Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary 3 lat i 6 miesięcy wobec W.M.

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2026 r. w sprawie V Ka 148/25, Sąd Okręgowy w

Radomiu utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 23

października 2024 r. skazujący W.M. na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy za popełnienie

czynu: I. z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i II. z art. 178a § 1 k.k.

We wniesionej na korzyść skazanego kasacji, obrońca podniósł zarzut

rażącego naruszenia prawa mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art.

440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw.

z art. 410 k.p.k. i w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., na zakończenie wnosząc o uchylenie

II KK 375/26

2

wyroku w zaskarżonej części oraz jego zmianę poprzez uniewinnienie W.M. od

popełnienia czynu z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., jak również uchylenie

rozstrzygnięć z nim związanych, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej

części i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Jednocześnie obrońca wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku

odwołując się do wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji w związku

z zasadnością podniesionych zarzutów oraz poważnymi i w praktyce trudnymi do

odwrócenia następstwami wykonywania orzeczonej względem skazanego kary

pozbawienia wolności (podeszły wiek skazanego i stan zdrowia wg. obrońcy może

prowadzić do nieodwracalnych konsekwencji w sferze zdrowia fizycznego i

psychicznego).

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Trafnie podnosi obrońca w uzasadnieniu, że wstrzymanie wykonania

orzeczenia jest dopuszczalne w razie łącznego spełnienia dwóch przesłanek:

widocznej na pierwszy rzut oka zasadności zarzutów kasacyjnych wskazujących na

wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji oraz realnego ryzyka, że dalsze

wykonywanie orzeczenia spowoduje dla skazanego poważne, w istocie

nieodwracalne skutki. Sąd Najwyższy dokonując wstępnej kontroli wniesionej

kasacji, nie znalazł jednak podstaw do jednoznacznego uznania stawianych w niej

zarzutów za oczywiście zasadne. „Inne rażące naruszenie prawa”, w rozumieniu art.

523 k.p.k., na które wskazuje obrońca w zarzutach kasacyjnych, to naruszenie prawa

porównywalne, jeśli chodzi o wagę i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami

wymienionymi w art. 439 k.p.k. i może być ocenione jako rażące w sytuacji, gdy

sposób procedowania Sądu, względnie przyjęta przez Sąd interpretacja przepisu

albo sposób zastosowania przez Sąd prawa, są w sposób oczywisty wadliwe i już

pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o

konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Wtedy bowiem dochodzi do

sytuacji w której skazany odbywałby karę, której z racji na charakter uchybień,

którymi jest dotknięty zaskarżony wyrok, nie powinien wykonywać.

Przeprowadzona na tym etapie postępowania analiza nie przesądza o

kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone

pogłębioną oceną podniesionych zarzutów kasacyjnych.

Z kolei okoliczności dotyczące warunków osobistych skazanego - stanu

zdrowia czy wieku skazanego, mogą okazać się przydatnymi w ewentualnym

II KK 375/26

3

postępowaniu o przerwę w wykonaniu kary w trybie art. 153 k.k.w. lub o odroczenie

jej wykonania w oparciu o treść art. 151 k.k.w., nie mogą jednak być przesłanką do

zastosowania instytucji uregulowanej w art. 532 § 1 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]