Trzeci sędzia wyłączony w tej samej kasacji. SN wyłączył Antoniego Bojańczyka

Do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja pełnomocnika oskarżycieli

prywatnych od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 października

2025 r., sygn. akt X Ka 939/25. Sprawa zainicjowana ww. środkiem zaskarżenia

została zarejestrowana w repertorium KK pod numerem 79/26 i przydzielona do

referatu SSN Ryszarda Witkowskiego.

Pismem z dnia 9 marca 2026 r. pełnomocnik oskarżycieli prywatnych

wniosła o wyłączenie SSN Ryszarda Witkowskiego od rozpoznania ww. sprawy

kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 25 marca 2026 r., sygn. akt 79/26 (KRI 1587)

Sąd Najwyższy, uwzględniając powyższy wniosek, wyłączył SSN Ryszarda

Witkowskiego od udziału w sprawie o sygn. akt II KK 79/26.

II KK 79/26

2

Na skutek powyższego wyłączenia, przedmiotowa sprawa kasacyjna

została przydzielona do referatu SSN Stanisława Stankiewicza. Pismem z dnia 15

kwietnia 2026 r. pełnomocnik oskarżycieli prywatnych wniosła o wyłączenie SSN

Stanisława Stankiewicza od rozpoznania ww. sprawy kasacyjnej. Postanowieniem

z dnia 3 czerwca 2026 r., sygn. akt II KK 79/26 (KRI 1678), Sąd Najwyższy wyłączył

sędziego Stanisława Stankiewicza od rozpoznania kasacji w sprawie o sygnaturze

akt II KK 79/26.

W konsekwencji powyższego wyłączenia przedmiotowa sprawa kasacyjna

została przydzielona do referatu SSN Antoniego Bojańczyka.

Pismem z dnia 1 lipca 2026 r. pełnomocnik oskarżycieli prywatnych

wniosła o wyłączenie SSN Antoniego Bojańczyka od rozpoznania ww. sprawy

kasacyjnej. We wniosku przywołała argumenty analogiczne do tych, które

przytaczała we wcześniej złożonych wnioskach o wyłączenie sędziego, akcentując

m.in. fakt, że postępowanie prowadzone z udziałem SSN Antoniego Bojańczyka

dotknięte byłoby nienależytą obsadą sądu. Wskazała również, że SSN Ryszard

Witkowski i SSN Stanisław Stankiewicz zostali wyłączeni na podstawie przesłanek

tożsamych z tymi, które zostały przytoczone we wniosku o wyłączenie SSN

Antoniego Bojańczyka.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek okazał się zasadny, w tym sensie, że skutkował wyłączeniem

SSN Antoniego Bojańczyka od udziału w sprawie kasacyjnej II KK 79/26.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym w judykaturze

poglądem „znaczenie społecznej oceny bezstronności sędziego, a także

wynikająca z tego perspektywa interpretacji podstaw wyłączenia sędziego, skutkuje

tym, iż o potrzebie zastosowania instytucji wyłączenia nie może decydować jedynie

zasadność in casu zarzutu będącego podstawą wniosku wyłączenie, ale również

ocena, czy dla postronnego obserwatora zachodzą, w realiach sprawy,

wystarczające okoliczności, które w odbiorze społecznym mogą budzić wątpliwości

co do bezstronności sędziego (por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13

grudnia 2005 r., sygn. akt SK 53/04). Instytucja wyłączenia sędziego w równej

II KK 79/26

3

mierze służy zapewnieniu realnej bezstronności sądu, jak i umacnianiu autorytetu

wymiaru sprawiedliwości przez usuwanie choćby pozorów braku bezstronności (por.

np. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., sygn.

akt. SK 19/02, OTK ZU 2004, nr 7/A, poz. 67)” – postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt I KK 94/25).

Powyższe uwagi należy w pełnym zakresie odnieść do okoliczności

przedmiotowej sprawy. Sytuacja, w której po dwukrotnym wyłączeniu sędziów,

trzeci wniosek o wyłączenie sędziego, odwołujący się do tożsamych przesłanek,

zostałby załatwiony negatywnie, mogłaby bowiem wywołać u postronnych

obserwatorów wątpliwości co do bezstronności sądu, w którego składzie zasiadałby

sędzia, którego w rzeczonych realiach nie wyłączono i z pewnością nie służyłaby

umacnianiu autorytetu wymiaru sprawiedliwości. Takie postrzeganie opisanej wyżej

sytuacji jawi się jako wysoce prawdopodobne, w szczególności z uwagi na fakt, że

w obu opisanych wyżej decyzjach procesowych, na mocy których wyłączono

sędziów od udziału w sprawie II KK 79/26 podkreślano, że orzeczenie wydane z ich

udziałem byłoby obarczone wadą w postaci nienależytej obsady sądu.

W tej sytuacji, pomijając wszelkie inne okoliczności (w tym i taką, że

mając na uwadze radykalną rozbieżność stanowisk co do kwestii eksponowanych

we wniosku o wyłączenie sędziego - zawarte w nim argumenty bynajmniej nie jawią

się jako oczywiście trafne i uzasadniające zastosowanie instytucji wyłączenia

sędziego w każdej sprawie), Sąd Najwyższy uznał, że w realiach przedmiotowej

sprawy, wzgląd na konieczność wyeliminowania uzasadnionych wątpliwości co do

bezstronności sądu oraz okoliczności, które mogłyby podważyć autorytet wymiaru

sprawiedliwości, wymaga uwzględnienia wniosku.

Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[r.g.]

II KK 79/26

4