Skazany chciał wznowienia z powodu długiej kary i rodziny. SN odmówił przyjęcia wniosku

W dniu 14 września 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek P. D. o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2020 r., sygn. II AKa 93/20, utrzymującym w

mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 29 listopada 2019 r., sygn. XVIII K

206/19.

W piśmie tym skazany podniósł, że wymierzona wobec niego kara

pozbawienia wolności była dla niego krzywdząca. Wskazał na długi czas odbywania

II KO 127/26

2

tej kary, a przez to brak możliwości zajęcia się rodziną (rodzice w wieku emerytalnym

oraz konkubina z dwojgiem dzieci).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Unormowanie wynikające z treści art. 545 § 3 k.p.k. określa możliwość

odmowy przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 art. 545

k.p.k. (obrońca lub pełnomocnik) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych,

jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność.

W judykaturze prezentowany jest pogląd, że uznanie wniosku o wznowienie

za oczywiście bezzasadny jest zatem dopuszczalne, gdy w sposób oczywisty,

rzucający się w oczy, wniosek taki oparty zostanie na innych podstawach niż te, które

określone zostały w przepisach rozdziału 56. Kodeksu postępowania karnego lub też

żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu

przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy

nie będzie wchodzić w grę działanie sądu z urzędu (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 4 lipca 2019 r., V KO 28/19).

Wniosek złożony przez P. D. nie zawiera ani przesłanek określonych w

przywoływanych w cytowanym judykacie przepisach, ani argumentacji wskazującej

na wystąpienie jakiejkolwiek nowej okoliczności uzasadniającej wznowienie.

Wskazane w piśmie okoliczności nie spełniają wymogów określonych w treści art.

540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k., będących podstawą do wznowienia

postępowania. W złożonym wniosku P.D. podjął bowiem jedynie próbę

zakwestionowania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności. Nie spełnia to jednak

kryteriów uzasadniających wznowienie postępowania. Obrazuje to jednoznacznie,

że wniosek skazanego jest działaniem instrumentalnym, podyktowanym chęcią

bezpodstawnego uwolnienia się od dalszego odbywania kary pozbawienia wolności.

W zaistniałej więc sytuacji należało wniosek ocenić jako oczywiście

bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. i odmówić jego przyjęcia, bez

podejmowania dodatkowych czynności w postaci usunięcia braku formalnego

związanego z przymusem adwokacko - radcowskim (art. 545 § 2 k.p.k.).

[J.J.]

[a.ł]

II KO 127/26

3