Choroba skazanej nie wstrzymała wyroku. SN odmówił wniosku obrońcy

W dniu 4 lipca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy

skazanej M. W., który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości na korzyść

strony, którą reprezentuje, podnosząc następujące zarzuty:

- wystąpienia bezwzględnej przesłanki procesowej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w

postaci nienależytej obsady sądu pierwszej instancji (zarzut nr 1);

II KK 305/25

2

- naruszenia art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 59 § 2 k.p.k. skutkującego

zaistnieniem bezwzględnej przesłanki procesowej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. (zarzut

nr 2), a także

- obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji

RP (zarzut 3).

Autor kasacji sformułował również wniosek o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego wyroku. Argumentując zasadność tego wniosku, przede wszystkim

zaakcentował – jego zdaniem – oczywistą zasadność zarzutu bezwzględnej

przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., wskazując jednocześnie, że brak

wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia spowoduje „nieodwracalne

skutki dla skazanej w postaci – co najmniej – konieczności przedwczesnego

wykonywania kary ograniczenia wolności”, szczególnie wobec złego stan zdrowia

skazanej, objawiającego się postępującą chorobą nowotworową.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może

wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego

wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. W orzecznictwie Sądu Najwyższego

utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym podstawą uprawniającą do odstąpienia

od zasady wykonalności orzeczenia z chwilą jego uprawomocnienia (art. 9 k.k.w.) –

i tym samym zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. – są nieodwracalnie

niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie

jest, lub ma być wykonane. Nie mogą natomiast stanowić przyczyny wstrzymania

wykonania orzeczenia okoliczności, które związane są z ciężkimi skutkami dla

skazanego, wynikającymi z wykonania orzeczenia (zob. postanowienie SN z dnia

10 czerwca 2005 r., II KK 410/04). Przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie

wykonania orzeczenia należy również uwzględnić rangę zarzutów podniesionych w

kasacji oraz ich widoczną zasadność, a w związku z tym wysokie

prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (vide postanowienie SN z dnia 13

sierpnia 2014 r., V KK 145/14).

II KK 305/25

3

Biorąc pod uwagę powyższe wskazania należy stwierdzić, że wstępna

kontrola kasacji wniesionej na korzyść M. W. nie wskazuje na zaistnienie tego

rodzaju okoliczności. Podniesione przez wnioskodawcę argumenty nie pozwalają

na uznanie ewidentnej, niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości rozstrzygnięcia

Sądu Okręgowego w Warszawie. Skarżący co prawda sformułował zarzut

bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu

pierwszej instancji, niemniej powyższe uchybienie nie skutkuje w świetle

orzecznictwa Sądu Najwyższego automatycznie zaistnieniem przesłanki z art. 439

§ 1 pkt 2 k.p.k. Również drugi z zawizowanych zarzutów, kwestionujący legitymację

procesową oskarżycielki prywatnej do samodzielnego oskarżenia M. W. – a

skutkujący w ocenie obrońcy uchybieniem przewidzianym w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

– wymaga przeprowadzenia szczegółowej wykładni przepisów zarówno na

płaszczyźnie prawa materialnego, jak też prawa procesowego. Także ostatni z

podniesionych zarzutów nie jest tego rodzaju, aby już prima facie jawił się jako

oczywisty i wskazywał na wadliwość zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego, w

wysokim stopniu uprawdopodabniając tym samym uwzględnienie wniesionej na

korzyść skazanej kasacji, w sposób możliwy do stwierdzenia bez jej

merytorycznego rozpoznania.

Co się zaś tyczy sytuacji zdrowotnej M. W., to w świetle orzecznictwa Sądu

Najwyższego tego rodzaju okoliczności nie uzasadniają zastosowania instytucji z

art. 532 k.p.k. Mogą natomiast stanowić podstawę do skorzystania przez skazaną z

instytucji prawa karnego wykonawczego w postaci odroczenia wykonania kary czy

przerwy w jej wykonaniu (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 16 sierpnia 2023 r., IV

KK 281/23; postanowienie SN z dnia 23 listopada 2023 r., V KK 501/23;

postanowienie SN z dnia 22 kwietnia 2020 r., IV KK 127/20; postanowienie SN z

dnia 21 czerwca 2022 r., III KK 241/22).

Reasumując, należało stwierdzić brak podstaw do uwzględnienia wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić trzeba, iż

przedmiotowa decyzja w żadnej mierze nie przesądza o treści przyszłego

rozstrzygnięcia co do wniesionej kasacji, która to kwestia będzie przedmiotem

rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu, po szczegółowej analizie materiałów

sprawy. Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k.

II KK 305/25

4

nie stanowi swoistego prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w

żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do

kasacji. Nie oznacza nawet, iżby procesowo niedopuszczalne było w przyszłości

uznanie zarzutów postawionych w kasacji za oczywiście zasadne (zob.

postanowienie SN z dnia 11 marca 2022 r., III KO 12/22).

Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.

[J.J.]

[r.g.]