Zakaz wszelkich pojazdów wykroczył poza uzgodnienie. SN uchylił wyrok w tej części

II KK 22/26

2

Sąd Rejonowy w Hrubieszowie, wyrokiem z dnia 24 listopada 2025 r., w

sprawie o sygn. akt II KK 703/25, wydanym w trybie art. 343 § 2 k.p.k. w zw. z art.

335 § 1 k.p.k., uznał R.K. za winnego tego, że w dniu 5 października 2025 r. w

miejscowości N., pow. [...], prowadził samochód osobowy marki R. model L. o nr rej.

(..) w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości z wynikiem 1,15 mg/l alkoholu etylowego

w wydychanym powietrzu, czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 178a § 1

k.k., za które - na podstawie art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art.

37a § 1 k.k. - wymierzył mu karę 200 stawek dziennych grzywny, określając

wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 zł. Na podstawie art. 42 § 2

k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec R.K. środek karny w postaci zakazu

prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Dodatkowo, na

podstawie art. 43a § 2 k.k., orzekł wobec R.K. świadczenie pieniężne na rzecz

Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5 000

zł, zaś na podstawie art. 44b § 2 k.k. w zw. z art. 178a § 5 k.k. orzekł przepadek

samochodu osobowego marki R. model L. o nr rej. (..). Ponadto, na podstawie art.

624 § 1 k.p.k., zwolnił R.K. w całości od zapłaty kosztów sądowych, w tym od opłaty.

Powyższy wyrok nie został zaskarżony i stał się on prawomocny z dniem 2

grudnia 2025 r.

Kasację od tego wyroku na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny

zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów

prawa procesowego, a mianowicie art. 343 § 6 i § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k.,

polegające na niezasadnym uwzględnieniu częściowo wadliwego wniosku

prokuratora i wydaniu na posiedzeniu wyroku skazującego R.K. za przestępstwo z

art. 178a § 1 k.k. z jednoczesnym orzeczeniem wobec skazanego, na podstawie art.

42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k., środka karnego w postaci „zakazu prowadzenia

wszelkich pojazdów mechanicznych” na okres 5 lat, podczas gdy uprzednie

uzgodnienie ze skazanym dotyczyło orzeczenia na wskazany okres zakazu

prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym.

W oparciu o powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w

zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania

Sądowi Rejonowemu w Hrubieszowie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

II KK 22/26

3

Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym i jako taka podlegała

uwzględnieniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżony kasacją Prokuratora Generalnego wyrok

Sądu Rejonowego w Hrubieszowie zapadł z rażącą obrazą przepisów prawa

procesowego, tj. art. 343 § 6 i § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k.

W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, że sąd, do którego oskarżyciel

publiczny kieruje wniosek w trybie art. 335 § 1 k.p.k., jest – na podstawie art. 343 §

7 k.p.k. – zobowiązany do przeprowadzenia wszechstronnej kontroli tego pisma

procesowego, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. Obejmuje

ona w szczególności ustalenie, czy przedstawione przez prokuratora propozycje

odpowiadają uprzednim uzgodnieniom stron oraz czy nie pozostają w sprzeczności

z przepisami prawa materialnego. W razie negatywnego wyniku takiej weryfikacji sąd

nie może wniosku uwzględnić, co implikuje konieczność postąpienia zgodnie z art.

343 § 7 k.p.k., chyba że na posiedzeniu – za wyraźną zgodą oskarżonego (art. 343

§ 3 k.p.k.) – dojdzie do odpowiedniej modyfikacji uzgodnień, konwalidującej

stwierdzone uchybienia i spełniającej wymogi określone w art. 335 § 1 k.p.k. Sąd

rozpoznający wniosek prokuratora, uzgodniony z oskarżonym i złożony na podstawie

tego przepisu, jest wprawdzie związany jego treścią, nie oznacza to jednak – wobec

treści przywołanych regulacji – obowiązku jego uwzględnienia (zob. m.in. wyroki

Sądu Najwyższego z dnia: 10 czerwca 2015 r., V KK 96/15, Legalis nr 1259981; 14

listopada 2017 r., V KK 272/17, Legalis nr 1855826).

W świetle powyższego zauważyć należy, że w realiach niniejszej sprawy Sąd

Rejonowy, procedując nad wnioskiem prokuratora, zaniechał przeprowadzenia

wymaganej, pogłębionej analizy we wskazanym wyżej zakresie, nie weryfikując, czy

przedstawione przez prokuratora propozycje rzeczywiście odpowiadają uprzednim

ustaleniom ze skazanym. Jak wynika z protokołu przesłuchania z dnia 8 października

2025 r., skazany zaaprobował wniosek prokuratora w zakresie orzeczenia środka

karnego w postaci „zakaz[u] prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w

ruchu lądowym przez okres 5 lat”, natomiast prokurator skierował do Sądu

Rejonowego, na podstawie art. 335 § 2 k.p.k., wniosek o orzeczenie wobec

skazanego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów

mechanicznych na okres 5 lat (por. k. 36 i k. 56). Trafnie zatem autor kasacji podniósł,

II KK 22/26

4

że Sąd Rejonowy dopuścił się rażącej obrazy art. 343 § 6 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335

§ 2 k.p.k., polegającej na nieuprawnionym uwzględnieniu częściowo wadliwego

wniosku prokuratora i orzeczeniu o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia

wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, pomijając sformułowanie, że

zakaz ten dotyczy ruchu lądowego.

Z podanych powyżej względów, Sąd Najwyższy uznał, że zasadne jest

uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej środka karnego w postaci

zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i przekazanie sprawy w

tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Hrubieszowie do ponownego rozpoznania. Przy

ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy winien mieć na uwadze powyższe

uwagi i orzec środek karny odpowiadający uprzednim uzgodnieniom stron.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

Anna Dziergawka

Zbigniew Kapiński Adam Roch

[WB]

[a.ł]