Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku wobec T.R. skazanego za przestępstwo narkotykowe

Na skutek kasacji obrońcy skazanego T.R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Lublinie z dnia 11 marca 2026 r., II AKa 259/23, co do tego skazanego zmieniającego

wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 25 maja 2023 r., IV K 52/21, przed Sądem

Najwyższym zawisła sprawa tego skazanego. Za przypisane mu przestępstwo z art.

56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej: u.p.n.)

w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. został on

skazany na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze

250 stawek dziennych, po 200 zł każda, zaś za czyn z art. 62 ust. 2 u.p.n. w zw. z

II KK 350/26

2

art. 64 § 1 k.k. - na karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Jako karę łączną

wymierzono mu ostatecznie 3 lata i 3 miesiące pozbawienia wolności.

W kasacji obrońcy został zawarty także wniosek o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego nią wyroku. Wniosek ten nie został szerzej uzasadniony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek jest niezasadny.

Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie prawomocnego wyroku

wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za podjęciem takiej decyzji muszą

przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji,

nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że wykonanie kary przed

rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w

zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się więc, że można wstrzymać

wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli wyraźnie rysuje się perspektywa

uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania na

skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15

lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2025

r., II KK 83/25). Niezbędne jest więc ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu

odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) dają

asumpt do przyjęcia poglądu o niemal pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu

odwoławczego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia 2025 r., IV

KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r., III KK 84/25).

W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność

uchybień sygnalizowanych w kasacji obrońcy. Nie zachodzą więc wystarczające

podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1

k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza

ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[r.g.]

II KK 350/26

3