Kasacja M. M. nie wstrzymała wyroku. SN odmówił obrońcy wstrzymania wykonania

W dniu 10 czerwca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy

skazanego M. M., który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył „w części tj. w pkt I.”

na korzyść strony, którą reprezentuje, podnosząc zarzuty rażącego naruszenia:

1) art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art.

4 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. i w zw. z art. 452 § 2 pkt 1 k.p.k.; 2) art. 438 pkt 1

k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. i art. 447 k.p.k. We

II KK 257/25

2

wniesionej kasacji obrońca sformułował również wniosek o „wstrzymanie

wykonania wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie V Wydział

Karny z dnia 12.03.2024 r. utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w

Warszawie IX Wydział Karny – Odwoławczy z dnia 10.10.2024 r.”. Motywując

podjętą inicjatywę, obrońca ogólnikowo wskazał, że przedstawione w kasacji

okoliczności „uzasadniają również wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku (…)”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wskazany w art. 532 § 1 k.p.k. mechanizm wstrzymania wykonania

orzeczenia, zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, ma charakter

ekstraordynaryjny. Stanowi on odstępstwo od ogólnej reguły – wyrażonej w art. 9 §

2 k.k.w. – według której wyrok posiadający atrybut prawomocności podlega

bezzwłocznemu wykonaniu. Zastosowanie tej instytucji może wchodzić w rachubę

jedynie w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, tj. wystąpienia

oczywistej zasadności zarzutów podniesionych w nadzwyczajnym środku

odwoławczym oraz wykazania przez wnioskującego, że dalsze wykonywanie

orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne dla skazanego

skutki (zob. postanowienie SN z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie

SN z dnia 7 września 1998 r., II KKN 262/98; postanowienie SN z dnia 14 czerwca

2018 r., II KK 184/18). Sam fakt wniesienia kasacji nie stanowi więc dostatecznej

podstawy do wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku.

W realiach niniejszej sprawy nie sposób stwierdzić, że zachodzą podstawy

do zastosowania trybu przewidzianego w art. 532 § 1 k.p.k., bowiem wstępna

analiza podstaw oraz motywacji nadzwyczajnego środka zaskarżenia – dokonana

w niezbędnym zakresie dla rozpoznania przedmiotowego wniosku – nie pozwala na

uznanie ewidentnej, niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości rozstrzygnięcia

Sądu Okręgowego w Warszawie. Skarżący nie podnosi uchybień z art. 439 § 1

k.p.k., a wyłącznie zarzuty innego rażącego naruszenia prawa, które nie są na tyle

oczywiste, aby na tym etapie – bez szczegółowej analizy akt sprawy – przesądzać

o ich zasadności czy niezasadności. Nadto wnioskodawca nie wskazuje na żadne

II KK 257/25

3

dodatkowe okoliczności, które miałyby uzasadniać wstrzymanie wykonania

orzeczenia.

Jedynie na marginesie należy zauważyć, że wniosek o wyłączenie sędziego

referenta, jaki został złożony w niniejszej sprawie, dotyczy w istocie rozpoznania

wniesionej kasacji, nie zaś kwestii incydentalnych, do których należy ocena

zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia (por. postanowienie SN

z dnia 16 lutego 2022 r., IV KK 460/19, postanowienie SN z dnia 7 maja 2025 r., V

KK 84/25; postanowienie SN z dnia 7 maja 2025 r., IV KK 16/25). Zgodnie zaś z art.

42 § 3 zd. 3 k.p.k., w przypadku wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy,

czynności procesowe dokonane z jego udziałem po złożeniu wniosku staną się

bezskuteczne.

Z tych też względów orzeczono jak w sentencji.

[J.J.]

[r.g.]