Sąd najwyższy

We wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia podnosi się, że podstawy

kasacyjne są zasadne, zwłaszcza zarzut wystąpienia bezwzględnej podstawy

odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w odniesieniu do jednego z czynów, co w

znacznym stopniu wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia

kasacji. Nadto, zarzucane czyny miały miejsce ponad 6 lat temu, a w konsekwencji

„nie sposób twierdzić, iż koniecznym jest, w oparciu o jakiekolwiek podstawy, rychłe

wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Ł.F. bowiem nadal jest osobą o

ustabilizowanym trybie życia i dobrej opinii w lokalnej społeczności, prowadzi

działalność gospodarczą oraz utrzymuje żonę, tym samym wstrzymanie wykonania

kary nie spowoduje naruszenia w zakresie celów orzeczonej kary”.

II KK 310/26

2

Wniosek złożony przez obrońcę skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma

charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama

czynność wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero w istocie wówczas,

gdy bądź to (niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi

kasacyjnej) już wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do

uznania słuszności tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie

istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie

orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne

skutki.

Należy wskazać, że powołanie się na treść zarzutów nie może być uznane

za wystarczające dla przyjęcia, iż konieczne jest wstrzymanie wykonania

prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Wykonywany jest bowiem

wyrok już prawomocny, a kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia już

wykonalnego orzeczenia i nie ma ona skutku suspensywnego. Nie może ten

argument automatycznie przesądzać o tym, że na pierwszy rzut oka istnieje

podstawa do odstąpienia od domniemania trafności ocen i ustaleń przyjętych za

podstawę prawomocnego wyroku już na etapie rozpoznawania niniejszego wniosku.

Należy podkreślić, że przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd

Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o

wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może być przecież całościowa i

merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, gdyż

ta może zostać rozstrzygnięta dopiero w trakcie rozpoznawania tego

nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

W odniesieniu do zarzutu podnoszącego wystąpienie uchybienia z art. 439 §

1 pkt 9 k.p.k. trzeba wskazać, że dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie

wykonania prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji

(konkretnego zarzutu) musiałoby mieć charakter oczywistości. W niniejszej sprawie

kwestia ewentualnego wystąpienia bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439

§ 1 k.p.k. wymaga przeprowadzenia analizy akt sprawy i nie jawi się jako

jednoznaczna.

II KK 310/26

3

Sąd Najwyższy nie neguje złożonej sytuacji rodzinnej i osobistej skazanego,

jednakże okoliczności te mogą być wzięte pod uwagę w razie skorzystania przez

niego z instytucji prawa karnego wykonawczego. Innymi słowy, tego rodzaju

sytuacja może być ewentualnie przesłanką do ubiegania się o udzielenie przerwy w

odbywaniu kary pozbawienia wolności w przypadku osadzenia w zakładzie karnym

(art. 153 k.k.w.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]