Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku skazanego do czasu rozpoznania kasacji

W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego utrzymującego w mocy wyrok

Sądu I instancji podniesiono m. in. zarzut wystąpienia bezwzględnej podstawy

odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady Sądu II

instancji. W konkluzji zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia, a na

jego uzasadnienie podniesiono – „…w świetle wymowy naruszonych przepisów

proceduralnych na horyzoncie całkiem realnie rysuje się szansa uwzględnienia

kasacji, a w związku z tym szansa na uniknięcie dolegliwości wynikających z

wykonania zaskarżonego wyroku”.

Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Wstrzymanie wykonania orzeczenia w związku z wniesieniem kasacji wchodzi

w grę wyjątkowo, w razie zaistnienia szczególnych okolicznościach, a to z tego

II KK 262/26

2

względu, że kontrola kasacyjna dotyczy prawomocnego wyroku sądu

odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem trafności zawartych w nim

rozstrzygnięć, które podlegają bezzwłocznemu wykonaniu (art. 9 § 1 k.k.w.).

Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia winno być

uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami

prowadzącymi do wniosku, że wykonywanie lub wykonanie orzeczenia, przed

rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla osoby skazanej wyjątkowo

dolegliwe skutki. Do owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i

charakter postawionych zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie

zasadność oraz w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia

wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem

kasacji, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego poważne i

nieodwracalne następstwa (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24

stycznia 2023 r., III KK 645/22, LEX nr 3477323; z dnia 25 maja 2023 r., IV KK

105/23, LEX nr 3567070; z dnia 8 lutego 2022 r., II KO 111/21, LEX nr 3305890).

Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie

stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w

żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do

kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości

uznanie zarzutów podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne. Sam fakt

podniesienia zarzutu odnoszącego się do wystąpienia kwalifikowanej wady prawnej

nie oznacza jeszcze sam w sobie podstawy do wstrzymania wykonania

zaskarżonego wyroku. W odniesieniu do zarzutu podnoszącego wystąpienie

uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. trzeba wskazać, że dla uwzględnienia wniosku

o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo

uwzględnienia kasacji (konkretnego zarzutu) musiałoby mieć charakter

oczywistości. W niniejszej sprawie kwestia ewentualnego wystąpienia bezwzględnej

podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 k.p.k. wymaga przeprowadzenia gruntownej

analizy nie tylko akt sprawy, ale także pogłębionych rozważań prawnych i

faktycznych w zakresie zarzucanej niewłaściwej obsady Sądu odwoławczego. Nie

przesądzając zatem ostatecznego efektu wniesienia kasacji, Sąd Najwyższy uznał,

II KK 262/26

3

że nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji

z art. 532 § 1 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]