Sąd najwyższy

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 3 kwietnia 2025 r., II K

986/24, B. R. został uznany za winnego czynu z art. 202 § 4 k.k. w zb. z art. 202 §

4a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 2 lat

pozbawienia wolności (pkt I) oraz orzeczono wobec oskarżonego zakaz

zajmowania wszelkich stanowisk, wykonywania wszelkich zawodów i działalności

związanych z wychowywaniem, edukacją, opieką nad małoletnimi na okres 5 lat

II KK 77/26

2

(pkt II), zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość poniżej 50 metrów oraz

zakaz kontaktowania się z nią przez okres 2 lat (pkt IV), a także świadczenie

pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy

Postpenitencjarnej w kwocie 15000 zł (pkt III).

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, zainicjowanego apelacją

obrońcy oskarżonego, Sąd Okręgowy w Radomiu wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2025

r., V Ka 485/25, zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że złagodził karę

pozbawienia wolności do roku i miesiąca pozbawienia wolności (pkt I tiret pierwsze),

w miejsce rozstrzygnięcia z punktu III orzekł świadczenie pieniężne na rzecz

Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10000

zł (pkt I tiret drugie), w miejsce rozstrzygnięcia z punktu IV orzekł zakaz

kontaktowania się z pokrzywdzoną oraz zakaz zbliżania się do niej na odległość

poniżej 50 metrów na okres roku (pkt I tiret III), zaś w pozostałym zakresie utrzymał

zaskarżony wyrok w mocy (pkt II).

Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego. W kasacji zawarł także

wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego nią wyroku. Wskazał, że mając

na uwadze warunki i właściwości osobiste skazanego oraz oczywiste i rażące

naruszenia prawa mające miejsce w tej sprawie, przy uwzględnieniu wymiaru kary

orzeczonej wobec niego, wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji, wobec

wskazywanej w kasacji nierzetelności procesu, byłoby bardzo uciążliwe i

niesprawiedliwe. Podkreślił, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego kasacją

wyroku przemawia wysokie prawdopodobieństwo jej uwzględnienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie okazał się częściowo zasadny, przez co

doprowadził do wstrzymania zaskarżonego wyroku w zakresie wykonania kary

pozbawienia wolności. Powyższe rozstrzygnięcie oznacza, że wstrzymane zostało

wyłącznie wykonanie kary pozbawienia wolności, jednakże nadal wykonalne

pozostają inne konsekwencje prawne przypisanego skazanemu czynu, przede

wszystkim te o charakterze ochronnym – zakaz zbliżania i kontaktowania się z

pokrzywdzoną oraz zakaz zajmowania wszelkich stanowisk, wykonywania

II KK 77/26

3

wszelkich zawodów i działalności związanych z wychowywaniem, edukacją, opieką

nad małoletnimi.

Dokonywana wyłącznie na potrzeby rozpoznania wniosku o

wstrzymanie wstępna ocena zarzutów kasacyjnych podniesionych przez obrońcę

prowadzi do wniosku, że celowe jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku

w zakresie wykonania kary pozbawienia wolności do czasu rozpoznania kasacji na

rozprawie. Charakter tej sprawy i zasygnalizowane w kasacji problemy prawne

powodują, że merytoryczne rozpoznanie kasacji wymaga przeprowadzenia

rozprawy i orzekania przez kolegialny skład orzekający. Termin rozprawy

kasacyjnej został już wyznaczony na dzień 5 sierpnia 2026 r.

Sąd Najwyższy podkreśla, że decyzja o częściowym wstrzymaniu wykonania

zaskarżonego wyroku w żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia

kwestii zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w Radomiu.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]