Skazana zaprzeczała sprawstwu, SN odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie

W dniu 25 listopada 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął adresowany do

Prokuratora Generalnego, przesłany za pośrednictwem Ministerstwa

Sprawiedliwości, Prokuratury Krajowej i Sądu Apelacyjnego w Lublinie wniosek G. J.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Lublinie z 9 czerwca 2021 r., sygn. akt II AKa 89/20, utrzymującym

w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z 2 grudnia 2019 r., sygn. akt IV K

332/18.

II KO 241/25

2

W piśmie tym skazana zanegowała swoje sprawstwo przypisanego jej czynu

i przedstawiła inną wersję zdarzenia, podkreślając uchybienia, do których doszlo

zarówno na etapie śledztwa, jak i w toku postępowania sądowego. Ponadto

podniosła, że prawomocny wyrok został wydany przez sędziów, będących

„stronnikami PiS, popierającymi Z. Z..”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Unormowanie wynikające z treści art. 545 § 3 k.p.k. określa możliwość

odmowy przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 art. 545

k.p.k. (obrońca lub pełnomocnik) bez wzywania do usunięcia jego braków

formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność.

W judykaturze prezentowany jest pogląd, że uznanie wniosku o wznowienie

za oczywiście bezzasadny jest zatem dopuszczalne, gdy w sposób oczywisty,

rzucający się w oczy, wniosek taki oparty zostanie na innych podstawach niż te,

które określone zostały w przepisach rozdziału 56. Kodeksu postępowania karnego

lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w

katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k.

oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie sądu z urzędu (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z 4 lipca 2019 r., V KO 28/19).

Wniosek złożony przez G. J. nie zawiera ani przesłanek określonych w

przywoływanych w cytowanym judykacie przepisach, ani argumentacji wskazującej

na wystąpienie jakiejkolwiek nowej okoliczności uzasadniającej wznowienie.

Wskazane w piśmie okoliczności nie spełniają wymogów określonych w treści art.

540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k., będących podstawą do wznowienia

postępowania. W złożonym wniosku G. J. podjęła bowiem próbę zakwestionowania

poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Nie spełnia to jednak kryteriów

uzasadniających wznowienie postępowania.

Ponadto, zdaniem autorki wniosku, do jej skazania doszło w wyniku

nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania, w oparciu o niewłaściwy materiał

dowodowy. Lektura akt sprawy w żadnym stopniu nie potwierdziła jednak tego, o

czym mowa we wniosku i nie wykazała podstawy do wznowienia postępowania.

II KO 241/25

3

Trudno oprzeć się wrażeniu, że wniosek skazanej jest działaniem instrumentalnym,

podyktowanym chęcią bezpodstawnego uwolnienia się od odpowiedzialności karnej

za popełnione przestępstwo.

Tożsama inicjatywa okazała się zawodna we wcześniej prowadzonym

postępowaniu, zakończonym postanowieniem Sądu Najwyższego sygn. akt II KO

56/24. Wniosek złożony przez skazaną w niniejszym postępowaniu opiera się na

podobnych podstawach do wskazywanych przez nią w poprzednim piśmie.

Nie było też podstaw do wznowienia postępowania z urzędu, z uwagi na

sygnalizowanie zaistnienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej wynikającej z

treści art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Inicjatywa skazanej nie mogła przynieść

oczekiwanego skutku, ponieważ wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 9 czerwca

2021 r., sygn. akt II AKa 89/20, został poddany kontroli w postępowaniu

kasacyjnym na skutek kasacji wniesionej m.in. przez obrońcę G. J. .

Postanowieniem z 3 października 2023 r., sygn. akt II KK 95/22, Sąd Najwyższy

oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Oznacza to, że Sąd Najwyższy, będąc

zobligowany w postępowaniu kasacyjnym do zbadania kasacji w zakresie uchybień

z art. 439 k.p.k., niezależnie od tego czy były one przez skarżącego podnoszone,

oddalając kasację, uznał, że orzeczenie kończące prawomocnie postępowanie,

którego wznowienia skazana oczekuje, nie było dotknięte żadną bezwzględną

przyczyną odwoławczą. Dodatkowo wskazać należy, że podnoszona przez

skazaną okoliczność uzasadniająca potrzebę wznowienia postępowania nie została

ujawniona po zakończeniu postępowania kasacyjnego. W odniesieniu do sędzi SA

X.Y., powołanej na urząd sędziego Sądu Apelacyjnego w Lublinie, na skutek

rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z

dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3), Sąd Najwyższy badał spełnienie

przesłanek niezawisłości i niezależności i każdorazowo przeprowadzony test

wypadał pozytywnie (por. np.: postanowienie Sądu Najwyższego z 21 listopada

2022 r., II KS 17/22 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dni: 2 października 2025 r., II

KK

252/24;

23

października

2025

r.,

II KK 531/24). Brak również podstaw do zanegowania bezstronności pozostałych

II KO 241/25

4

sędziów wchodzących w skład Sądu odwoławczego. Zauważyć ponadto należy, że

regulacja art. 542 § 4 k.p.k. – jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy w

postanowieniu z 13 lipca 2022 r., IV KO 160/21 - służyć ma w zamierzeniu

ustawodawcy przeciwdziałaniu dublującego się sprawdzania bezwzględnych

podstaw odwoławczych. Przepis ten ma również blokować wybór przez stronę

któregoś z dwóch nadzwyczajnych środków zaskarżenia i wskazuje, że podstawą

do kwestionowania tego, czy w sprawie zaistniała bezwzględna podstawa

odwoławcza jest w pierwszym rzędzie kasacja. Wznowienie postępowania zatem

może dotyczyć jedynie sytuacji ujawnionych jako wcześniej nieznane i w wyniku

działań po zakończonym postępowaniu kasacyjnym.

W zaistniałej więc sytuacji należało wniosek ocenić jako oczywiście

bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. i odmówić jego przyjęcia, bez

podejmowania dodatkowych czynności w postaci usunięcia braku formalnego

związanego z przymusem adwokacko - radcowskim (art. 545 § 2 k.p.k.).

[J.J.]

[a.ł]