Sąd najwyższy

Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 maja 2022 r., sygn. XII K

220/20, uznał M. Z. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 148 § 1 k.k., za

które wymierzył mu karę dożywotniego pozbawienia wolności oraz przestępstwa z

art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 2 lat

pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 88 k.k. orzekł karę łączną

dożywotniego pozbawienia wolności.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacją obrońcy oskarżonego,

który zarzucił mu obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k., art. 170 k.p.k. i

II KK 257/26

2

410 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. Ponadto skarżący wskazał na błąd w ustaleniach

faktycznych oraz – z ostrożności procesowej – na rażącą niewspółmierność kary.

Na tej podstawie wniósł o uniewinnienie oskarżonego bądź – ewentualnie –

uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 października 2025 r., sygn.

II AKa 124/24, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

Kasację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go

w całości i zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. w

zw. z art. 457 § 3 k.p.k., a ponadto art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. art. 458 k.p.k.

w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. Mając na względzie powyższe zarzuty

wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

W ramach kasacji skarżący wniósł także o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.

W ocenie Sądu Najwyższego wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z treści art. 532 § 1 k.p.k. wynika, że wstrzymanie wykonania

prawomocnego orzeczenia zaskarżonego kasacją stanowi uprawnienie, a nie

obowiązek Sądu Najwyższego. Fakultatywny charakter tego środka sprawia, że jest

on wyjątkiem od wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w. zasady niezwłocznej wykonalności

prawomocnych wyroków. Sąd Najwyższy korzysta z tego uprawnienia z dużą

ostrożnością, uznając ingerencję w sferę wykonawczą za uzasadnioną jedynie w

przypadkach wyjątkowych. Podstawową przesłanką przemawiającą za

zastosowaniem tego instrumentu jest wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia

kasacji, związane z występowaniem poważnych i oczywistych uchybień. W takich

okolicznościach wstrzymanie wykonania kary zapobiega powstaniu

nieodwracalnych skutków dla strony, które mogłyby sprawić, że ewentualne

późniejsze uchylenie wyroku okazałoby się bezprzedmiotowe z punktu widzenia

ochrony jej praw.

W rozpoznawanej sprawie Sąd Najwyższy, przeprowadzając wstępną

kontrolę incydentalną, stwierdził brak szczególnych okoliczności uzasadniających

odstępstwo od zasady stabilności prawomocnych orzeczeń. Zarzuty kasacyjne

wymagają pogłębionej analizy, jednak na etapie wstępnym nie pozwalają na

II KK 257/26

3

stwierdzenie oczywistości naruszenia prawa. W ocenie Sądu argumentacja skargi

nie ujawnia wad tego rodzaju, które już przy pierwszym badaniu akt nakazywałyby

natychmiastowe wstrzymanie wykonania wyroku.

Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie zagadnienia incydentalnego i nie

przesądza, w jaki sposób Sąd Najwyższy rozstrzygnie co do meritum samej kasacji.

Kierując się przedstawioną powyżej argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w

sentencji.

[J.J.]

[r.g.]