Kasacja obrońcy o sędziego powołanego z udziałem nowej KRS oddalona w części

II KK 20/26

2

Sąd Okręgowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 3 października 2025 r., sygn.

akt II Ka 400/25, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17

marca 2025 r., sygn. akt II K 391/24, na mocy którego warunkowo umorzono

postępowanie karne względem A.D. o czyn z art. 226 § 1 k.k.

Kasację od prawomocnego wyroku wniósł obrońca oskarżonej. W skardze

tej sformułował następujące zarzuty:

1. rażącego naruszenia prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść

orzeczenia, tj. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP,

art. 6 ust. 1 EKPCz oraz art. 47 KPP UE – poprzez rozpoznanie sprawy

przez sąd nienależycie obsadzony, gdyż w jego składzie zasiadała sędzia X.

Y., powołana na urząd sędziego sądu okręgowego z udziałem KRS

ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r., zaś niezależność i

prawomocność tego ciała została zakwestionowana w orzecznictwie TSUE,

ETPCz oraz SN;

2. rażącego naruszenia przepisów postępowania karnego (art. 7 i art. 433 § 2

k.p.k.) oraz błędnego zastosowania art. 212 k.k., które mogło mieć wpływ na

treść rozstrzygnięcia poprzez dowolną, wybiórczą, jednostronną ocenę

materiału dowodowego i pominięcie istotnych okoliczności, przemawiających

na korzyść oskarżonej.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku

oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w prawidłowo obsadzonym

składzie i rozpoznanie kasacji w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

W odpowiedzi na tę kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej. Tożsame stanowisko zajął pełnomocnik oskarżycielki

posiłkowej M.Ł., wnosząc ponadto o zasądzenie od oskarżonej na rzecz

oskarżycielki posiłkowej kosztów zastępstwa procesowego według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

II KK 20/26

3

Stosownie do art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść strona może wnieść

jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe

na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w

art. 439 (art. 523 § 4 k.p.k.). Wobec warunkowego umorzenia postępowania

karnego prowadzonego względem oskarżonej w rozpatrywanej sprawie

dopuszczalne było wyłącznie wniesienie kasacji z powodu tzw. bezwzględnych

przyczyn odwoławczych, a więc już nie z innych powodów. Tym samym

przedmiotowa kasacja nie była dopuszczalna w zakresie, w jakim formułuje ona

zarzuty obrazy innych niż art. 439 przepisów. W tej części kasację tę należało

pozostawić więc bez rozpoznania, jak już to wyjaśniono w treści postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2026 r.

Natomiast skarga w części, w jakiej była dopuszczalna, okazała się

oczywiście bezzasadna i dlatego podlegała oddaleniu w tym zakresie.

Rzecz bowiem w tym, że w świetle uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej,

Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23

stycznia 2020 r., sygn. BSA I-4110-1/20 oraz uchwały składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 i przekonującej

argumentacji prawnej w nich zawartej, sam fakt powołania sędziego sądu

powszechnego przez kwestionowaną Krajową Radę Sądownictwa nie pozwala

jeszcze na przyjęcie, że w sprawie ujawniła się bezwzględna przyczyna

odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Choćby w uchwale z dnia 2 czerwca 2022 r.

zasadnie przyjęto, że Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. nie jest wprawdzie organem

tożsamym z organem konstytucyjnym, którego skład i sposób wyłaniania reguluje

Konstytucja RP, w szczególności w art. 187 ust. 1, to jednak brak jest podstaw do

przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w

następstwie brania udziału w konkursie przed tą Krajową Radą Sądownictwa po

dniu 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i

każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art.

439 § 1 pkt 2 k.p.k. Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu

II KK 20/26

4

Najwyższego, którzy otrzymali nominacje w takich warunkach. Tym samym

podtrzymano zapatrywanie prawne wyrażone w uchwale składu połączonych Izb:

Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia

23 stycznia 2020 r. Uchwała ta z chwilą jej podjęcia uzyskała moc zasady prawnej i

wiąże każdy skład Sądu Najwyższego, dopóty nie nastąpi odstąpienie od niej w

trybie art. 88 ust. 2 ustawy o Sądzie Najwyższym. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego wielokrotnie już podnoszono, że pomimo wydania przez Trybunał

Konstytucyjny wyroku w sprawie U 2/20, powyższa uchwała jest dalej wiążąca (zob.

np. uchwały SN z dnia: 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22, czy z dnia 2 czerwca 2022

r., I KZP 2/22).

W konsekwencji sam fakt powołania na urząd sędziego sądu powszechnego

z udziałem KRS ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. (innych

zastrzeżeń względem sędziego orzekającego w sprawie w kasacji się nie podnosi)

nie oznacza automatycznie, że skład sądu powszechnego, w którym bierze udział

tak powołany sędzia, dotknięty jest bezwzględną przyczyną odwoławczą z uwagi na

nienależytą obsadę. Niezbędne jest przeprowadzenie wieloaspektowego testu, o

którym mowa w przywołanych wcześniej uchwałach Sądu Najwyższego, a

powołanie wskutek procedury z udziałem wskazanej KRS jest tylko jednym z

elementów, który podlega ocenie i bynajmniej nie przesądzającym.

Z tych wszystkich powodów, Sąd Najwyższy oddalił przedmiotową kasację w

omawianej części jako oczywiście bezzasadną. Nadto, Sąd Najwyższy obciążył

oskarżoną kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego oraz zasądził od niej na

rzecz oskarżycielki posiłkowej M.Ł. kwotę 300 zł, stosownie do wniosku jej

pełnomocnika.

Mając to wszystko na względzie orzeczono, jak w postanowieniu.

[WB]

[r.g.]

II KK 20/26

5