SN pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyłączenie sędziego z powodu trybu jego powołania

Zarządzeniem z 18 lutego 2026 r., SSN Igor Zgoliński został wyznaczony do

rozpoznania kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach

z 11 września 2025 r, sygn. akt II Ka 111/25, którą to sprawę zarejestrowano w

Sądzie Najwyższym pod sygn. II KK 65/26. Wnioskiem z 13 marca 2026 r. skazany

wniósł o wyłączenie SSN Igora Zgolińskiego od rozpoznania ww. kasacji. Wniosek

zarejestrowano pod sygn. KRI 1590. Uzasadniając wniosek skazany wskazał, że w

stosunku do SSN Igora Zgolińskiego zachodzą wątpliwości co do bezstronności,

gdyż sędzia został powołany na urząd sędziego w trybie przewidzianym w ustawie

z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz

niektórych innych ustaw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

II KK 65/26

2

Wniosek o wyłączenie SSN Igora Zgolińskiego od rozpoznana sprawy o

sygn. akt II KK 65/26, należało pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalny

z mocy ustawy.

Na wstępie należy podkreślić, że przedstawione przez skazanego

okoliczności nie mogły zostać rozpoznane w trybie art. 41 § 1 k.p.k. W

orzecznictwie Sądu Najwyższego słusznie podkreśla się, że wątpliwość co do

bezstronności sędziego nie może być wywodzona z samych kwestii ustrojowych

związanych z jego powołaniem i to niezależnie od tego w jakim okresie i z jakimi

ułomnościami w procedurze nominacyjnej doszło to tego powołania (zob. m. in.

postanowienie SN z dnia 21 czerwca 2023 r., IV KK 460/19; postanowienie SN z

dnia 31 października 2023 r., V KK 358/23). Podnoszone zarzuty nie mogą mieć

bowiem charakteru abstrakcyjnego i odnosić się do całych grup powołanych

sędziów (zob. postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2023 r., V KK 162/22).

Stanowisko wyrażone w postanowieniu SN z 10 sierpnia 2023 r., V KK

162/22, potwierdza również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 marca 2020 r.,

sygn. akt P 22/19, z którego wynika, że art. 41 § 1 w związku z art. 42 § 1 ustawy z

6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30), w

zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z

powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której wchodzą

sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z 12 maja 2011 r. o Krajowej

Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, 609, 730 i 914 oraz z 2020 r. poz.

190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej.

Także z brzmienia art. 29 § 4 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie

Najwyższym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 622; dalej ustawa o SN), dodanego ustawą z

9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych

ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1259) wynika, że okoliczności towarzyszące powołaniu

sędziego Sądu Najwyższego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do

podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania

II KK 65/26

3

jego niezawisłości i bezstronności. Skoro zatem ustawa o Sądzie Najwyższym w

sposób szczególny reguluje badanie kwestii bezstronności sędziego w kontekście

okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego oraz jego postępowania po

powołaniu (zob. art. 29 ustawy o SN), to w tym zakresie stanowi lex specialis w

stosunku do art. 41 § 1 k.p.k., wyłączając możliwość badania określonych w niej

przesłanek w ogólnej procedurze (zob. postanowienie SN z 26 stycznia 2023 r., V

KK 485/21).

Konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność uznania, iż

niedopuszczalne jest zastosowanie art. 41 § 1 k.p.k. w sytuacji, gdy z treści

wniosku o wyłączenie sędziego wynika, że dotyczy on okoliczności przewidzianych

w art. 29 § 5 ustawy o SN, a tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Takie

procedowanie zmierzałoby do obejścia zawartego w art. 29 § 4 ustawy o Sądzie

Najwyższym bezwzględnego zakazu, który nie dopuszcza możliwości podważenia

orzeczenia wydanego z udziałem sędziego Sądu Najwyższego lub kwestionowania

jego niezawisłości i bezstronności wyłącznie z powodu okoliczności

towarzyszących powołaniu tego sędziego.

Wątpliwości co do bezstronności w rozumieniu art. 41 § 1 k.p.k. muszą

zatem wynikać z konkretnych sytuacji i faktów, związanych z osobą i zachowaniem

sędziego, jego nastawienia do sprawy czy stron, czego nie wykazał wobec SSN

Igora Zgolińskiego.

Mając powyższe okoliczności na uwadze orzeczono jak w części

dyspozytywnej niniejszego postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]