Zażalenie na asesora i referendarza z lubelskiego sądu. Sprawę przekazano do Radomia

Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie wskazanym wyżej

postanowieniem, na podstawie art. 37§1 k.p.k., wystąpił do Sądu Najwyższego

z inicjatywą przekazania niniejszej sprawy do rozpoznania sądowi równorzędnemu

z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Wniosek Sądu został uzasadniony faktem, że sprawa dotyczy zażalenia na

postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej Lublin – Południe w Lublinie z

dnia 17 sierpnia 2026 r. o odmowie wszczęcia śledztwa. Skarżący wskazał, że w

II KO 146/26

2

jego ocenie asesor i referendarz tego sądu wykonując czynności w jego sprawie

dopuścili się przestępstw z art. 231§1 k.p.k., którymi został on pokrzywdzony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek Sądu Rejonowego zasługuje na uwzględnienie.

Rzeczywiście, w sytuacji gdy zarzuca się, że stawiany zarzut związany jest

z czynami popełnionymi przez osoby zatrudnione w sądzie właściwym do

rozpoznania sprawy, to w postrzeganiu powszechnym mogą zrodzić się wątpliwości,

czy sąd ten nie rozpoznaje „własnej” sprawy, a więc czy jest bezstronny. Dobrze

pojmowany interes wymiaru sprawiedliwości przemawia za eliminowaniem sytuacji,

które mogą rodzić takie wątpliwości.

Stąd potrzeba uwzględnienia wniosku.

Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy wskazał jako właściwy do

rozpoznania sprawy Sąd Rejonowy w Radomiu, a więc Sąd, którego w żadnym

stopniu nie dotyczą podnoszone zarzuty i wątpliwości.

[WB]

[a.ł]