Zarzut co do składu Sądu Apelacyjnego nie wstrzymał wyroku w sprawie A.S.

Kasację od w/w wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,

który zarzucił rażące naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego, w tym art.

439 § 1 pkt 2 k.p.k. w stosunku do składu Sądu odwoławczego. W konkluzji skargi

zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia argumentując, że za jego

uwzględnieniem przemawia fakt, iż zarzuty kasacyjne wskazują na wysokie

prawdopodobieństwo ich zasadności. W tej sytuacji wykonanie wyroku przed

rozpoznaniem kasacji spowoduje dla skazanego nieodwracalne skutki.

Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

II KK 104/26

2

W odniesieniu do zarzutu co do składu Sądu odwoławczego trzeba wskazać,

że dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku

prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (konkretnego zarzutu) musiałoby być

niemal zbliżone do pewności. Wprawdzie ranga zarzucanego uchybienia jest

poważna, lecz jego zaistnienie nie jest jednoznaczne i na tyle oczywiste, by

badanie sprawy przez pryzmat przesłanek określonych w art. 532 § 1 k.p.k.

przesądzało o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego wykonania

prawomocnego wyroku. Kwestia ewentualnego wystąpienia omawianego

uchybienia wymaga gruntownej analizy zarówno akt sprawy w kontekście

podniesionych w kasacji zarzutów, jak i stosownych dokumentów.

Wstrzymanie wykonania orzeczenia w związku z wniesieniem kasacji

wchodzi w grę wyjątkowo, w razie zaistnienia szczególnych okolicznościach, a to z

tego względu, że kontrola kasacyjna dotyczy prawomocnego wyroku sądu

odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem trafności zawartych w nim

rozstrzygnięć, które podlegają bezzwłocznemu wykonaniu. Zgodnie z regułą

wyrażoną w art. 9 § 1 k.k.w. postępowanie wykonawcze wszczyna się

bezzwłocznie, gdy orzeczenie stało się wykonalne, a wyrok - w myśl art. 9 § 2 k.k.w.

- staje się wykonalny z chwilą jego uprawomocnienia. Instytucja wstrzymania

wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, a

potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama czynność wniesienia kasacji.

Potrzeba ta aktualizuje się dopiero wówczas, gdy niezależnie od przyszłego

rozstrzygnięcia co do zasadności skargi kasacyjnej już wcześniej można stwierdzić

zaistnienie istotnych powodów do uznania słuszności tej kasacji, bądź też wówczas,

gdy strona wykaże odrębnie istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że

wykonywanie lub wykonanie orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i

w zasadzie nieodwracalne skutki (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25

maja 2023 r., IV KK 105/23, LEX nr 3567070).

Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k.

nie stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w

żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do

kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości

uznanie zarzutów podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne.

II KK 104/26

3

Sąd Najwyższy nie neguje złożonej sytuacji osobistej skazanego, jednakże

okoliczności te mogą być wzięte pod uwagę w razie skorzystania przez niego z

instytucji prawa karnego wykonawczego, jaką jest przerwa w odbywaniu kary

pozbawienia wolności (art. 153 k.k.w.)

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]