Sąd Najwyższy oddalił kasację kierowcy skazanego za kradzież z włamaniem

II KK 178/26

2

Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15 grudnia 2025 r.,

sygn. akt II Ka 657/25, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia

13 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 790/24, wniósł obrońca z urzędu skazanego,

zaskarżając go w części utrzymującej w mocy skazanie za czyn z punktu I aktu

oskarżenia, zakwalifikowany z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.

W skardze tej obrońca podniósł zarzuty:

1. rażącego naruszenia prawa mającego wpływ na treść wyroku, a

mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez powierzchowne,

nienależyte i odbiegające od standardów rzetelnego procesu rozpoznanie zarzutu z

punktu 1a i 1b apelacji obrońcy. Sąd Okręgowy zaniechał wnikliwej kontroli

odwoławczej w zakresie zarzucanego Sądowi I instancji naruszenia art. 7 k.p.k. i art.

410 k.p.k., poprzestając na arbitralnym stwierdzeniu, iż wyjaśnienia oskarżonego to

fikcyjna historia, pomimo braku dowodów przemawiających za inną wersją

wydarzeń niż wynikająca z wyjaśnień oskarżonego, oraz opierając ustalenie

kluczowego dla odpowiedzialności karnej faktu porozumienia współsprawców

wyłącznie na powołaniu się na orzecznictwo dotyczące „nieodpartej logiki

wydarzeń”. Sąd odwoławczy w istocie uchylił się od rzetelnego wykazania, na jakiej

podstawie zaaprobował pogląd, że skazany, przebywając w samochodzie, swoim

zamiarem bezpośrednim i uprzednim porozumieniem obejmował dokonanie

kradzieży z włamaniem przez nieustalone osoby;

2. rażącego naruszenia prawa mającego wpływ na treść wyroku, a

mianowicie art. 457 § 3 k.p.k., polegającego na sporządzeniu uzasadnienia wyroku

w sposób uniemożliwiający merytoryczne prześledzenie toku rozumowania Sądu

odwoławczego, co wyraża się w używaniu ogólnikowych sformułowań o „fikcyjnej

historii” i „drobiazgowej analizie Sądu Rejonowego”, bez rzeczywistego odniesienia

się do konkretnych argumentów oskarżonego o jego roli wyłącznie jako kierowcy i

braku wiedzy o zamiarach osób, które przewoził.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części

utrzymującej w mocy skazanie za czyn z pkt I aktu oskarżenia oraz w zakresie kary

łącznej i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Siedlcach do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, a także o zwolnienie skazanego od

II KK 178/26

3

kosztów postępowania kasacyjnego oraz o zasądzenie na rzecz obrońcy kosztów

pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

W odpowiedzi na tę kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Kasacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna, co umożliwiło jej oddalenie na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Obrońca – pomijając tu zarzuty z kręgu bezwzględnych przyczyn

odwoławczych – powinien wykazać w kasacji, że Sąd odwoławczy dopuścił się

rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego

wyroku, a więc chodzi tu o zbliżone swą rangą do bezwzględnych przyczyn

odwoławczych naruszenie prawa, gdyby nie wystąpienie którego, to zaskarżony

wyrok mógłby różnić się w istotny sposób. Kasacja nie jest zaś środkiem, który

służyć ma wywoływaniu ponownej kontroli odwoławczej, tym razem przez Sąd

Najwyższy.

Skarżący w kasacji podnosi zarzuty sprowadzające się do zakwestionowania

sposobu przeprowadzenia kontroli odwoławczej i prawidłowości sporządzonego

uzasadnienia. Rzecz jednak w tym, że zapoznanie się z pisemnymi wywodami

Sądu odwoławczego w ocenie Sądu Najwyższego przeczy tym twierdzeniom.

Trzeba tu mieć na uwadze zarzuty apelacji obrońcy z urzędu, który zakwestionował:

a) ocenę wyjaśnień oskarżonego z uwagi na odmówienie im wiary w zakresie tego,

że nie dokonał on kradzieży z włamaniem, a był tylko kierowcą osób, którym

sprzedał samochód i jedynie przywiózł te osoby na miejsce zdarzenia, jednak nie

wiedział, że zamierzają one dokonać tam przestępstwa i b) ustalenie, że istniało

porozumienie pomiędzy oskarżonym, a osobami dokonującymi kradzieży z

włamaniem.

Odnosząc się do tych kwestii słusznie Sąd odwoławczy stwierdził, że Sąd

meriti w sposób drobiazgowy przeanalizował wersję przedstawianą przez

oskarżonego i zestawił ją z pozostałym materiałem dowodowym, wypunktowując

przy tym nawet najdrobniejsze nieścisłości i sprzeczności oraz poprawnie ustalił, że

oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z innymi, nieustalonymi, lecz znanymi

mu osobami. W tym zakresie, Sąd meriti przeprowadził obszerne rozważania

II KK 178/26

4

wypunktowując sprzeczności i brak logiki w wersji oskarżonego co do tego, że w

czasie kradzieży z włamaniem jedynie przebywał w samochodzie, a zaboru mogli

dokonać nieznani mu mężczyźni.

W ocenie Sądu Najwyższego sposób odniesienia się do zarzutów apelacji w

realiach rozpatrywanej sprawy uznać należy za wystarczający. Sąd ad quem

odwołał się bowiem do trafności wywodów Sądu pierwszej instancji, w pełni je

akceptując. Sporządzona przez obrońcę apelacja miała zaś wyłącznie polemiczny

charakter, sprowadzając się jedynie do podnoszenia, że należało dać wiarę

wyjaśnieniom oskarżonego, zaś przywołane przez Sąd meriti poszlaki nie

pozwalały na przypisanie oskarżonemu sprawstwa. Podkreślić więc w tym miejscu

trzeba, że na szczegółowość wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu

odwoławczego w pierwszym rzędzie rzutuje właśnie charakter zarzutów apelacji i

zaprezentowanej w tych środku zaskarżenia argumentacji. Samo więc podnoszenie

w apelacji, że należało inaczej ocenić dowód z wyjaśnień, bez wskazywania na

konkretne uchybienia godzące w wymogi płynące z art. 7 k.p.k., oraz ogólnikowe

kwestionowanie stanowiska co do możliwości przypisania oskarżonemu

przestępstwa, nie może okazać się wystarczające. Polemiczny charakter ma

również kasacja. Zasadna jest za to konstatacja Sądu odwoławczego, że w

przedmiotowej sprawie, okoliczności ujawnione w toku rozprawy nie pozostawiają

wątpliwości, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów. Dlatego też

żadnego zarzutu kasacji nie sposób było uwzględnić.

Skoro więc nie potwierdził się żaden z zarzutów, Sąd Najwyższy oddalił

przedmiotową kasację jako oczywiście bezzasadną, zasądzając obrońcy

skazanego z urzędu stosowną kwotę za sporządzenie i wniesienie kasacji w

przedmiotowej sprawie oraz zwalniając skazanego od kosztów sądowych

postępowania kasacyjnego.

Mając to wszystko na względzie orzeczono, jak w postanowieniu.

[WB]

[r.g.]

II KK 178/26

5