Sąd najwyższy

Na skutek kasacji obrońcy skazanego T. S. od wyroku Sądu Okręgowego w

Lublinie z dnia 30 września 2025 r., XI Ka 735/25, zmieniającego wyrok Sądu

Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 18 czerwca 2025 r., IV K 867/24,

przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa tego skazanego. Za przypisany mu ciąg

przestępstw został on skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz orzeczono

wobec niego środek zabezpieczający w postaci pobytu na oddziale zamkniętym

II KK 89/26

2

szpitala psychiatrycznego, jak również obowiązek naprawienia szkody na rzecz

pokrzywdzonych.

W kasacji obrońcy skazanego został zawarty także wniosek o wstrzymanie

wykonania zaskarżonego nią wyroku. W uzasadnieniu wniosku obrońca wskazał,

że jest to motywowane wysokim prawdopodobieństwem uwzględnienia kasacji, a

wykonanie kary na obecnym etapie mogłoby być co najmniej przedwczesne i,

biorąc pod uwagę rozmiar kary pozbawienia wolności pozostałej do odbycia,

mogłoby prowadzić do jej wykonania w części jeszcze przed rozpoznaniem kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku okazał się

niezasadny.

W orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że Sąd Najwyższy może wstrzymać

wykonanie prawomocnego wyroku wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za

podjęciem takiej decyzji muszą przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo

uwzględnienia kasacji, nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że

wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego

wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się

więc, że można wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli

wyraźnie rysuje się perspektywa uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia

wobec niego postępowania na skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 21 lipca 2025 r., II KK 83/25). Niezbędne jest więc ustalenie,

że postawione orzeczeniu sądu odwoławczego zarzuty (i argumentacja

zaprezentowana na ich poparcie) dają asumpt do przyjęcia poglądu o niemal

pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia 2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r.,

III KK 84/25). W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i

jednoznaczność uchybień sygnalizowanych w kasacji obrońcy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie

zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej

instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym

II KK 89/26

3

względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii

zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w

Lublinie.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]