Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku mimo zarzutu niewłaściwej obsady sądu

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł obrońca skazanego, który

podniósł zarzut niewłaściwej obsady Sądu I instancji, związany z naruszeniem art.

439 § 1 pkt 2 k.p.k. Natomiast skazany w osobiście złożonym piśmie zawarł

wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia, za czym miałoby przemawiać duże

prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi wobec wagi podniesionego

zarzutu, a w tej sytuacji wykonanie zaskarżonego wyroku spowoduje dla niego

nieodwracalne skutki.

Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

II KK 106/26

2

Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, instytucja

wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter

wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama czynność

wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero wówczas, gdy ze względu na

wagę podniesionych zarzutów, uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania

prawomocnego wyroku może mieć miejsce, jeżeli zachodzi wysokie, niemal

zbliżone do pewności, prawdopodobieństwo uchylenia prawomocnego wyroku (por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 maja 2023 r., IV KK 105/23, LEX nr

3567070; z dnia 8 lutego 2022 r., II KO 111/21, LEX nr 3305890; z dnia 30 stycznia

2014 r., II KK 361/13, LEX nr 1427396).

W odniesieniu do zarzutu podnoszącego wystąpienie uchybienia z art. 439 §

1 k.p.k. trzeba wskazać, że dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania

prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (konkretnego

zarzutu) musiałoby być niemal zbliżone do pewności. Wprawdzie ranga

zarzucanego w kasacji uchybienia jest poważna, lecz jego zaistnienie nie jest na

tyle oczywiste, by badanie sprawy przez pryzmat przesłanek określonych w art. 532

§ 1 k.p.k. przesądzało o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego

wykonania prawomocnego wyroku. Kwestia ewentualnego wystąpienia

bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wymaga gruntownej

analizy odpowiednich dokumentów oraz akt sprawy w kontekście podniesionych w

kasacji zarzutów.

Nie przesądzając zatem ostatecznego efektu wniesienia kasacji, Sąd

Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do

zastosowania nadzwyczajnej instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. Jednocześnie w

niniejszej sprawie nie wykazano w żaden sposób szczególnych okoliczności

mogących przemawiać za wstrzymaniem wykonania w/w orzeczenia.

Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k.

nie stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w

żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do

kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości

uznanie zarzutów podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

II KK 106/26

3

[WB]

[a.ł]