Sąd najwyższy

Skazana G. J. pismem z dnia 16 czerwca 2026r. po raz kolejny wniosła o

wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie

z dnia 9 czerwca 2021r. (II AKa 89/20) utrzymującym w mocy wyrok Sądu

Okręgowego w Lublinie z dnia 2 grudnia 2019r. (IV K 332/18).

Jak wynika z uzasadnienia tego wniosku skazana nie wskazuje jednak na

żadne okoliczności, które mogłyby stanowić przesłankę do wznowienia

II KO 81/26

2

postępowania w oparciu o art. 540 k.p.k., w szczególności na nowoujawnione

dowody, które nie byłyby znane sądom rozpoznającym jej sprawę.

Po raz kolejny wskazuje na to, że w procesie nie zapewniono jej takich praw

jakie mieliby obywatele Polski. Podaje, że wyrok który zapadł w sprawie jest zbyt

surowy oraz że wyłącznym sprawcą zabójstwa pokrzywdzonego był

współoskarżony M. W.. Podała też, że zasługiwała na nadzwyczajne złagodzenie

kary, a także że Sąd Okręgowy nie wziął pod uwagę nadmiernych roszczeń

rodzeństwa pokrzywdzonego. Na koniec zaś wskazał na długoletnie jej leczenie z

uwagi na uzależnienie od alkoholu.

Żadna jednak z tych okoliczności nie może być uznana za nową, nieznaną

sądom rozpoznającym sprawę, były one też zgłaszane w poprzednich wnioskach

o wznowienie postepowania, które Sąd Najwyższy rozpoznał w sprawach II KO

241/25, II KZ 61/26, czy II KK 95/22.

W uzasadnieniu swego wyroku Sądy obu instancji wskazały na bezpośredni

udział skazanej w znęcaniu się i biciu pokrzywdzonego oraz na to, że była ona

obecna podczas działań M. W. i akceptowała je, co więcej, była ich inicjatorem.

Żadne też okoliczności nie potwierdzają tego, że skazana była gorzej traktowana w

czasie procesu, gdyż jest obywatelką Białorusi. Jej proces toczył się razem ze

współoskarżonymi Polakami i nie sposób przyjąć, aby sytuacja wszystkich

współoskarżonych pod jakimkolwiek względem różniła się. Skazana była badana

psychiatrycznie, a badanie to wykluczyło jej niepoczytalność w czasie zdarzenia.

Sąd Apelacyjny dostrzegł też skruchę skazanej i przeproszenie rodziny

pokrzywdzonego, ale uznał, że nie są to okoliczności, które mogłyby wpłynąć na

złagodzenie kary. Natomiast postawa rodziny pokrzywdzonego i wysokość żądania

w zakresie zadośćuczynienia za śmierć P. T. nie mogły mieć jakiegokolwiek wpływu

na ustalenia w zakresie winy skazanej i wymierzonej jej kary pozbawienia wolności.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do

stwierdzenia, że w omawianej sprawie zaistniały jakiekolwiek powody

uzasadniające wznowienie postępowania w trybie art. 540§1 pkt 2b k.p.k. Złożony

zatem w tym przedmiocie wniosek ocenić należy jako oczywiście bezzasadny.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

II KO 81/26

3

[J.J.]

[r.g.]