołał innej argumentacji, pozwalającej na jej ocenę

przez Sąd w kontekście przepisu art. 41 § 1 k.p.k., który stanowi, że: „sędzia ulega

wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać

uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie”.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 23 stycznia 2022 r., sygn. P 10/19, orzekł:

1. Art. 49 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania

cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.) w zakresie, w jakim za przesłankę

mogącą wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej

sprawie uznaje jakąkolwiek okoliczność odnoszącą się do procedury powoływania

tego sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej

Rady Sądownictwa do pełnienia urzędu, jest niezgodny z: a) art. 45 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji.

2. Art. 31 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U.

z 2021 r. poz. 1904) w związku z art. 49 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks

postępowania cywilnego w zakresie, w jakim za przesłankę wyłączenia sędziego

z orzekania uznaje okoliczność, że obwieszczenie Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej o wolnych stanowiskach sędziego w Sądzie Najwyższym, na podstawie

którego rozpoczyna się proces nominacyjny sędziów, stanowi akt wymagający

dla swojej ważności podpisu Prezesa Rady Ministrów (kontrasygnaty),

a konsekwencją jego braku jest wątpliwość co do bezstronności sędziego

powołanego do pełnienia urzędu w procedurze nominacyjnej rozpoczętej takim

I ZO 51/26

4

obwieszczeniem, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 2 oraz art.

144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji.

3. Art. 1 w związku z art. 82 § 1 i art. 86, art. 87, art. 88 ustawy z 8 grudnia

2017 r. o Sądzie Najwyższym w zakresie, w jakim stanowi normatywną podstawę

rozstrzygania przez Sąd Najwyższy o statusie osoby powołanej do sprawowania

urzędu na stanowisku sędziego, w tym sędziego Sądu Najwyższego, i wynikających

z tego uprawnieniach takiego sędziego oraz związanej z tym statusem skuteczności

czynności sądu dokonanej z udziałem tej osoby, jest niezgodny z art. 2 w związku

z art. 10, art. 144 ust. 3 pkt 17 i art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Wprawdzie wyrok Trybunału dotyczy art. 49 k.p.c., jednak pozwala stwierdzić,

że przedstawiona w nim wykładnia prawa rozciąga się również na problem

stosowania art. 41 § 1 k.p.k. ze względu na zbieżną podstawę oceny

dopuszczalności wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy na wniosek (iudex

suspectus).

Wskazać również należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 czerwca

2020 r., sygn. akt P 13/19, w którym orzeczono, że:

Art. 49 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania

cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszcza

rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu podniesienia okoliczności

wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na

wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, jest niezgodny z art. 179 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej.

Wcześniej, 4 marca 2020 r., sygn. akt P 22/19, Trybunał Konstytucyjny

orzekł: art. 41 § 1 w związku z art. 42 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks

postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30), stosowany odpowiednio na

podstawie art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U.

z 2020 r. poz. 75) w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie

sędziego z powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której

wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r.

o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, 609, 730 i 914 oraz z 2020

I ZO 51/26

5

r. poz. 190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej.

Oznacza to, że ustrój i postępowanie przed sądami należą do ustawodawcy –

art. 176 ust. 2 Konstytucji RP. W tym zakresie decyduje zatem ustawa i polskie prawo

(zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 14 lipca 2021 r., P 7/20, z 7 października

2021 r., K 3/21, z 24 listopada 2021 r., K 6/21, z 10 marca 2022 r., K 7/21, z 11

grudnia 2023 r., Kp 1/23).

W sprawie nie ma też zastosowania art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k.

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji.

[M. T.]

[r.g.]