Zamknięcie przewodu bez obecności skazanych w I instancji. Kasacje obrońców pozostawione bez rozpoznania

Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2025 r.,

sygn. akt IX K 37/24, skazał:

II KK 24/26

2

- A.I. za czyn art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k. i

wymierzył jej karę roku ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu

nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w

stosunku miesięcznym,

- T.I. za czyn z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k. i wymierzył mu karę

roku i 9 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku

miesięcznym.

Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych Sąd

Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt V Ka 714/25,

utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji.

Kasacje od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy

aktualnie skazanych. W zakresie dotyczącym reprezentowanych przez siebie

skazanych zaskarżyli wyrok w całości i podnieśli taki sam zarzut rażącej obrazy

przepisów prawa karnego procesowego, która miała istotny wpływ na treść

orzeczenia – art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k.

(obrońca T. I. wymienił także art. 6 k.p.k.). Wnieśli o uchylenie zaskarżonego

wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie i przekazanie

sprawy Sądowi Rejonowemu Lublin - Zachód w Lublinie do ponownego

rozpoznania. W obu kasacjach, powołując art. 532 § 1 k.p.k., zamieszczono też

wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

W odpowiedziach na kasacje Prokurator Rejonowy w Rykach wniósł o ich

oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.

W Sądzie Okręgowym w Lublinie kasacje zostały przyjęte i wraz z aktami

sprawy przedstawione do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Autorzy kasacji, ale też prokurator udzielający na nie odpowiedzi i niestety

sędzia, który stwierdził, że każda z kasacji „odpowiada wymogom formalnym” i

zarządził ich przyjęcie (k. 962, 963), najwyraźniej nie dostrzegli, że art. 523 § 2

k.p.k. stanowi, iż kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania

oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia

wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Z kolei art. 523 § 4 k.p.k.

II KK 24/26

3

wyłącza spod tego ograniczenia kasację wniesioną z powodu uchybień określonych

w art. 439 k.p.k. oraz przez podmiot wymieniony w art. 521 k.p.k. A.I. i T.I. za

przypisane im przestępstwa nie zostali skazani na bezwzględną karę pozbawienia

wolności, zatem warunkiem dopuszczalności kasacji było wskazanie w ramach

zarzutu, że w sprawie zaistniało uchybienie o randze bezwzględnej przyczyny

uchylenia orzeczenia. Takiego zarzutu w kasacjach nie podniesiono, wobec czego

należy je uznać za niedopuszczalne z mocy ustawy i na mocy przepisów

wymienionych w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia pozostawić bez

rozpoznania.

Niezależnie od tego nasuwa się spostrzeżenie, że wbrew art. 519 k.p.k. w

zarzucie obu kasacji wskazano na uchybienie zaistniałe w postępowaniu

pierwszoinstancyjnym („zamknięcie przewodu Sądowego przez Sąd I instancji pod

nieobecność skazanej oraz jej obrońcy”, „zamknięcie przewodu Sądowego przez

Sąd I instancji pod nieobecność skazanego”) i nie przekonuje twierdzenie

skarżących, że uchybienie to (prokurator jednak przekonuje, że nie doszło do

naruszenia przepisów postępowania) przeniknęło do orzeczenia sądu

odwoławczego, co miało uzasadniać zaskarżenie wyroku tego sądu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w pkt 1 postanowienia, co

skutkowało w pkt 2 obciążeniem skazanych kosztami procesu za postępowanie

kasacyjne, zgodnie z art. 637a k.p.k. oraz art. 637 § 1 w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

Pozostawienie kasacji bez rozpoznania czyniło nieaktualnymi wnioski o

wstrzymanie wykonania orzeczenia.

[WB]

[a.ł]