Kasacja skazanego za narkotyki oddalona, zarzut wadliwej obsady sądu bez podstaw

II KK 137/26

2

A. W. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w

Warszawie z dnia 20 stycznia 2023 r., sygn. akt IV K 976/22, na karę 2 lat i 4

miesięcy pozbawienia wolności za to, że w dniu 13 kwietnia 2022 r. w W. przy ul. K.,

wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

posiadał, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, znaczną ilość środków

odurzających i substancji psychotropowych, stanowiących 114 - 380 porcji

handlowych ziela konopi innych niż włókniste; 2262 porcji handlowych 4-CMC; 63 -

94 porcje handlowe amfetaminy; 47 porcji handlowych 3-CMC; 14 porcji

handlowych psylocyny; 455 porcji handlowych MDMA i 59 porcji handlowych żywicy

konopi, tj. za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii, na podstawie art. 63 § 1 i § 5 k.k., na poczet orzeczonej kary

pozbawienia wolności zaliczając oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia

wolności w sprawie.

Ponadto wyrokiem tym Sąd Rejonowy:

- na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o

przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów

rzeczowych wymienionych w wykazie dowodów rzeczowych nr 1/1810/22/N w pkt

od 1 do 13, poprzez ich zniszczenie;

- na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek dowodów rzeczowych

wymienionych w wykazie dowodów rzeczowych nr II/284/22/P w pkt 2 i 3;

- na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. nakazał zwrócić A. L. przedmiot

wymieniony w wykazie dowodów rzeczowych nr II/284/22/P w pkt 1.

Sąd Okręgowy w Warszawie, po rozpoznaniu apelacji obrońcy,

wyrokiem z dnia 31 października 2025 r., sygn. akt X Ka 655/25, utrzymał w mocy

wyrok Sądu I instancji.

Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku Sądu odwoławczego,

zaskarżając go w całości i zarzucając „rażące naruszenie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.,

polegające na wydaniu wyroku przez Sąd nienależycie obsadzony, albowiem w

składzie orzekającym zasiadały osoby powołane na urząd sędziego z udziałem

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia

II KK 137/26

3

2017 roku, co — w świetle art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPC — narusza

standard Sądu niezależnego, bezstronnego i ustanowionego ustawą, a tym samym

stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą powodującą konieczność uchylenia

wyroku”.

Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy, prokurator wniósł o jej

oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna, zatem podlega rozpoznaniu i

oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

W sprawie nie wystąpiła sygnalizowana w kasacji obrońcy

bezwzględna przyczyna odwoławcza, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., w

związku z udziałem w składzie orzekającym Sądu odwoławczego sędziów Sądu

Okręgowego w Warszawie X.Y. i X.Y.1.

W świetle uchwały połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn.

BSA I-4110-1/20 oraz uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2

czerwca 2022 r., I KZP 2/22, sam fakt powołania sędziego sądu powszechnego

przez kwestionowaną Krajową Radę Sądownictwa nie pozwala jeszcze na przyjęcie,

że w sprawie ujawniła się bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k. W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. zasadnie przyjęto,

że choć Krajowa Rada Sądownictwa, ukształtowana w trybie określonym

przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., nie jest organem tożsamym z organem

konstytucyjnym, którego skład i sposób wyłaniania reguluje Konstytucja RP (w

szczególności w art. 187 ust. 1), to jednak brak podstaw do przyjęcia a priori, że

każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania

udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie

spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem

jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Taka sytuacja

II KK 137/26

4

zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego, którzy otrzymali

nominacje w takich warunkach.

W konsekwencji, sam fakt powołania na urząd sędziego sądu powszechnego

z udziałem tzw. neo-KRS nie oznacza automatycznie, że skład sądu

powszechnego, w którym bierze udział tak powołany sędzia, dotknięty jest

bezwzględną przyczyną odwoławczą z uwagi na nienależytą obsadę. Niezbędne

jest przeprowadzenie wieloaspektowego testu, o którym mowa w przywołanych

wcześniej uchwałach Sądu Najwyższego, celem ustalenia, czy istnieje powiązanie

między powołaniem danego sędziego na urząd a wyrażanym przez niego

poparciem dla określonego środowiska politycznego, a skarżący zobowiązany jest

wykazać w kasacji, że wadliwość procesu powołania danego sędziego prowadziła

do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1

Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej

Konwencji Praw Człowieka.

Autor kasacji wystąpienia takich okoliczności w odniesieniu do sędziów X.Y.

oraz X.Y.1 nie przedstawił. Okoliczności wskazujących na brak bezstronności i

niezależności tych sędziów Sądu Okręgowego w Warszawie z uwagi na dające się

ustalić okoliczności związane z ich powołaniem do sądu wyższej instancji nie

dopatrzył się również Sąd Najwyższy z urzędu w oparciu o dane dostępne w

domenie publicznej. Dodać przy tym warto, że Sąd Najwyższy dokonywał już takiej

oceny w odniesieniu do sędziego X.Y. w co najmniej dwóch sprawach (II KS 29/25 i

II KK 456/25), nie stwierdzając podstaw do przyjęcia, iż skład sądu z udziałem tego

sędziego był nienależycie obsadzony.

Z tego względu, wobec niepotwierdzenia się podniesionego w kasacji

uchybienia oraz brak na obecnym etapie podstaw do stwierdzenia bezwzględnej

przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z urzędu, zasadne stało się

oddalenie niniejszej kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, przy czym o kosztach

sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 637a w zw. z art. 636 § 1

k.p.k.

II KK 137/26

5

[J.J.]

[a.ł]